Άννα Καρένινα: Το λευκό πέπλο της λήθης

Η Άννα Καρένινα είναι μυθιστόρημα του Ρώσου συγγραφέα Λέοντος Τολστόι. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε μορφή βιβλίου το 1878. Θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα λογοτεχνικά έργα που γράφτηκαν ποτέ κι ο ίδιος ο Τολστόι το ονόμασε το πρώτο του αληθινό μυθιστόρημα. Κυκλοφόρησε αρχικά σε αποσπάσματα από το 1875 έως το 1877 στο περιοδικό The Russian Messenger. Όταν ο διάσημος συγγραφέας Γουίλιαμ Φώκνερ κλήθηκε να απαριθμήσει ποια ήταν τα τρία σπουδαιότερα μυθιστορήματα όλων των εποχών, απάντησε: «Άννα Καρένινα, Άννα Καρένινα και Άννα Καρένινα».

Το μυθιστόρημα πραγματεύεται την προδοσία, την θρησκευτική πίστη, την οικογένεια, τον γάμο, την αυτοκρατορική ρωσική κοινωνία, τις διαφορές μεταξύ της αγροτικής και της αστικής ζωής. Η ιστορία επικεντρώνεται σε μια εξωσυζυγική σχέση μεταξύ της Άννα Αρκάντιεβνα Καρένινα και του τολμηρού αξιωματικού κόμη Αλεξέι Κιρίλοβιτς Βρόνσκι που σκανδαλίζει τους κοινωνικούς κύκλους της Αγίας Πετρούπολης και αναγκάζει τους νεαρούς εραστές να καταφύγουν στην Ιταλία αναζητώντας την ευτυχία, αλλά μετά την επιστροφή τους στη Ρωσία, η ζωή τους παίρνει μία απρόσμενη τροπή.

Πολλά σημαντικά σημεία της πλοκής λαμβάνουν χώρα είτε σε επιβατικά τρένα είτε σε σταθμούς στην Αγία Πετρούπολη ή αλλού μέσα στη Ρωσία. Η ιστορία διαδραματίζεται με φόντο τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας και τις ραγδαίες κοινωνικές μεταβολές που ακολούθησαν. Το μυθιστόρημα επίσης έχει διασκευαστεί για διάφορα μέσα, όπως το θέατρο, η όπερα, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, το μπαλέτο και το καλλιτεχνικό πατινάζ.

______________________________________________________________________

Άννα Καρένινα: Το λευκό πέπλο της λήθης

Ο σταθμός του τρένου ήταν πνιγμένος στην καταχνιά. Η Άννα στάθηκε στην αποβάθρα, νιώθοντας την ανάσα της να παγώνει στον αέρα, μια μικρή λευκή νεφέλη που χανόταν πριν προλάβει να σχηματιστεί. Γύρω της, η ρωσική γη είχε παραδοθεί σε έναν χειμώνα δίχως έλεος, έναν χειμώνα που έμοιαζε να αντανακλά την παγωνιά στην ίδια της την ύπαρξη.

Το χιόνι έπεφτε πυκνό, σκεπάζοντας τις ράγες, σβήνοντας τα ίχνη των ανθρώπων, επιβάλλοντας μια απόλυτη, σχεδόν τρομακτική σιωπή. Για την Άννα, το λευκό αυτό τοπίο δεν ήταν ομορφιά· ήταν ένας τοίχος. Ένας φράχτης από κρυστάλλους που τη χώριζε από τον κόσμο που ήξερε και την έσπρωχνε προς το άγνωστο.

Σφίγγοντας τα χέρια της, ένιωσε το βάρος των επιλογών της να την πιέζει περισσότερο από το κρύο. Κάθε νιφάδα που ακουμπούσε το πρόσωπό της ήταν σαν μια υπενθύμιση της θνητότητας, της στιγμής που χάνεται, του πάθους που μαρμαρώνει.

