Σε 200 λέξεις- Οι συμμετοχές μου

 Η ρωγμή του λιμνάζοντος χρόνου

   Ένα πέπλο ομίχλης εισέβαλε στο σαλόνι, ο βοριάς μοιρολογούσε, το παρελθόν άρχισε να στοιχειώνει τα μάτια της Δωροθέας. Καθισμένη στο υγρό δάπεδο, κοιτούσε ένα σκονισμένο κουτί που ανέδιδε την πνιγηρή οσμή της ναφθαλίνης, το τελευταίο ενθύμιο μιας ζωής που σβήστηκε στην είσοδο ενός σκοτεινού τούνελ. Τρεις μήνες τώρα, η απουσία της Ιόλης στράγγιζε τα χρώματα από κάθε κοινή τους ανάμνηση, αφήνοντας την Αθήνα να μοιάζει με βουβό ασπρόμαυρο σκηνικό του προπολεμικού κινηματογράφου.

Με την ανάσα να ασφυκτιά, η Δωροθέα επιχείρησε το άνοιγμα των αναμνήσεων. Οι μεντεσέδες ούρλιαξαν γοερά, καθώς η οδύνη της τολμούσε να ταράξει τη νεκρική τους σκόνη. Ανάμεσα σε ξεθωριασμένες καρτ ποστάλ και κλειδιά που δεν ξεκλείδωναν πια καμιά πόρτα, ανασύρθηκε μια φωτογραφία από τη χειμερινή εκδρομή τους στον Παρνασσό. Οι χιονισμένες βουνοκορφές έστεκαν αμίλητες, όμως το βλέμμα της καρφώθηκε στα πρόσωπά τους. Κυριαρχούσε μόνο η ανεμελιά, το δώρο της νιότης για τις ψυχές των ανθρώπων.

Το χλωμό φως που έσταζε από το παράθυρο της οδού Ασκληπιού χάιδεψε το πρόσωπο της Ιόλης, κάνοντάς το να τρέμει. Η Δωροθέα ένιωσε το ρίγος της απουσίας να την πνίγει ξανά. Σφίγγοντας τη φωτογραφία στο στήθος της, κατάλαβε πως εκείνη η ανάμνηση ήταν η μόνη που απέμεινε αλώβητη από τον λιμνάζοντα χρόνο.                                                                                                                                                         

 Χνάρια νοσταλγίας του δειλινού

  Η Ερατώ περιπλανιόταν στον ιστορικό δρόμο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου· η όστρια ανέμιζε τα χρυσαφένια μαλλιά της. Ο ήλιος, ένας αιώνιος ταξιδιώτης, έγερνε προς τη δύση, βάφοντας τους κίονες του Παρθενώνα με το χρώμα του κεχριμπαριού.

Ξαφνικά, σταμάτησε μπροστά στο γλυπτό του Αλεξανδρινού ποιητή. Εκείνος έμοιαζε να αφουγκράζεται τους αιώνες που κυλούν κάτω από τα βήματα των περαστικών, που ακόμα ψάχνουν τα χνάρια του. Σχεδόν τελετουργικά, η Ερατώ, ρυθμίζοντας το άνοιγμα της φωτογραφικής μηχανής, ένιωσε πως ταξιδεύει στην Αλεξάνδρεια, στο γλαυκό μαργαριτάρι των Πτολεμαίων. Μια μακρινή μελωδία από το Θέατρο Τέχνης άγγιξε τη χορδή της ψυχής της.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το φως του δειλινού γλίστρησε σαν χάδι πάνω στο χάλκινο μέτωπό του, δημιουργώντας μια νοητή γραμμή που ένωνε το παρελθόν με το σήμερα. Η Ερατώ ένιωσε πως η φωτογραφία αυτή δεν ήταν μόνο το πρώτο σκαλί της διαδρομής της, αλλά ένα αναπάντεχο δώρο της Αθήνας προς την τέχνη της. Ήθελε να εγκλωβίσει στο κάδρο της την ίδια την αύρα της νοσταλγίας.

Η φωτογραφία γεννήθηκε σαν ένας στίχος ενός ποιήματος που μόλις γραφόταν. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης είχε επιστρέψει σπίτι του κι εκείνη ήταν η μοναδική μάρτυρας μιας στιγμής που, αν και εφήμερη, διεκδικούσε πια την αιωνιότητα μέσα στη βουή της Αθήνας.

