Τετάρτη 6 Απριλίου 2022

Μια άλλη οπτική ή το βιβλίο αλλιώς

  Μια άλλη οπτική ή το βιβλίο αλλιώς










Ήταν μια κρύα νύχτα του Δεκέμβρη όταν άρχισε η δημιουργία μου με μεγάλη επιμέλεια και αγάπη.

 Τα χέρια της άρχισαν να πληκτρολογούν γρήγορα όπως αυτή ήξερε τις λέξεις πάνω στο πληκτρολόγιο.

Μέρα από σχεδόν έξι  μήνες έλαβα σάρκα και οστά μεταφορικά  αφού είμαι από χαρτί.

Τακτοποίησε τις σελίδες μου σε σειρά και τις έβαλε σε ένα ντοσιέ.Θα τις πήγαινε πρώτα στον επιμελητή  και κατόπιν στον εκδότη της 

Ο εκδοτικός οίκος δέσποζε στον κεντρικό δρόμο της πόλης.Μετά την επιμέλεια που θα μου γινόταν θα ακολουθούσε  η έκδοση μου.

Ήμουν το όγδοο κατά σειρά βιβλίο αυτής της γνωστής συγγραφέα .Θα γινόμουν και εγώ best sellers όπως και τα άλλα της βιβλία.

Αυτό το άκουσα ένα απόγευμα όταν μιλούσε στο τηλέφωνο με τον εκδότη της.

Είχε περάσει λίγος καιρός από την έκδοση μου και οι πωλήσεις πήγαιναν εξαιρετικά.

Ήμουν αφημένο πάνω στο τραπέζι του σαλονιού  .Ήμουν ένα όμορφο βιβλίο 500

σελίδων με μαλακό εξώφυλλο με μια έντονη χρωματικά εικόνα που παρίστανε μια κοπέλα πάνω σε ένα άλογο.

Έτρεχε μακριά να βρει κάτι,ίσως την ευτυχία.

Αυτός ήταν ο τίτλος μου:

<<Ταξίδι στην ευτυχία..>>

Σε λίγο σηκώθηκε από την πολυθρόνα με πήρε στα χέρια της και με τοποθέτησε στην βιβλιοθήκη στο ράφι που έβαζε τα δικά της βιβλία.Εκεί γνώρισα τα βιβλία που είχε γράψει πριν από εμένα και ανταλλάξαμε απόψεις.

Εκεί γνώρισα άλλους κόσμους ,ανθρώπους που έμπλεξαν σε περιπέτειες, ζωές ευτυχισμένες κατεστραμμένες ανάλογα με τις επιλογές τους επιθυμίες ανεκπλήρωτες ταξίδεψα σε άλλους τόπους μακρινούς ή κοντινούς ανάλογα με την υπόθεση που εκτυλίσσεται σε κάθε περίπτωση..

Η φαντασία της δημιουργού μας ήταν μεγάλη και αστείρευτη.Λάτρευε από μικρή το διάβασμα και έγραφε μικρά διηγήματα. Έτσι  μερικά  χρόνια αργότερα έγινε η γνωστή συγγραφέας  αισθηματικών μυθιστορημάτων  με πολύ  μεγάλη επιτυχία.Ήταν πλέον και η δική μου συγγραφέας αυτή που με δημιούργησε γιατί τι θα ήμουν εγώ χωρίς αυτήν ;

Τίποτα .Ενώ τώρα υπάρχω στα βιβλιοπωλεία που με αγγίζουν, με αγοράζουν,με διαβάζουν με δανείζουν.

Μια μέρα με πήρε από την βιβλιοθήκη και έγραψε κάτι σε μια σελίδα μου.

Μετά με πήγε στον εκδότη της γιατί από ότι άκουσα μια κυρία είχε κερδίσει ένα αντίτυπο μου σε ένα διαγωνισμό που είχε διοργανωθεί.Περίμενα με μεγάλη υπομονή να με πάρουν να με διαβάσουν να ταξιδέψουν στους υπαρκτούς και φανταστικούς κόσμους μου.

Είχα και την περιέργεια να μάθω και αυτές τις λέξεις που είχε γράψει σε μια σελίδα μου.