— Γιατί όλα είναι τόσο σκοτεινά, ενώ όλα είναι τόσο λευκά;

Ψιθύρισε, κοιτάζοντας το θολό φως των φαναριών που τρεμόπαιζαν στο βάθος. Το σφύριγμα της ατμομηχανής ακούστηκε τότε σαν κραυγή από το μέλλον. Η Άννα δεν έψαχνε πια για ζεστασιά· έψαχνε την αλήθεια που κρύβεται κάτω από το χιόνι. Προχώρησε αργά, με το βλέμμα χαμένο στη θύελλα, μια μορφή μοναχική που αρνιόταν να λυγίσει, ακόμα κι όταν ο άνεμος προσπαθούσε να της κλέψει την ανάσα.

Σε εκείνη την ατελείωτη ρωσική νύχτα, η Άννα Καρένινα κατάλαβε πως ο χειμώνας δεν είναι πια μια εποχή, αλλά ο καθρέφτης της ψυχής μας, όταν η ειμαρμένη αποφασίζει να ακολουθήσει τον δρόμο χωρίς επιστροφή.

Συμμετέχει στο δρώμενο Χειμωνιάτικα Αποτυπώματα που διοργανώνει η αγαπημένη μας Αριστέα

Οι αναμνήσεις του χειμώνα ξεπροβάλλουν μέσα από τον πίνακα του Κλοντ Μονέ

Το Χιόνι στο Αρζεντέιγ  είναι ένας πίνακας τοπίου ζωγραφισμένος με λάδι σε καμβά,του ιμπρεσιονιστή καλλιτέχνη Κλοντ Μονέ . Είναι το μεγαλύτερο από τα δεκαοκτώ έργα που ζωγράφισε ο Μονέ για την κοινότητά του, το Αρζεντέιγ, ενώ βρισκόταν κάτω από ένα στρώμα χιονιού κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1874-1875.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Οι αναμνήσεις του χειμώνα ξεπροβάλλουν μέσα από τον πίνακα του Κλοντ Μονέ

Χρώματα ψυχρά, μπλε και γκρίζα, ζωντανεύουν το ξεθωριασμένο παρελθόν.

  Εικόνες που αναδύονται μέσα από το λευκό πέπλο του χρόνου.

  Ιστορίες κρυμμένες στις στέγες που λυγίζουν από το χιόνι. 

Μάτια που θολώνουν μπροστά στη σιωπή εκείνης της μέρας. 

Ωραία που ήταν η ζωή τότε, το κρύο μας έφερνε πιο κοντά. 

Νιώθω ακόμα τον παγωμένο αέρα να καίει τα μάγουλά μου. 

Ίχνη από βήματα στον δρόμο, που ο Μονέ κράτησε αιώνια. 

Αναμνήσεις που παγώνουν στον χρόνο.

Τότε που η κάθε νιφάδα ήταν μια υπόσχεση χαράς.

Ίδια η αίσθηση του πάγου στα δάχτυλα.

Κάθε πινελιά, ένα όνειρο που χάθηκε.

Απέραντη ερημιά, σαν τον δρόμο που χάνεται στο βάθος.

Ανάσα παγωμένη που βγαίνει σαν καπνός.

Περαστικοί που μοιάζουν με σκιές από τα παιδικά μου χρόνια. 

Ορίζοντας θολός, όπως οι σκέψεις ενός ηλικιωμένου που νοσταλγεί. 

Τοπίο ακίνητο, που αρνείται να λιώσει στη μνήμη μου. 

Υφαντό από βαμβάκι στρωμένο πάνω στη γη των ονείρων. 

Περήφανα δέντρα, γυμνά μα γεμάτα από κρυστάλλους. 

Ωχρό το φως του ήλιου, που προσπαθεί να τρυπήσει τα σύννεφα. 

Μορφές που χάνονται στην ομίχλη, συνοδοιπόροι της ζωής που δεν είναι πια εδώ. 

Αργά κυλάει το δάκρυ.

Ταξίδι επιστροφής στην αθωότητα, μέσα από έναν καμβά.

  Αιωνιότητα βρήκα σε αυτό το χιονισμένο μονοπάτι.

Συμμετέχει στο δρώμενο <<Χειμωνιάτικα Αποτυπώματα>> που διοργανώνει η αγαπημένη μας Αριστέα.

Καλό μήνα σε όλους!