Στις 29 Νοεμβρίου του 2025 επισκέφτηκα το Αρχείο Καβάφη, το οποίο βρίσκεται στην οδό Φρυνίχου 16Β στην Πλάκα.

Το Αρχείο Καβάφη φιλοξενεί το προσωπικό αρχείο του Αλεξανδρινού ποιητή, μαζί με 966 βιβλία από τη βιβλιοθήκη του, τεκμήρια της ζωής και του έργου του, αλλά και σύγχρονες δημιουργίες καλλιτεχνών με διεθνή παρουσία, από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Αθήνα. Ένα ζωντανό αρχείο που εξελίσσεται συνεχώς.

Μετά τη δημοσίευση της ψηφιακής συλλογής του Αρχείου Καβάφη τον Μάρτιο του 2019, που έκανε το αρχείο ελεύθερα προσβάσιμο σε όλους, το Ίδρυμα Ωνάση προχώρησε στη δημιουργία ενός φυσικού χώρου αφιερωμένου στον ποιητή, εγκαινιάζοντας το Αρχείο Καβάφη στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 2023.

Ο χώρος φιλοξενεί τα γραπτά και τα βιβλία του Καβάφη, προσωπικά του αντικείμενα και έπιπλα, πλαισιωμένα από έργα τέχνης που φωτίζουν την ολοένα αυξανόμενη επίδρασή του σε καλλιτέχνες – από την εποχή του έως και σήμερα.

Τον Δεκέμβριο του 2024, το Αρχείο επεκτάθηκε με δύο επιπλέον αίθουσες, οι οποίες παρουσιάζουν περισσότερα τεκμήρια της βιβλιοθήκης του, έργα σύγχρονών του καλλιτεχνών εμπνευσμένα από τον ίδιο, καθώς και έργα διεθνώς αναγνωρισμένων δημιουργών που παρουσιάστηκαν στο φεστιβάλ “Archive of Desire” του Ιδρύματος Ωνάση στη Νέα Υόρκη (28 Απριλίου – 6 Μαΐου 2023).

Αυτές ήταν οι συμμετοχές μου στο δρώμενο "Σε 200 λέξεις" που διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία η αγαπημένη μας Μαρία Νικολάου.                  

Όλες οι συμμετοχές ήταν καταπληκτικές.                                        Συγχαρητήρια στον Γιάννη μας που κατέκτησε την πρώτη θέση.                                                                         

             
                                 

   

Οι ανθισμένες μηλιές της νιότης

          Οι ανθισμένες μηλιές της νιότης

  Ήταν ένα δειλινό του Απριλίου, ντυμένο με τη χρυσή αχλύ μιας ανοιξιάτικης μέρας, όταν οι ανθισμένες μηλιές άνοιξαν τις λευκές τους αγκαλιές για να υποδεχθούν τη νιότη. Το αεράκι, φορτωμένο με το μεθυστικό άρωμα των νωπών πετάλων, ψιθύριζε μυστικά ανάμεσα στα κλαδιά, λες και ήθελε να νανουρίσει τον χρόνο. Εκεί, πάνω στο χορτάρι που έμοιαζε με πράσινο βελούδο, μια συντροφιά από νεαρές υπάρξεις είχε στρώσει ένα λευκό σεντόνι, σαν βωμό αφιερωμένο στην ίδια τη ζωή.

Στο κέντρο αυτού του ανοιξιάτικου ονείρου καθόταν η Σόφι. Το γκρίζο-μπλε φόρεμά της έμοιαζε με το χρώμα του ουρανού λίγο πριν τη δύση, και το χέρι της, υψωμένο με μια απαλή, σχεδόν ιερή κίνηση, έμοιαζε να ζητά την ευλογία του ανέμου. Τα μάτια της, γεμάτα από τη φλόγα της νιότης, κοιτούσαν το άπειρο, εκεί όπου οι ελπίδες δεν σβήνουν ποτέ.

Δίπλα της, η Άλις άφηνε τα μακριά, καστανά μαλλιά της να κυλούν σαν ποτάμι πάνω στους ώμους της, στολισμένα με μικρά, λευκά αγριολούλουδα. Κρατούσε ένα πανέρι γεμάτο άνθη, μα το βλέμμα της ήταν στραμμένο χαμηλά, βαρημένο από μια γλυκιά, βικτοριανή μελαγχολία.

«Κοίταξε, Σόφι», ψιθύρισε η Άλις, και η φωνή της ήταν σαν το κελάρυσμα ρυακιού. «Τα πέταλα πέφτουν πριν προλάβουμε να τα θαυμάσουμε. Η ομορφιά τους είναι μια ανάσα, μια φευγαλέα λάμψη».

