Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Φοβάμαι - Μανόλης Αναγνωστάκης



Φοβάμαι

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία —μεσούντος κάποιου Ιουλίου—
Βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στον λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου ‘κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
Μανόλης Αναγνωστάκης, «Φοβάμαι» στο Ηλία Γκρη, Το μελάνι φωνάζει. Η 17η Νοέμβρη 1973 στη λογοτεχνία, Μεταίχμιο, Αθήνα 2003, σ. 33.


 



Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Λήθη από γυαλί


Λήθη από γυαλί


Ψηλαφώ το μάλλινο ύφασμα.

 Θυμάσαι;

Αχνοφαίνονται στο σπασμένο γυαλί, 

οι ρανίδες της βροχής.

Η φωτογραφία ψυχορραγεί. 

Θρυμματίζεται η λήθη.

Μια σταγόνα αίματος κυλά αργά· 

σπασμένη αρτηρία της μνήμης.

Εκτυφλωτικό φως, 

με στοιχειώνεις.

Όμβρια νύχτα του Φθινοπώρου,

χάθηκες στη δίνη των Ερινύων.

Κρυστάλλινη ανάσα· 

συνθλίβεσαι.

Η φωτογραφία σιγοκαίγεται. 

Αποκαΐδια οι απόηχοι.

Θυμάμαι —

τη φθορά του ακίνητου χρόνου.

---------------------------------------------------------------------------



Τάσος Λειβαδίτης, «Βροχή»

Μια νύχτα θα κάνουμε μια μεγάλη σκέψη, αλλά δεν πρέπει να την πούμε πουθενά (είναι η μόνη δικαιοσύνη), ύστερα θα βγούμε στους δρόμους, θα βρέχει κι η βροχή έχει κι εκείνη την ιδιωτική της ζωή, ενώ εμείς δεν είχαμε, θ’ αργοπορήσουμε μπροστά σ’ ένα φαρμακείο, μιας κι είμαστε θνητοί και αφού οι ουρανοί γνωρίζουν την αθωότητά μας, τέλος, όπως θα ξημερώνει, θα χτυπήσουμε την πόρτα του σπιτιού μας, αλλά κανείς δε θα μας γνωρίζει – είναι απίστευτο σαν τις μεγάλες μέρες που ζήσαμε. Αντίο, λοιπόν. Ας ανοίξουμε την ομπρέλα μας κι ας προσπεράσουμε βιαστικά το τέλος μιας εποχής.

 (Από τη συλλογή «Ο τυφλός με τον λύχνο», ενότητα «Δάφνες για νικημένους», εκδ. Κέδρος, 1983. Περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση «Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τρίτος τόμος, 1979 – 1990», εκδ. Μετρονόμος, 2015)




Συμμετέχει στα δρώμενα της Μαρίας Νικολάου από το blog To Kείμενο




Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026

Αλεξανδρινή Ελεγεία

 


Αλεξανδρινή Ελεγεία


Σε φως κεχριμπαρένιο,

την έκπαγλη νύμφη

της Μεσογείου λικνίζει ο Λεβάντες.


Αλεξανδρινέ Ποιητή,

τα επιβλητικά τείχη —

αναδύονται από τον κονιορτό.


Στις λιθόστρωτες στοές της λήθης,

συνομιλείς με ενδόμυχη ηχώ·

οι αέναοι στίχοι διασχίζουν

την οδό Φουάντ.


Ο Φάρος βυθίζεται στον έρεβο·

εύθρυπτα σπαράγματα πλανώνται

στην έρημο.


Η ευωδία καρδάμου ψιθυρίζει

τον πηγαιμό για το γλαυκό

μαργαριτάρι των Πτολεμαίων.

Η άμμος ξεθωριάζει τα ίχνη του μυσταγωγού.


Στο λυκόφως του Ανατολικού Λιμανιού,

τυλιγμένη με άλικο υφαντό·

η Αλεξάνδρεια με κατευοδώνει.


Ζέφυρε της μνημοσύνης,

ευφραίνεις τη νωπή αμυχή·

ελληνιστικό εντύπωμα της Ανατολής

του λιμνάζοντος χρόνου.


Ο γιος μου, Χρήστος Παπαδόπουλος με το ποίημά του «Αλεξανδρινή Ελεγεία», αφιερωμένο στον μεγάλο ποιητή Κωνσταντίνο Καβάφη, διακρίθηκε και βραβεύτηκε στον 26ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό που διοργανώνει η Εταιρεία Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου (Ε.Τ.Ε.Π.Κ.).