Κάποια στιγμή δύο χέρια με πήραν και διάβασαν την αφιέρωση.

<<Τα βιβλία σε ταξιδεύουν σε υπαρκτούς και

ανύπαρκτους κόσμους που ούτε καν φαντάστηκες.>>. Αισθάνθηκα υπερηφάνεια γιατί είχα στις σελίδες μου μια τέτοια φράση γεμάτη αλήθεια .


Αφιερωμένο σε αυτούς που διαβάζουν, διαβάζουν ασταμάτητα





Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο  υπέροχο δρώμενο που διοργανώνει  η Mary Pertax  "εικόνα και φράση"


Δευτέρα 21 Μαρτίου 2022

ΛΊΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΈΛΟΣ

 


                                  ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ



   



Κάθε μέρα από τότε που το θεριό τους χτύπησε έκανε τα ίδιο πράγμα

Φρόντιζε την άρρωστη γυναίκα του . Από την στιγμή που διαγνώστηκε με αυτή την ασθένεια δεν έκανε τίποτα άλλο.

Είχε βέβαια και τη βοήθεια του μεγαλύτερου γιου του αφού ο μικρότερος είχε ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του .

Η διάγνωση τους ήρθε σαν κεραμίδα.

Άνοια  μη αναστρέψιμη.

Τι να κάνει και αυτός…

 Μόλις είχε πάρει την σύνταξη του επιδόθηκε σε έναν διαρκή αγώνα για την φροντίδα της .

Κάποιες στιγμές ο λογισμός του γυρνούσε στο παρελθόν όταν γνωρίστηκαν .

Τις χάιδευε τα άσπρα της μαλλιά και με δάκρυα στα μάτια θυμόταν εκείνη  την ημέρα.

Ήταν Απόκριες Είχε πάρει άδεια λίγων ημερών από τη δουλειά του και αποφάσισε να κάνει σε ένα ταξίδι στη Βενετία.

Ένα ταξίδι που θα τον σημάδευε για πάντα.

Σε ένα πάρτυ αποκριάτικο με την μουσική και το χορό να παρασέρνει τα πάντα τη γνώρισε. Είχε πάει και αυτή για ολιγοήμερες διακοπές.

Την είδε από μακριά.Πρεπει να τον είχε προσέξει και αυτή.Του άρεσε η μάσκα που φόραγε, του προκαλούσε ένα μυστήριο που  ήθελε  να ανακαλύψει. Την πλησίασε.

Την άρπαξε  από το χέρι και άρχισαν να στροβιλίζονται στο ρυθμό.

Το ξεφάντωμα δεν έλεγε να τελειώσει. Το ποτό έρεε άφθονο και η μουσική τους τρέλαινε.

Ξημέρωνε όταν αποφάσισαν να κάνουν με τη γόνδολα μια βόλτα στο Μεγάλο Κανάλι .

Ένας έρωτας δυνατός, κεραυνοβόλος , τους παρέσυρε και δεν μπορούσαν να σταματήσουν.

Το ειδύλλιο τους ξεκίνησε από τότε και θα διαρκέσει  μέχρι το τέλος.Παντρεύτηκαν,έκαναν δύο παιδιά,  πάντα αγαπημένο,ι  είχαν ταιριάξει από την πρώτη στιγμή. Τα παιδιά μεγάλωσαν και αυτοί πάντα μαζί και αχώριστοι με αγάπη και σεβασμό για τις επιθυμίες και τα θέλω του άλλου.Μέχρι που ήρθε η συμφορά. Θυμόταν τις όμορφες στιγμές τους όταν την είδε νύφη στην εκκλησία, όταν γεννήθηκαν τα παιδιά,το ταξίδι στην Βενετία όπου γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν. Θυμόταν και τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του και έπεφταν πάνω στην φωτογραφία που κρατούσε.

Κάθε μέρα από εδώ και καιρό έκλαιγε πάνω στη φωτογραφία.Δεν άντεχε άλλο να τη βλέπει έτσι.

Την άφησε πάνω στο κομοδίνο δίπλα στα φάρμακα,στο ποτήρι με το νερό

Αναπαριστούσε ένα ευτυχισμένο ζευγάρι στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, όταν είχαν πάει να την δουν και ένας φωτογράφος τους είχε τραβήξει.