«Και γι' αυτό ακριβώς είναι πολύτιμη, αδελφή μου», αποκρίθηκε η Σόφι με φωνή γεμάτη γλυκύτητα. «Κάθε πέταλο που πέφτει, γράφει μια ιστορία στο χώμα. Η άνοιξη δεν χάνεται, μεταμορφώνεται σε θύμηση».

Πιο πέρα, μια άλλη κόρη έσκυβε πάνω από ένα πήλινο δοχείο, χύνοντας το λευκό γάλα, σύμβολο της αγνότητας και της θρεπτικής χάρης της γης. Τα υπόλοιπα κορίτσια, ξαπλωμένα νωχελικά στο νωπό γρασίδι, άφηναν τις σκέψεις τους να πλανώνται σαν τα σύννεφα στον ορίζοντα. Μια εξ αυτών, παραδομένη σε έναν γλυκό ρέμβασμα, κοιτούσε τον ουρανό, ντυμένη με ένα φόρεμα στο χρώμα του ώριμου σιταριού, σαν να ήταν η ίδια η προσωποποίηση της θερινής προσμονής.

Όμως, στη δεξιά άκρη αυτού του παραδείσου, εκεί όπου οι σκιές του τοίχου άρχιζαν να μεγαλώνουν, στεκόταν βουβό και απειλητικό το δρεπάνι του θεριστή. Ήταν ο αμίλητος μάρτυρας του πεπρωμένου, η κρύα υπενθύμιση πως ο χρόνος, σαν αόρατος θεριστής, περιμένει πάντα στο σκοτάδι.

Τα κορίτσια, ωστόσο, δεν έστρεφαν το βλέμμα τους εκεί. Η νιότη τους ήταν η ασπίδα τους απέναντι στο αναπόφευκτο. Για εκείνες, το δρεπάνι δεν ήταν παρά ένα εργαλείο του αγρού, και όχι το σύμβολο του τέλους. Ζούσαν στον δικό τους αιώνιο Απρίλιο.
Καθώς ο ήλιος έγερνε, βάφοντας τις κορυφές των δέντρων με πορφυρά χρώματα, μια τελευταία ριπή ανέμου τίναξε τα κλαδιά. Μια βροχή από ροδόλευκα πέταλα σκέπασε τα κορίτσια, σαν να ήθελε η φύση να τις στεφανώσει. Ήταν μια στιγμή απόλυτης, λυρικής ομορφιάς, μια στιγμή που ο χρόνος, νικημένος από τη γαλήνη των κοριτσιών, στάθηκε για λίγο και υποκλίθηκε στην άνοιξη της ζωής τους.

Αυτή είναι η τελευταία μου συμμετοχή για το δρώμενο "Ξυπνήματα" που διοργανώνει η Αριστέα μας.

Λευκή Καμέλια

 

 Η κυρία με τις καμέλιες (γαλλικός τίτλος: La Dame aux Camélias) είναι μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά υιού, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1848 και στη συνέχεια διασκευάστηκε από τον συγγραφέα σε θεατρικό έργο καθιερώνοντάς τον ως θεατρικό συγγραφέα. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι τον Φεβρουάριο 1852. Γνώρισε άμεση επιτυχία και ο Τζουζέπε Βέρντι άρχισε αμέσως να μελοποιεί την ιστορία για την όπερα Τραβιάτα του 1853.

Ο χαρακτήρας του τίτλου είναι η Μαργαρίτα Γκωτιέ, η οποία βασίζεται στη Μαρί Ντυπλεσί, την πραγματική ερωμένη του συγγραφέα, η οποία πέθανε το 1847 σε ηλικία μόλις 23 ετών από φυματίωση μέσα στα χρέη της πολυτελούς ζωής της.

                

             Η Μαρί Ντιπλεσί, πίνακας του Εντουάρ Βιενό.

Λευκή Καμέλια

Ηθική μιας κοινωνίας που κρίνει και ορίζει,

Κόσμος που την ομορφιά με το χρήμα εξαγοράζει. 

Υποκρισία αστική, σαλόνια γεμάτα ψέμα,

Ραγισμένη ύπαρξη που ζητά ένα άλλο βλέμμα.

Ισόβια η καταδίκη για όποιον έχει αμαρτήσει,

Αγάπη που δεν πρόλαβε ποτέ της να ανθίσει.