Τρίτη 7 Ιουλίου 2026

Το «ταξιδεύειν» της λογοτεχνίας


                                              

Η αξία του «ταξιδεύειν»
 
   Πολλές φορές αναρωτιόμαστε ποιο είναι το πολυτιμότερο συστατικό της ευτυχίας, η πεμπτουσία της ζωής που αξίζει να παλέψουμε για να κατακτήσουμε, έτσι ώστε να φτάσουμε έστω κι ένα βήμα πιο κοντά στην πολυπόθητη ευδαιμονία. Αν και η ευτυχία είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό για τον κάθε άνθρωπο, οι περισσότεροι τουλάχιστον από εμάς θα συμφωνούσαμε πως ευτυχία είναι αδιαμφισβήτητα μια ευρεία συλλογή στιγμώνꞏ στιγμών ιδιαίτερων και ξεχωριστών για τον καθένα από εμάς.
   Πολύτιμες και ανεξίτηλες στη μνήμη στιγμές μπορούν να μας χαρίσουν πολλά και διαφορετικά πράγματα στη ζωή. Ένα από αυτά είναι και τα ταξίδια. Η αξία των ταξιδιών είναι από κάθε άποψη ανεκτίμητη. Κι αυτό, γιατί τα ταξίδια έχουν το μοναδικό χάρισμα να συνδυάζουν όλα αυτά τα συστατικά στοιχεία που χρειάζεται πραγματικά ο άνθρωπος προκειμένου να εξελιχθεί πνευματικά και ψυχικά, να ολοκληρωθεί και τελικά να ευτυχήσει. Πνευματικές κατακτήσεις για όσους «ορέγονται φύσει του ειδέναι», απεριόριστη ψυχαγωγία, αλλά και ψυχική και σωματική υγεία είναι τα οφέλη που μπορεί κανείς να αποκομίσει από ένα απλό ταξίδι.
   Καλώς ή κακώς, ζούμε σε μια εποχή που η καθημερινότητα απαιτεί από εμάς μεγάλα ποσά ενέργειας και ψυχικών αποθεμάτων, προκειμένου να αντεπεξέλθουμε επιτυχώς στους ταχείς και άκρως πιεστικούς και απαιτητικούς ρυθμούς ζωής. Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτόν τον κυκεώνα των αλλεπάλληλων υποχρεώσεων και δυσκολιών, συχνά παρασυρόμαστε από τη ρουτίνα της καθημερινότητας και λησμονούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας ένα πολύτιμο δώρο: στιγμές προσωπικής ηρεμίας και ικανοποίησης.
   Τα ταξίδια είναι μια ευκαιρία για φυγή από την, πολλές φορές, πληκτική και αγχογόνο πραγματικότητα, αλλά και ένας τρόπος για μια καλύτερη γνωριμία με τον ίδιο σου τον εαυτό και τα «θέλω» του. Η αλλαγή παραστάσεων σε συνδυασμό με τη συσσώρευση καινούριων εμπειριών και αναμνήσεων στην παρακαταθήκη του καθενός, καθιστά τα ταξίδια τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο ψυχικής εκτόνωσης και αναζωογόνησης του κάθε ανθρώπου.
   Ακόμη, ο συγχρωτισμός ανθρώπων ενδεχομένως διαφορετικής εθνικής προέλευσης και κουλτούρας, σε συνδυασμό με την πνευματική μέθεξη με τον πολιτισμό του τόπου που επισκέπτεται κανείς, συμβάλλουν στην ευρύτερη μόρφωση του ανθρώπου, τη διεύρυνση των πνευματικών του οριζόντων, καθώς και τη γνώση και υιοθέτηση νέων τρόπων ζωής και σκέψης.
   Επιπλέον, μέσα από τη διάδοση και ανταλλαγή ιδεών που παρέχουν τα ταξίδια, μπορεί να επιτευχθεί μια γόνιμη και υγιής επικοινωνία και γνωριμία διαφορετικών λαών. Το τελευταίο μπορεί να αποτελέσει σπουδαίο επίτευγμα στην προσπάθεια της ανθρωπότητας για την άρση των εθνικιστικών προκαταλήψεων, τον περιορισμό του ρατσισμού και την επικράτηση της διακρατικής ειρήνης και συνεργασίας.
   Συμπερασματικά, διαφαίνεται πως τα ταξίδια δεν είναι κάτι απλό… Στην πραγματικότητα, αυτές οι μικρές αποδράσεις από την καθημερινότητα κρύβουν πολλά περισσότερα. Είναι μία από τις λίγες μορφές πραγματικής ψυχαγωγίας, που συνδυάζει με τον ωραιότερο δυνατό τρόπο τη γνώση με τη διασκέδαση και που αποτελεί μια αστείρευτη πηγή πολύτιμων και αξέχαστων αναμνήσεων και εμπειριών.

[Κείμενο της Ηλέκτρας Χατζηδημητρίου, από το διαδίκτυο 12-08-2016].


Παρασκευή 26 Ιουνίου 2026

​Fish on the seabed

 


Αγαπητοί μου φίλοι, με αυτή την ζωγραφιά με το ψάρι και τα κοχύλια συμμετέχω στο:

Craftlandia Challenge 27 που έχει ως θέμα: "ΖΩΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ Ή Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ"


Οικοδέσποινες είναι οι Ayla, Liz, Mariela και η Mia