Μπλε ώρες του χειμώνα
Λυκόφως βαθύ.
Αστροφεγγιά ουρανού.
Μπλε ώρες σιωπής.
Βουή στην ερημιά.
Πνίγει το χιόνι ξανά.
Μια κρυφή κραυγή.
Φράχτης στην ψυχή.
Σκίζει πάλι τη ζωή.
Ψυχρή φυλακή.
Ψυχρή φυλακή.
Οι αναμνήσεις.
Σβήνουν μες στην καταχνιά.
Λευκό τοπίο.
Σβήνουν μες στην καταχνιά.
Λευκό τοπίο.
Δέντρα μοναχά.
Απέραντη μοναξιά.
Γυμνά κλαδιά πια.
Άβυσσος ξανά.
Παγιδευμένος εδώ.
Κλείνω τα μάτια.
Το ποίημα <<Μπλε ώρες του χειμώνα>> αποτελεί κύκλο χαϊκού (έξι χαϊκού μαζί).
Ελπίζω να σας αρέσει.
Συμμετέχει και αυτό στο αγαπημένο μου δρώμενο <<Χειμωνιάτικα αποτυπώματα>> που διοργανώνει η Αριστέα μας.
Εύχομαι μέσα στις κρύες και βροχερές μέρες του χείμωνα,να βρείτε την ανθρώπινη ζεστασιά που έχουμε πραγματικά ανάγκη.


Καλημέρα Μαρία. Ναι, κάθε ποιητική αναζήτηση και έκφραση έχει φως, έχει ανάσα. Μου αρέσει και σαν ιδέα και σαν εικόνα και σαν έκφραση. Ατμοσφαιρικό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπράβο, καλή μου φίλη. Την καλησπέρα μου.