Μοίρα προδιαγεγραμμένη, θυσία δίχως όριο, 

Εξιλέωση που έρχεται σε ένα νεκροταφείο.

Τίμημα βαρύ για μια ζωή στην αμαρτία,

Ιδανικά που γκρεμίζονται μπροστά στην ευπρέπεια.

Σύνορα αξεπέραστα βάζει η κοινωνία.

Καμία ελπίδα για το χθες που την κυνηγά,

Αρμάνδος και Μαργαρίτα σε δρόμια χωριστά. 

Μαραμένα λουλούδια, μια φθίση που προχωρά, 

Ευτυχία που χάθηκε για μια ξένη τιμή. 

Λυγμός που πνίγεται σε μια χρυσή φυλακή, 

Ιστορία που διδάσκει πως ο έρωτας πονά, 

Εκεί που η προκατάληψη τη ζωή κυβερνά. 

Στο τέλος μένει η καμέλια, λευκή και παγερή.

Η κυρία με τις καμέλιες του Αλέξανδρου Δούμα

Θέατρο Αλίκη Χειμερινή Περίοδος: 1982-83

Σκηνοθεσία: Μαούρο Μπολονίνι

Απόδοση- Διασκευή: Παύλος Μάτεσις

Σκηνικά: Γιώργος Πάτσας

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Συνεργ.-Σκηνοθέτης: Γιάννης Διαμαντόπουλος

Πρώτη Παράσταση: 20 Νοεμβρίου 1982

Πήρασν μέρος: Ηθοποιοί: Αλίκη Βουγιουκλάκη (Μαργαρίτα Γκωτιέ), Γιώργος Κιμούλης (Αρμάνδος Ντυβάλ), Πάνος Μιχαλόπουλος, Σμάρω Στεφανίδου, Τίμος Περλέγκας, Άννα Γεραλή, Βίλμα Κύρου, Βασίλης Ανδρεόπουλος, Μπάμπης Κατσούλης, Ν. Νικολάου, Ανθή Γούναρη, Ειρήνη Μαραντέι, Γ. Γαλιάτσος, Σοφία Καψαμπέλη, Τζένη Δανιά, Δανάη Ζώη, Τ.Θεοφανίδης, Ρ. Γρηγορέα, Δ.Βεάνος

Συμμετέχει στο δρώμενο της Αριστέας  μας Ξυπνήματα

Η Ανοιξιάτικη Περιπλάνηση της Ελίζ

Pierre-Auguste Renoir
L'ombrelle 
λάδι σε καμβά
Ζωγραφισμένο το 1878

Η Ανοιξιάτικη Περιπλάνηση της Ελίζ

Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό του Απρίλη στο Παρίσι, το 1880. Ο αέρας μοσχομύριζε άνθη πασχαλιάς και βρεγμένο χώμα. Η Ελίζ, μια νεαρή γυναίκα με μια σπίθα περιέργειας στα μάτια, αποφάσισε να δραπετεύσει από την πόλη και να βρει λίγη ηρεμία στην εξοχή.

Φόρεσε το αγαπημένο της ανοιξιάτικο φόρεμα, ένα αέρινο γαλάζιο φόρεμα με δαντέλα, και ένα κομψό καπέλο με λουλούδια. Πήρε μαζί της και το λευκό της αλεξήλιο, για να την προστατεύσει από τον ήλιο. Καθώς περπατούσε στα μονοπάτια, η καρδιά της γέμιζε χαρά. Τα πουλιά κελαηδούσαν χαρούμενα, και τα δέντρα ήταν γεμάτα ανθισμένα λουλούδια.

Η Ελίζ σταμάτησε κάτω από μια ανθισμένη αμυγδαλιά και άνοιξε το αλεξήλιό της. Κάθισε στο γρασίδι και άρχισε να παρατηρεί τη φύση γύρω της. Είδε μια πεταλούδα με πολύχρωμα φτερά, ένα σπουργίτι που μάζευε κλαδιά για τη φωλιά του, και μια μέλισσα που ρουφούσε το νέκταρ από ένα λουλούδι.

Καθώς η Ελίζ καθόταν εκεί, ένιωσε μια γαλήνη να την πλημμυρίζει. Ξέχασε όλες τις έγνοιες της και άρχισε να ονειρεύεται. Ονειρεύτηκε ένα μέλλον γεμάτο αγάπη, χαρά και ευτυχία. Ονειρεύτηκε έναν κόσμο όπου όλοι οι άνθρωποι θα ζούσαν σε αρμονία με τη φύση.