Της χάιδεψε τα άσπρα της μαλλιά της έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο και σηκώθηκε,προχώρησε και βγήκε από το δωμάτιο.

Δεν μπορούσε να τη βλέπει άλλο έτσι χωρίς να τον γνωρίζει, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις, χωρίς να θυμάται τις όμορφες στιγμές που έζησαν μαζί.

Η φράση που έλεγε συνήθως ήταν: Ποιος είσαι εσύ; Σε ξέρω; Πρώτη φορά σε βλέπω.

Δεν τον θυμόταν πια,δεν θυμόταν τα παιδιά τους.

 Μια κατάσταση που δεν θεραπεύεται και ας έπαιρνε τα φάρμακα που  είχαν γράψει οι γιατροί.

Πότε καλυτέρευε και πότε βυθιζόταν σε έναν κόσμο ξένο και μακρινό από τον δικό τους.

Δεν υπήρχε καμία ελπίδα.

Πόσο θα άντεχε ;

Την επόμενη μέρα μετά από εναγώνια αναζήτηση τους βρήκε ο γιος του αγκαλιασμένους.

Μια φωτογραφία πάνω στο κομοδίνο αφημένη πρόδιδε την ευτυχία που μεσουράνησε  και χάθηκε στο σύμπαν.

  



Από αληθινό γεγονός


 Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο ''Μια εικόνα έξι λέξεις "που διοργάνωσε με μεγάλη όπως πάντα επιτυχία η Μary Pertax.

Ευχαριστώ Μαίρη μου για την φιλοξενία καθώς και όσους με ψήφισαν.



Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2021

Secret Santa 2021🎅

                     Secret Santa 2021 🎅

Φέτος,συμμετείχα για πρώτη φορά στη ανταλλαγή δώρων που διοργάνωσε η Μαριλένα,

ήταν μια πολύ ωραία ανταλλαγή δώρων και εύχομαι να συμμετάσχω και του χρόνου με υγειά και δημιουργική χαρά!

Θα σας δείξω τα δώρα μου!


Ο secret Santa μου ήταν η Σμαραγδάκι-Ρούλα, Σ’ ευχαριστώ Ρούλα μου για τα υπέροχα σου δώρα!Να έχεις καλές γιορτές μαζί με τη οικογένεια σου!










 Μια ευχάριστη έκπληξη ήρθε στο ταχυδρομείο, ήταν η ίδια η Μαριλένα η οποία μου έστειλε και αυτή υπέροχα δώρα,Σε ευχαριστώ Μαριλένα μου , να έχεις όμορφες γιορτές με υγειά και χαρά!









Τέλος, η φίλη μου η Βασιλική μου έκανε δώρο μια κούπα και διάφορες σοκολάτες. Σε ευχαριστώ Βασιλική μου , σου εύχομαι όμορφες γιορτές με τη οικογένεια σου








ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ 

ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ 

ΣΤΙΓΜΕΣ!





Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2021

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

  
 

      ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΦΡΑΣΗ #1 ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
   Φράση : Δεν φοβάσαι να πηγαίνεις μόνη στο μονοπάτι του δάσους;
 
                      
                    
                                           Το κορίτσι του δάσους
 
Από μικρή πήγαινε στο δάσος. Βλέπετε το σπίτι που έμενε με τους γονείς της ήταν στην άκρη του χωριού δίπλα σε αυτό το πανέμορφο δάσος που αγκαλιάζει όλη τη περιοχή.

Όλο εκεί βρισκόταν. Μόλις γύρισε από το σχολείο της πέταγε την τσάντα με τα βιβλία σε μια γωνιά έπαιρνε το μονοπάτι και έτρεχε να συνάντησει τους φίλους της στο δάσος. Οι φίλοι της τα σκιουράκια τα πουλιά που τιτίβιζαν στο διάβα της μια δυο αλεπούδες, σκαντζόχοιροι και πανέμορφες πεταλούδες που της χάιδευαν τα μαλλιά όταν περνούσε από δίπλα τους. Το χωριό της ορεινό, αρκετά μακριά από την μεγάλη πόλη, απόμακρο και ξεχασμένο από την πολυκοσμία και την σύγχρονη κοσμοπολίτικη γεμάτη ένταση ζωή είχε μόνο τα απαραίτητα για να ζει ένας άνθρωπος. 

