Η Ανοιξιάτικη Περιπλάνηση της Ελίζ

Pierre-Auguste Renoir
L'ombrelle 
λάδι σε καμβά
Ζωγραφισμένο το 1878

Η Ανοιξιάτικη Περιπλάνηση της Ελίζ

Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό του Απρίλη στο Παρίσι, το 1880. Ο αέρας μοσχομύριζε άνθη πασχαλιάς και βρεγμένο χώμα. Η Ελίζ, μια νεαρή γυναίκα με μια σπίθα περιέργειας στα μάτια, αποφάσισε να δραπετεύσει από την πόλη και να βρει λίγη ηρεμία στην εξοχή.

Φόρεσε το αγαπημένο της ανοιξιάτικο φόρεμα, ένα αέρινο γαλάζιο φόρεμα με δαντέλα, και ένα κομψό καπέλο με λουλούδια. Πήρε μαζί της και το λευκό της αλεξήλιο, για να την προστατεύσει από τον ήλιο. Καθώς περπατούσε στα μονοπάτια, η καρδιά της γέμιζε χαρά. Τα πουλιά κελαηδούσαν χαρούμενα, και τα δέντρα ήταν γεμάτα ανθισμένα λουλούδια.

Η Ελίζ σταμάτησε κάτω από μια ανθισμένη αμυγδαλιά και άνοιξε το αλεξήλιό της. Κάθισε στο γρασίδι και άρχισε να παρατηρεί τη φύση γύρω της. Είδε μια πεταλούδα με πολύχρωμα φτερά, ένα σπουργίτι που μάζευε κλαδιά για τη φωλιά του, και μια μέλισσα που ρουφούσε το νέκταρ από ένα λουλούδι.

Καθώς η Ελίζ καθόταν εκεί, ένιωσε μια γαλήνη να την πλημμυρίζει. Ξέχασε όλες τις έγνοιες της και άρχισε να ονειρεύεται. Ονειρεύτηκε ένα μέλλον γεμάτο αγάπη, χαρά και ευτυχία. Ονειρεύτηκε έναν κόσμο όπου όλοι οι άνθρωποι θα ζούσαν σε αρμονία με τη φύση.

Όταν ο ήλιος άρχισε να δύει, η Ελίζ σηκώθηκε και άρχισε να επιστρέφει στην πόλη. Η καρδιά της ήταν γεμάτη αναμνήσεις από την υπέροχη ανοιξιάτικη περιπλάνησή της. Ήξερε ότι αυτή η μέρα θα έμενε για πάντα χαραγμένη στη μνήμη της.

Συμμετέχει στο δρώμενο της Αριστέας  μας <<Ξυπνήματα>>

Ρομάντζο στον Κήπο του Κέουκενχοφ

 

Ρομάντζο στον Κήπο του Κέουκενχοφ

Στην Ολλανδία η Άνοιξη ξυπνά με βιολοντσέλο,

κάτω από δέντρα με σκιά βαθιά και μελανή.

Το βιολί ηχεί, σαν ένα ερωτικό πέπλο, 

πάνω στην ίριδα που ανθίζει κυανή.

Στις κρήνες η άρπα σαν δροσιά αρχίζει να κυλά, 

ραίνει το κρίνο το πάλλευκο, το αγνό,

και το πιάνο στα γλυπτά ανάμεσα μιλά,

 για το ζουμπούλι το χρυσαυγές και το λαμπρό.

Ζευγάρια περπατούν στα μονοπάτια τα κρυφά, 

η παπαρούνα κόκκινη τον ήλιο αγναντεύει,

η μουσική και ο έρωτας υφαίνονται γλυκά,

σε έναν κήπο που την ομορφιά παντού τη μαγεύει.

Συμμετέχει στο δρώμενο της Αριστέας  μας <<Ξυπνήματα>>

Ανοιχτή πληγή

                       Χρήστος Παπαδόπουλος

                            Ανοιχτή πληγή 

Ομίχλη.

Κανείς δεν αντικρίζει τον άλλον κατάματα.

Ανεξέλεγκτη σιωπή·

μέσα τους η οδύνη κοχλάζει.

Θολά βλέμματα.

Η αλήθεια εξαφανίστηκε στο σκοτάδι.

Όνειρα έγιναν αποκαΐδια πάνω στις ράγες.

Οι λέξεις ξεψυχούν στα χείλη.