Όταν ο ήλιος άρχισε να δύει, η Ελίζ σηκώθηκε και άρχισε να επιστρέφει στην πόλη. Η καρδιά της ήταν γεμάτη αναμνήσεις από την υπέροχη ανοιξιάτικη περιπλάνησή της. Ήξερε ότι αυτή η μέρα θα έμενε για πάντα χαραγμένη στη μνήμη της.

Συμμετέχει στο δρώμενο της Αριστέας  μας <<Ξυπνήματα>>

Ρομάντζο στον Κήπο του Κέουκενχοφ

 

Ρομάντζο στον Κήπο του Κέουκενχοφ

Στην Ολλανδία η Άνοιξη ξυπνά με βιολοντσέλο,

κάτω από δέντρα με σκιά βαθιά και μελανή.

Το βιολί ηχεί, σαν ένα ερωτικό πέπλο, 

πάνω στην ίριδα που ανθίζει κυανή.

Στις κρήνες η άρπα σαν δροσιά αρχίζει να κυλά, 

ραίνει το κρίνο το πάλλευκο, το αγνό,

και το πιάνο στα γλυπτά ανάμεσα μιλά,

 για το ζουμπούλι το χρυσαυγές και το λαμπρό.

Ζευγάρια περπατούν στα μονοπάτια τα κρυφά, 

η παπαρούνα κόκκινη τον ήλιο αγναντεύει,

η μουσική και ο έρωτας υφαίνονται γλυκά,

σε έναν κήπο που την ομορφιά παντού τη μαγεύει.

Συμμετέχει στο δρώμενο της Αριστέας  μας <<Ξυπνήματα>>

Ανοιχτή πληγή

                       Χρήστος Παπαδόπουλος

                            Ανοιχτή πληγή 

Ομίχλη.

Κανείς δεν αντικρίζει τον άλλον κατάματα.

Ανεξέλεγκτη σιωπή·

μέσα τους η οδύνη κοχλάζει.

Θολά βλέμματα.

Η αλήθεια εξαφανίστηκε στο σκοτάδι.

Όνειρα έγιναν αποκαΐδια πάνω στις ράγες.

Οι λέξεις ξεψυχούν στα χείλη.

Μια χαροκαμένη μάνα

αγγίζει το άψυχο σώμα του παιδιού της.

Βλέπει απόκοσμες σκιές,

ανθρώπους να λυγίζουν.

Οι κραυγές θεριεύουν·

επίμονο βουητό στα αυτιά.

Μια φωνή ψιθύρισε:
«Πέθανε κι εκείνος».

Κρύος ιδρώτας έλουσε το μέτωπο.
Ένα αγκάθι ρίζωσε βαθιά στον λαιμό.
Βουβός σπαραγμός.
Πένθιμο πέπλο σκέπασε τις κόρες των ματιών.
Φλόγες τύλιξαν το πρόσωπο.
Πύρινα δάκρυα πότισαν το χώμα.

Η απώλεια...
Αδυσώπητη.
Αβάσταχτη.
Αιώνια.

Η πληγή παραμένει νωπή,
μια αγεφύρωτη ρωγμή στην ψυχή.

Το οξυγόνο στέρεψε.
Η ελπίδα πνίγηκε στον καπνό.
Η σπίθα στα μάτια 
των ταξιδιωτών του χειμώνα έσβησε.

Η δικαίωση βυθίζεται στο λυκόφως.
Το μέλλον —  
μια απέραντη έρημος από στάχτες.

Θα βραβευτεί από τις Εκδόσεις Ηλιαχτίδα, διακρίθηκε στον 6ο Διεθνή Διαγωνισμό Λογοτεχνίας τους και συμμετέχει στην ποιητική συλλογή Ποιητικοί ψίθυροι καρδιάς.

 

                           Μεταίχμιο 

Μέσα στα βάθη της ψυχής που η παγωνιά ακμάζει,
μια ακτίνα ψάχνω να αφεθώ,
με μια δύναμη ψηλά να πετάξω,
να πλημμυρίσει η ζωή μου με το φώς του ήλιου.

Περσεφόνη,
με άνθη μυρωδιαστά την αγκαλιά γεμίζεις.
Ατέλειωτη η προσμονή της άνοιξης, η ελπίδα μένει ζωντανή σαν φλόγα από κερί.

Άνοιξη, γιατί χάθηκες;
Πυκνά τα νέφη του ουρανού σκεπάζουν την καρδιά μου.
Η βροχή χτυπάει αργά το παραθύρι της μνήμης.
Βουβό κρύο, κρυστάλλινη ανάσα.