 Δεν την ένοιαζε όμως. Είχε το δάσος και τους φίλους της. Η μάνα της ανησυχούσε. Τι θα γίνει με αυτό το παιδί .Όταν τελειώσει το σχολείο τι θα γίνει. Πως θα τα καταφέρει όταν το μυαλό της είναι πάνω από το κεφάλι της. Δεν με βοηθάει με τις δουλειές του σπιτιού. Αντί για αυτό όλη μέρα μετά το σχολείο τρέχει στο δάσος.

 Ήθελα να ήξερα τι κάνει εκεί πέρα. Αυτά και άλλα έλεγε στον άντρα της που και αυτός κουνούσε το κεφάλι του συλλογισμένα. Πρέπει γυναίκα μόλις τελειώσει το σχολείο να την παντρέψουμε. Άλλη λύση δεν έχει. Αλλά έτσι που ονειροβατεί ποιός θα την πάρει. Τέλος πάντων θα δω τι θα γίνει .

 Εκείνη την ώρα γύρισε η Αμέλια πέταξε την τσάντα της και ξεκίνησε για το δάσος Η συζήτηση κόπηκε απότομα αλλά η μάνα της βγήκε έξω και έτρεξε να την προλάβει. Καλά βρε παιδάκι μου περίμενε λίγο καλά δεν φοβάσαι να πηγαίνεις μόνη στο μονοπάτι του δάσους; 

Τι να φοβηθώ βρε μαμά τα δέντρα ,τα πουλιά ή τα ζωάκια που μου κάνουν παρέα. 

Αυτό ακριβώς λέω εγώ ότι πρέπει να κάνεις παρέα με φίλους με παιδιά της ηλικίας σου. Το ξέρεις ότι στο χωριό όλοι σε λένε αλλοπαρμένη; Πως θα παντρευτείς μου λες; Ποιός θα σε πάρει με όλα αυτά που λένε πίσω από την πλάτη μας; Δεν με νοιάζει τίποτα. Εμένα αυτή η ζωή μου αρέσει. Έφυγε τρέχοντας. Δεν άντεχε άλλο αυτή την κουβέντα. Ήξερε τι έλεγαν στο χωριό για αυτήν ότι είναι ονειροπαρμένη και ακατάδεκτη. Αλλά δεν την ένοιαζε .Έτσι ήθελε να ζει. 

 Κανείς παιδί μου δεν μπορεί να ζει μόνος του. Το σχολείο το τελειώνεις σε ένα χρόνο, τι θα κάνεις μετά; Αυτά και άλλα τόσα άκουγε αλλά συνήθειες δεν άλλαζε. Πέρασε ο καιρός τελείωσε το σχολείο και τότε κάτι άλλαξε. 

Η αλλαγή έγινε συγχρόνως με την ανακαίνιση του σπιτιού κοντά στο δικό τους . Ο εποπτεύων μηχανικός αρκετό καιρό τώρα έρχονταν και ήλεγχε το σπίτι και τις ανάγκες του . Τι έπρεπε να επιδιορθώσει, βάψιμο και όλα τα σχετικά μαστορέματα και κατασκευές.

 Η Αμέλια παρακολουθούσε με ενδιαφέρον πηγαίνοντας παράλληλα στο δάσος Και εκεί τον είδε .Τόσα χρόνια τώρα δεν είχε δει κανέναν να κάνεις περιπάτους όπως αυτή στο δάσος. Στην αρχή φοβήθηκε, αλλά όταν τον πρόσεξε καλά ο φόβος της έφυγε δια μαγείας. Κι αυτός στην αρχή αιφνιδιάστηκε αλλά μετά της χαμογέλασε . Ήταν ο γιος του μηχανικού , ο Φίλλιπος, που ήταν αρμόδιος για την ανακαίνιση του κοντινού σπιτιού . Είχε έρθει για να βοηθήσει τον πατέρα του, αφού μόλις νέος φοιτητής της αρχιτεκτονικής ήθελε να δει από κοντά σπίτια για ανακαίνιση να αποκτήσει εμπειρίες. Η Αμέλια άλλαξε μονομιάς Λες και την πλημμύρισε μια αλλόκοτη ιδέα που μέχρι σήμερα δεν την είχε απασχολήσει. Τι θα κάνει από εδώ και στο εξής; Ποιο θα ήταν το μέλλον της;

