Χειμωνιάτικη Μελωδία στο Παρίσι

 Χειμωνιάτικη Μελωδία στο Παρίσι

                                    

                                  Στου Σηκουάνα τις όχθες το πιάνο αντηχεί,

σαν μια παλιά, μελωδική προσευχή.

Το Παρίσι απλώνεται σε λευκό καμβά,

κι ένα βιολί την ψυχή μας χαϊδεύει σιωπηλά.

Στο Λούβρο, τα φώτα τρεμοπαίζουν δειλά,

σαν μια κρυφή αγάπη που ο χρόνος κρατά.

Οι δρόμοι γύρω γεμίζουν με φως,

κι ο χειμώνας στο πλάι σου μοιάζει γλυκός.

Στην Παναγία των Παρισίων η σιωπή κατοικεί,

ενώ ο άνεμος ψιθυρίζει μια ευχή.

Το χιόνι στολίζει κάθε γωνιά,

κι η πόλη μας βλέπει με μάτια ανοιχτά.

Στη Μονμάρτρη το δειλινό αχνοσβήνει,

και μια ελπίδα η σκέψη μας δίνει.

Εκεί που ο κόσμος από κάτω σιωπά,

και η καρδιά μας με πάθος χτυπά.

Ο Πύργος του Άιφελ φαντάζει χρυσός,

στον έρωτά μας ένας φάρος πιστός.

Το κρύο του δρόμου μας σμίγει ξανά,

ενώ το φιλί μας τον χρόνο νικά.

Στο Πον Νεφ η στιγμή είναι τόσο ιερή,

μια λάμψη στα μάτια, μια αιώνια γιορτή.

Κάθε νιφάδα είναι ένα χάδι απαλό,

πάνω στο βλέμμα σου το φωτεινό.

Μια υπόσχεση μένει στον χρόνο γραπτή,

 στο λευκό το Παρίσι, μια νέα αρχή.

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα

 ( Ένα ποίημα για το xειμώνα) που διοργανώνει η αγαπημένη μας Αριστέα.

Εύχομαι γλυκές χειμωνιάτικες ημέρες σε όλους!