Άνοιξη, γιατί χάθηκες;
Θέλω να πετάξω σαν πουλί στα σύννεφα.

<<Αργώ ακόμα μα θα δεις όταν θα έρθω,
δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά κάτι να σε τρομάξει>>.
 
Με μια πνοή του Ζέφυρου,
θα σπάσω ότι σε κρατάει στο παγωμένο πλήθος.
Θα τα ντύσω όλα με πράσινο μεταξωτό υφάδι.
Η σιωπή θα σβήνει και ένα λυρικό άσμα θα αντηχήσει.
Με το γλυκό μου το φιλί, το χιόνι θα χαθεί.
Ένα ρυάκι γάργαρο κοντά για να ακουμπήσεις.
Κάθε πληγή σου θα επουλωθεί.

 Μέσα στα βάθη της ψυχής που ο ήλιος θα ζεσταίνει τη ραγισμένη καρδιά.

Συμμετέχει στο δρώμενο της πολυαγαπημένη μας Αριστέας <<Ξυπνήματα>>

Ελπίζω να έρθει η Άνοιξη ξανά στις ζωές μας.

Άννα Καρένινα: Το λευκό πέπλο της λήθης

Η Άννα Καρένινα είναι μυθιστόρημα του Ρώσου συγγραφέα Λέοντος Τολστόι. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε μορφή βιβλίου το 1878. Θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα λογοτεχνικά έργα που γράφτηκαν ποτέ κι ο ίδιος ο Τολστόι το ονόμασε το πρώτο του αληθινό μυθιστόρημα. Κυκλοφόρησε αρχικά σε αποσπάσματα από το 1875 έως το 1877 στο περιοδικό The Russian Messenger. Όταν ο διάσημος συγγραφέας Γουίλιαμ Φώκνερ κλήθηκε να απαριθμήσει ποια ήταν τα τρία σπουδαιότερα μυθιστορήματα όλων των εποχών, απάντησε: «Άννα Καρένινα, Άννα Καρένινα και Άννα Καρένινα».

Το μυθιστόρημα πραγματεύεται την προδοσία, την θρησκευτική πίστη, την οικογένεια, τον γάμο, την αυτοκρατορική ρωσική κοινωνία, τις διαφορές μεταξύ της αγροτικής και της αστικής ζωής. Η ιστορία επικεντρώνεται σε μια εξωσυζυγική σχέση μεταξύ της Άννα Αρκάντιεβνα Καρένινα και του τολμηρού αξιωματικού κόμη Αλεξέι Κιρίλοβιτς Βρόνσκι που σκανδαλίζει τους κοινωνικούς κύκλους της Αγίας Πετρούπολης και αναγκάζει τους νεαρούς εραστές να καταφύγουν στην Ιταλία αναζητώντας την ευτυχία, αλλά μετά την επιστροφή τους στη Ρωσία, η ζωή τους παίρνει μία απρόσμενη τροπή.

Πολλά σημαντικά σημεία της πλοκής λαμβάνουν χώρα είτε σε επιβατικά τρένα είτε σε σταθμούς στην Αγία Πετρούπολη ή αλλού μέσα στη Ρωσία. Η ιστορία διαδραματίζεται με φόντο τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας και τις ραγδαίες κοινωνικές μεταβολές που ακολούθησαν. Το μυθιστόρημα επίσης έχει διασκευαστεί για διάφορα μέσα, όπως το θέατρο, η όπερα, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, το μπαλέτο και το καλλιτεχνικό πατινάζ.

______________________________________________________________________

Άννα Καρένινα: Το λευκό πέπλο της λήθης

Ο σταθμός του τρένου ήταν πνιγμένος στην καταχνιά. Η Άννα στάθηκε στην αποβάθρα, νιώθοντας την ανάσα της να παγώνει στον αέρα, μια μικρή λευκή νεφέλη που χανόταν πριν προλάβει να σχηματιστεί. Γύρω της, η ρωσική γη είχε παραδοθεί σε έναν χειμώνα δίχως έλεος, έναν χειμώνα που έμοιαζε να αντανακλά την παγωνιά στην ίδια της την ύπαρξη.

Το χιόνι έπεφτε πυκνό, σκεπάζοντας τις ράγες, σβήνοντας τα ίχνη των ανθρώπων, επιβάλλοντας μια απόλυτη, σχεδόν τρομακτική σιωπή. Για την Άννα, το λευκό αυτό τοπίο δεν ήταν ομορφιά· ήταν ένας τοίχος. Ένας φράχτης από κρυστάλλους που τη χώριζε από τον κόσμο που ήξερε και την έσπρωχνε προς το άγνωστο.