Μια χαροκαμένη μάνα

αγγίζει το άψυχο σώμα του παιδιού της.

Βλέπει απόκοσμες σκιές,

ανθρώπους να λυγίζουν.

Οι κραυγές θεριεύουν·

επίμονο βουητό στα αυτιά.

Μια φωνή ψιθύρισε:
«Πέθανε κι εκείνος».

Κρύος ιδρώτας έλουσε το μέτωπο.
Ένα αγκάθι ρίζωσε βαθιά στον λαιμό.
Βουβός σπαραγμός.
Πένθιμο πέπλο σκέπασε τις κόρες των ματιών.
Φλόγες τύλιξαν το πρόσωπο.
Πύρινα δάκρυα πότισαν το χώμα.

Η απώλεια...
Αδυσώπητη.
Αβάσταχτη.
Αιώνια.

Η πληγή παραμένει νωπή,
μια αγεφύρωτη ρωγμή στην ψυχή.

Το οξυγόνο στέρεψε.
Η ελπίδα πνίγηκε στον καπνό.
Η σπίθα στα μάτια 
των ταξιδιωτών του χειμώνα έσβησε.

Η δικαίωση βυθίζεται στο λυκόφως.
Το μέλλον —  
μια απέραντη έρημος από στάχτες.

Θα βραβευτεί από τις Εκδόσεις Ηλιαχτίδα, διακρίθηκε στον 6ο Διεθνή Διαγωνισμό Λογοτεχνίας τους και συμμετέχει στην ποιητική συλλογή Ποιητικοί ψίθυροι καρδιάς.

 

                           Μεταίχμιο 

Μέσα στα βάθη της ψυχής που η παγωνιά ακμάζει,
μια ακτίνα ψάχνω να αφεθώ,
με μια δύναμη ψηλά να πετάξω,
να πλημμυρίσει η ζωή μου με το φώς του ήλιου.

Περσεφόνη,
με άνθη μυρωδιαστά την αγκαλιά γεμίζεις.
Ατέλειωτη η προσμονή της άνοιξης, η ελπίδα μένει ζωντανή σαν φλόγα από κερί.

Άνοιξη, γιατί χάθηκες;
Πυκνά τα νέφη του ουρανού σκεπάζουν την καρδιά μου.
Η βροχή χτυπάει αργά το παραθύρι της μνήμης.
Βουβό κρύο, κρυστάλλινη ανάσα.

Άνοιξη, γιατί χάθηκες;
Θέλω να πετάξω σαν πουλί στα σύννεφα.

<<Αργώ ακόμα μα θα δεις όταν θα έρθω,
δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά κάτι να σε τρομάξει>>.
 
Με μια πνοή του Ζέφυρου,
θα σπάσω ότι σε κρατάει στο παγωμένο πλήθος.
Θα τα ντύσω όλα με πράσινο μεταξωτό υφάδι.
Η σιωπή θα σβήνει και ένα λυρικό άσμα θα αντηχήσει.
Με το γλυκό μου το φιλί, το χιόνι θα χαθεί.
Ένα ρυάκι γάργαρο κοντά για να ακουμπήσεις.
Κάθε πληγή σου θα επουλωθεί.

 Μέσα στα βάθη της ψυχής που ο ήλιος θα ζεσταίνει τη ραγισμένη καρδιά.

Συμμετέχει στο δρώμενο της πολυαγαπημένη μας Αριστέας <<Ξυπνήματα>>

Ελπίζω να έρθει η Άνοιξη ξανά στις ζωές μας.

Άννα Καρένινα: Το λευκό πέπλο της λήθης

Η Άννα Καρένινα είναι μυθιστόρημα του Ρώσου συγγραφέα Λέοντος Τολστόι. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε μορφή βιβλίου το 1878. Θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα λογοτεχνικά έργα που γράφτηκαν ποτέ κι ο ίδιος ο Τολστόι το ονόμασε το πρώτο του αληθινό μυθιστόρημα. Κυκλοφόρησε αρχικά σε αποσπάσματα από το 1875 έως το 1877 στο περιοδικό The Russian Messenger. Όταν ο διάσημος συγγραφέας Γουίλιαμ Φώκνερ κλήθηκε να απαριθμήσει ποια ήταν τα τρία σπουδαιότερα μυθιστορήματα όλων των εποχών, απάντησε: «Άννα Καρένινα, Άννα Καρένινα και Άννα Καρένινα».