 Αυτή η γνωριμία καθόρισε την μετέπειτα ζωή της. Οι συναντήσεις τους πλήθαιναν πάντα μέσα στο δάσος, το κρησφύγετο τους. Γιατί και αυτός το αγαπούσε όπως και η ίδια. Ένας έρωτας γεννήθηκε. Τότε πήρε την απόφαση να σπουδάσει και αυτή να είναι μαζί, να μην χωρίσουν ποτέ. Άρχισε να διαβάζει για να τα περάσει σε μια σχολή. Αλλά όχι σε μια οποιαδήποτε. Αποφάσισε να τα σπουδάσει γεωπόνος.

 Οι γονείς της στην αρχή δεν το πίστευαν. Όταν όμως είδαν το πόσο αποφασισμένη ήταν δέχτηκαν την απόφαση της με ανακούφιση. Επιτέλους να που η κόρη τους άρχιζε να βάζει μυαλό.Το έβλεπαν και δεν το πίστευαν. Βέβαια δεν ήξεραν ότι για την αλλαγή αυτή συνετέλεσε ο έρωτας. Ούτε το έβαζαν με το νου τους.

 Έτσι ήρθε η ώρα που η Αμέλια πήγε στην πόλη για σπουδές αλλά και να βρει τον αγαπημένο της που και αυτός την περίμενε με λαχτάρα και αδημονία. Τα χρόνια πέρασαν οι σπουδές τελείωσαν και η Αμέλια γύρισε στο χωριό της γεωπόνος Τότε πια οι γονείς κατάλαβαν.Έμαθαν για αγάπη της κόρης τους με το γνωστό ήδη αρχιτέκτονα στην πόλη . Για φαντάσου έλεγε η μάνα της στον άντρα της.Μια γνωριμία ένας έρωτας στο δάσος έβαλε μυαλό στην κόρη μας Τουλάχιστον να σταματήσουν οι ντόπιοι να μιλάνε πίσω από την πλάτη μας 

Τώρα πια δεν έχουν τίποτα να πουν. Άντε να μας ζήσουν.!!! Πέρασαν τα χρόνια οι γονείς πέθαναν το ζευγάρι πηγαινοερχόταν από τη πόλη στο χωριό μαζί με τα παιδιά τους. Όλοι μαζί έπαιρναν το μονοπάτι για το δάσος το φιλόξενο και ονειρεμένο τόπο γνωριμίας τους. 

Το αγαπάμε τόσο πολύ αυτό το δάσος έλεγαν στα παιδιά τους. Μας προσφέρει τόσα πολλά χρήσιμα πράγματα και όμως υπάρχουν άνθρωποι που καταστρέφουν, καίνε τα δάση χωρίς έλεος . 

Τα παιδιά άκουγαν και έτρεχαν χαρούμενα πλαισιωμένα από τα πουλιά και τα μικρά ζωάκια Τι πολύχρωμα λουλούδια !!! Ελάτε να κόψουμε μερικά ,να φτιάξουμε μια ανθοδέσμη για τη γιαγιά και τον παππού. Η όμορφη οικογένεια πήρε το δρόμο του γυρισμού γιατί άρχιζε να νυχτώνει.

 Ένα θρόισμα του ανέμου στα φύλλα μια φωνούλα που ψιθύρισε ξαφνικά στα αυτιά τους, Μη φοβάστε να πηγαίνετε μόνοι στο μονοπάτι του δάσους αρκεί να μένετε πάντα σε αυτό, δεν θα χάσετε ποτέ το δρόμο.

-------------------------------------------------------------

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο νέο δρώμενο Εικόνα και Φράση #1

Ευχαριστώ την Mary Pertax που διοργανώνει το νέο δρώμενο.