Σφίγγοντας τα χέρια της, ένιωσε το βάρος των επιλογών της να την πιέζει περισσότερο από το κρύο. Κάθε νιφάδα που ακουμπούσε το πρόσωπό της ήταν σαν μια υπενθύμιση της θνητότητας, της στιγμής που χάνεται, του πάθους που μαρμαρώνει.

— Γιατί όλα είναι τόσο σκοτεινά, ενώ όλα είναι τόσο λευκά;

Ψιθύρισε, κοιτάζοντας το θολό φως των φαναριών που τρεμόπαιζαν στο βάθος. Το σφύριγμα της ατμομηχανής ακούστηκε τότε σαν κραυγή από το μέλλον. Η Άννα δεν έψαχνε πια για ζεστασιά· έψαχνε την αλήθεια που κρύβεται κάτω από το χιόνι. Προχώρησε αργά, με το βλέμμα χαμένο στη θύελλα, μια μορφή μοναχική που αρνιόταν να λυγίσει, ακόμα κι όταν ο άνεμος προσπαθούσε να της κλέψει την ανάσα.

Σε εκείνη την ατελείωτη ρωσική νύχτα, η Άννα Καρένινα κατάλαβε πως ο χειμώνας δεν είναι πια μια εποχή, αλλά ο καθρέφτης της ψυχής μας, όταν η ειμαρμένη αποφασίζει να ακολουθήσει τον δρόμο χωρίς επιστροφή.

Συμμετέχει στο δρώμενο Χειμωνιάτικα Αποτυπώματα που διοργανώνει η αγαπημένη μας Αριστέα

Οι αναμνήσεις του χειμώνα ξεπροβάλλουν μέσα από τον πίνακα του Κλοντ Μονέ

Το Χιόνι στο Αρζεντέιγ  είναι ένας πίνακας τοπίου ζωγραφισμένος με λάδι σε καμβά,του ιμπρεσιονιστή καλλιτέχνη Κλοντ Μονέ . Είναι το μεγαλύτερο από τα δεκαοκτώ έργα που ζωγράφισε ο Μονέ για την κοινότητά του, το Αρζεντέιγ, ενώ βρισκόταν κάτω από ένα στρώμα χιονιού κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1874-1875.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Οι αναμνήσεις του χειμώνα ξεπροβάλλουν μέσα από τον πίνακα του Κλοντ Μονέ

Χρώματα ψυχρά, μπλε και γκρίζα, ζωντανεύουν το ξεθωριασμένο παρελθόν.

  Εικόνες που αναδύονται μέσα από το λευκό πέπλο του χρόνου.

  Ιστορίες κρυμμένες στις στέγες που λυγίζουν από το χιόνι. 

Μάτια που θολώνουν μπροστά στη σιωπή εκείνης της μέρας. 

Ωραία που ήταν η ζωή τότε, το κρύο μας έφερνε πιο κοντά. 

Νιώθω ακόμα τον παγωμένο αέρα να καίει τα μάγουλά μου. 

Ίχνη από βήματα στον δρόμο, που ο Μονέ κράτησε αιώνια. 

Αναμνήσεις που παγώνουν στον χρόνο.

Τότε που η κάθε νιφάδα ήταν μια υπόσχεση χαράς.

Ίδια η αίσθηση του πάγου στα δάχτυλα.

Κάθε πινελιά, ένα όνειρο που χάθηκε.

Απέραντη ερημιά, σαν τον δρόμο που χάνεται στο βάθος.

Ανάσα παγωμένη που βγαίνει σαν καπνός.

Περαστικοί που μοιάζουν με σκιές από τα παιδικά μου χρόνια. 

Ορίζοντας θολός, όπως οι σκέψεις ενός ηλικιωμένου που νοσταλγεί. 

Τοπίο ακίνητο, που αρνείται να λιώσει στη μνήμη μου. 

Υφαντό από βαμβάκι στρωμένο πάνω στη γη των ονείρων. 

Περήφανα δέντρα, γυμνά μα γεμάτα από κρυστάλλους. 

Ωχρό το φως του ήλιου, που προσπαθεί να τρυπήσει τα σύννεφα. 

Μορφές που χάνονται στην ομίχλη, συνοδοιπόροι της ζωής που δεν είναι πια εδώ. 