Το μυθιστόρημα πραγματεύεται την προδοσία, την θρησκευτική πίστη, την οικογένεια, τον γάμο, την αυτοκρατορική ρωσική κοινωνία, τις διαφορές μεταξύ της αγροτικής και της αστικής ζωής. Η ιστορία επικεντρώνεται σε μια εξωσυζυγική σχέση μεταξύ της Άννα Αρκάντιεβνα Καρένινα και του τολμηρού αξιωματικού κόμη Αλεξέι Κιρίλοβιτς Βρόνσκι που σκανδαλίζει τους κοινωνικούς κύκλους της Αγίας Πετρούπολης και αναγκάζει τους νεαρούς εραστές να καταφύγουν στην Ιταλία αναζητώντας την ευτυχία, αλλά μετά την επιστροφή τους στη Ρωσία, η ζωή τους παίρνει μία απρόσμενη τροπή.

Πολλά σημαντικά σημεία της πλοκής λαμβάνουν χώρα είτε σε επιβατικά τρένα είτε σε σταθμούς στην Αγία Πετρούπολη ή αλλού μέσα στη Ρωσία. Η ιστορία διαδραματίζεται με φόντο τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας και τις ραγδαίες κοινωνικές μεταβολές που ακολούθησαν. Το μυθιστόρημα επίσης έχει διασκευαστεί για διάφορα μέσα, όπως το θέατρο, η όπερα, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, το μπαλέτο και το καλλιτεχνικό πατινάζ.

______________________________________________________________________

Άννα Καρένινα: Το λευκό πέπλο της λήθης

Ο σταθμός του τρένου ήταν πνιγμένος στην καταχνιά. Η Άννα στάθηκε στην αποβάθρα, νιώθοντας την ανάσα της να παγώνει στον αέρα, μια μικρή λευκή νεφέλη που χανόταν πριν προλάβει να σχηματιστεί. Γύρω της, η ρωσική γη είχε παραδοθεί σε έναν χειμώνα δίχως έλεος, έναν χειμώνα που έμοιαζε να αντανακλά την παγωνιά στην ίδια της την ύπαρξη.

Το χιόνι έπεφτε πυκνό, σκεπάζοντας τις ράγες, σβήνοντας τα ίχνη των ανθρώπων, επιβάλλοντας μια απόλυτη, σχεδόν τρομακτική σιωπή. Για την Άννα, το λευκό αυτό τοπίο δεν ήταν ομορφιά· ήταν ένας τοίχος. Ένας φράχτης από κρυστάλλους που τη χώριζε από τον κόσμο που ήξερε και την έσπρωχνε προς το άγνωστο.

Σφίγγοντας τα χέρια της, ένιωσε το βάρος των επιλογών της να την πιέζει περισσότερο από το κρύο. Κάθε νιφάδα που ακουμπούσε το πρόσωπό της ήταν σαν μια υπενθύμιση της θνητότητας, της στιγμής που χάνεται, του πάθους που μαρμαρώνει.

— Γιατί όλα είναι τόσο σκοτεινά, ενώ όλα είναι τόσο λευκά;

Ψιθύρισε, κοιτάζοντας το θολό φως των φαναριών που τρεμόπαιζαν στο βάθος. Το σφύριγμα της ατμομηχανής ακούστηκε τότε σαν κραυγή από το μέλλον. Η Άννα δεν έψαχνε πια για ζεστασιά· έψαχνε την αλήθεια που κρύβεται κάτω από το χιόνι. Προχώρησε αργά, με το βλέμμα χαμένο στη θύελλα, μια μορφή μοναχική που αρνιόταν να λυγίσει, ακόμα κι όταν ο άνεμος προσπαθούσε να της κλέψει την ανάσα.

Σε εκείνη την ατελείωτη ρωσική νύχτα, η Άννα Καρένινα κατάλαβε πως ο χειμώνας δεν είναι πια μια εποχή, αλλά ο καθρέφτης της ψυχής μας, όταν η ειμαρμένη αποφασίζει να ακολουθήσει τον δρόμο χωρίς επιστροφή.

Συμμετέχει στο δρώμενο Χειμωνιάτικα Αποτυπώματα που διοργανώνει η αγαπημένη μας Αριστέα