Αργά κυλάει το δάκρυ.

Ταξίδι επιστροφής στην αθωότητα, μέσα από έναν καμβά.

  Αιωνιότητα βρήκα σε αυτό το χιονισμένο μονοπάτι.

Συμμετέχει στο δρώμενο <<Χειμωνιάτικα Αποτυπώματα>> που διοργανώνει η αγαπημένη μας Αριστέα.

Καλό μήνα σε όλους!

Μπλε ώρες του χειμώνα

Η μπλε ώρα είναι η περίοδος του λυκαυγούς (νωρίς το πρωί) ή του λυκόφωτος (νωρίς το βράδυ), όταν ο Ήλιος βρίσκεται σε σημαντικό βάθος κάτω από τον ορίζοντα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το εναπομένον ηλιακό φως παίρνει μια κυρίως σκούρα μπλε απόχρωση. Αυτή η απόχρωση διαφέρει από το γαλάζιο χρώμα του ουρανού σε μια καθαρή μέρα, η οποία προκαλείται από μοριακή σκέδαση.

         

                   Μπλε ώρες του χειμώνα

​Λυκόφως βαθύ.

Αστροφεγγιά ουρανού.

Μπλε ώρες σιωπής.

Βουή στην ερημιά.

Πνίγει το χιόνι ξανά.

Μια κρυφή κραυγή.

Φράχτης στην ψυχή.

Σκίζει πάλι τη ζωή.

Ψυχρή φυλακή.

​Οι αναμνήσεις.

Σβήνουν μες στην καταχνιά.

Λευκό τοπίο.

​Δέντρα μοναχά.

Απέραντη μοναξιά.

Γυμνά κλαδιά πια.

Άβυσσος ξανά.

Παγιδευμένος εδώ.

Κλείνω τα μάτια.

Το ποίημα <<Μπλε ώρες του χειμώνα>> αποτελεί κύκλο χαϊκού (έξι χαϊκού μαζί). 

Ελπίζω να σας αρέσει. 

Συμμετέχει και αυτό στο αγαπημένο μου δρώμενο <<Χειμωνιάτικα αποτυπώματα>> που διοργανώνει η Αριστέα μας.

Εύχομαι μέσα στις κρύες και βροχερές μέρες του χείμωνα,να βρείτε την ανθρώπινη ζεστασιά που έχουμε πραγματικά ανάγκη.

Χειμωνιάτικη Μελωδία στο Παρίσι

 Χειμωνιάτικη Μελωδία στο Παρίσι

                                    

                                  Στου Σηκουάνα τις όχθες το πιάνο αντηχεί,

σαν μια παλιά, μελωδική προσευχή.

Το Παρίσι απλώνεται σε λευκό καμβά,

κι ένα βιολί την ψυχή μας χαϊδεύει σιωπηλά.

Στο Λούβρο, τα φώτα τρεμοπαίζουν δειλά,

σαν μια κρυφή αγάπη που ο χρόνος κρατά.

Οι δρόμοι γύρω γεμίζουν με φως,

κι ο χειμώνας στο πλάι σου μοιάζει γλυκός.

Στην Παναγία των Παρισίων η σιωπή κατοικεί,

ενώ ο άνεμος ψιθυρίζει μια ευχή.

Το χιόνι στολίζει κάθε γωνιά,

κι η πόλη μας βλέπει με μάτια ανοιχτά.

Στη Μονμάρτρη το δειλινό αχνοσβήνει,

και μια ελπίδα η σκέψη μας δίνει.

Εκεί που ο κόσμος από κάτω σιωπά,

και η καρδιά μας με πάθος χτυπά.

Ο Πύργος του Άιφελ φαντάζει χρυσός,

στον έρωτά μας ένας φάρος πιστός.

Το κρύο του δρόμου μας σμίγει ξανά,

ενώ το φιλί μας τον χρόνο νικά.

Στο Πον Νεφ η στιγμή είναι τόσο ιερή,

μια λάμψη στα μάτια, μια αιώνια γιορτή.

Κάθε νιφάδα είναι ένα χάδι απαλό,

πάνω στο βλέμμα σου το φωτεινό.

Μια υπόσχεση μένει στον χρόνο γραπτή,

 στο λευκό το Παρίσι, μια νέα αρχή.

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα

 ( Ένα ποίημα για το xειμώνα) που διοργανώνει η αγαπημένη μας Αριστέα.

Εύχομαι γλυκές χειμωνιάτικες ημέρες σε όλους!