Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2022

Secret Santa 2022


Και φέτος συμμετείχα και πάλι στη ανταλλαγή δώρων secret Santa που διοργανώνει κάθε χρόνο η αγαπημένη μας Μαριλένα, ο secret Santa μου για το 2022 ήταν η Ρένα Χριστοδούλου. Στις παρακάτω φωτογραφίες είναι τα δώρα που μου έστειλε:  





---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




Ρένα μου, σε ευχαριστώ πολύ για τα υπέροχα σου δώρα, εύχομαι καλή χρονιά με υγεία, χαρά και αγάπη.

ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΔΗ ΠΟΙΗΣΗΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

          ΠΟΙΗΣΗ - ΕΙΔΗ ΠΟΙΗΣΗΣ - ΠΟΙΗΤΕΣ


                        












Μια κλασική ερώτηση που υποβάλλεται στους ποιητές είναι πώς γράφεται ένα ποίημα. Με όσους τρόπους, όσοι είναι και οι ποιητές στον κόσμο». Αυτή είναι η απάντηση. «Τώρα πώς γράφεται ένα καλό ποίημα, ε, αυτό πια πραγματικά μόνο ένας θεός το ξέρει. Πάντως με σκληρή δουλειά και εσωτερικές αιμορραγίες. Με άγρυπνη τη δυσπιστία του ποιητή απέναντι σ’ αυτό που γράφει. Με γενναιότητα αυτοκριτικής. Σκίζοντας.   
                                                                                Κική Δημουλά
                                  

Η ποίηση, μία από τις δύο βασικές κατηγορίες του λόγου, του έμμετρου λόγου, έναντι του πεζού λόγου και του διαλόγου και κατ'επέκταση της Λογοτεχνίας, ήταν ανέκαθεν δύσκολο να οριστεί και γι΄αυτό έχουν δοθεί διάφοροι ορισμοί ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με τον σημαντικό Αργεντινό συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους». 

Ανάμεσα στις τέχνες που παίζουν καθοριστικό ρόλο για την ανάπτυξη κοινωνική οικονομική πολιτική ενός λαού είναι η Τέχνη του Λόγου. Η πιο παλιά μορφή της είναι η Ποίηση. Η Ποίηση είναι το αρχαιότερο λογοτεχνικό είδος. Ποιήματα όπως επιφωνηματικές και χαρούμενες επικλήσειςκαι ύμνους στους θεούς θρήνους έπλασε από νωρίς ο άνθρωπος σε συνδιασμό με την μουσικη και το χορό. 

  Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου.

Ποιητικά γένη

Τα γένη της ποίησης είναι τρία:
  1. Η επική ποίηση είναι το αρχαιότερο είδος ποίησης. Τα έπη ασχολούνται με την περιγραφή και αφήγηση λόγων, πράξεων και κατορθωμάτων θεών (θρησκευτικό έπος) και ηρώων (ηρωικό έπος). Στο έπος, ο ποιητής αφηγείται σε τρίτο πρόσωπο μια ιστορία, την οποία δανείζεται από τον μύθο, έχει εκτεταμένο μέγεθος (μπορεί να αποτελείται από χιλιάδες στίχους) και συνήθως γράφεται και απαγγέλλεται σε στίχους εξάμετρους. Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια του Ομήρου είναι τα αρχαιότερα ελληνικά έπη. Από τα σύγχρονα ξεχωρίζει ο Διάκος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.
  2. Στη λυρική ποίηση, ο ποιητής περιγράφει σε πρώτο πρόσωπο μία εικόνα ή μία κατάσταση, αποφεύγοντας συνήθως την εξιστόρηση μύθου. Χρησιμοποιεί διηγηματικά στοιχεία για να παραδειγματίσει, να φρονηματίσει ή να εξωτερικεύσει προσωπικά συναισθήματα, σκέψεις και εντυπώσεις και μάλιστα με τη χρήση άφθονων εκφραστικών μέσων (π.χ. σχήματα λόγου: πλεονασμούς, παρομοιώσεις, ομοιοκαταληξίες, μεταφορές κ.ά.). Είναι η ποίηση της καθημερινότητας, του ανθρώπου που ζει κοινωνικοπολιτικές μεταβολές και δεν επιμένει σε ακλόνητες αξίες και υψηλούς χαρακτήρες, στοιχεία τα οποία συναντάμε στο έπος, αλλά ασχολείται με τα απλά προβλήματα καθημερινής ζωής. Το μέγεθος του λυρικού ποιήματος είναι σύντομο (μπορεί να περιορίζεται σε μόνο δύο στίχους). Η λυρική ποίηση είναι αδόμενη (τραγουδιέται) και έχει μεγάλη ποικιλία μέτρων κάτι που διευκολύνει τη συνοδεία της από μουσικό όργανο. Αρχαία λυρικά ποιήματα ήταν οι ωδές, οι ύμνοι (μελική ποίηση) και οι διθύραμβοι, τα εγκώμια, οι παιάνες (χορική ποίηση). Από τα σύγχρονα μας ποιήματα τα πιο πολλά είναι λυρικά.
  3. Η δραματική ποίηση συνταιριάζει έπος και λυρισμό σε μορφή θεατρική. Στο δράμα, ο ποιητής γράφει σε δεύτερο πρόσωπο. Διηγείται και παρουσιάζει (συνήθως επί σκηνής) ιστορίες οι οποίες έχουν αντλήσει το θέμα τους από κάποιον μύθο. Έχει μεσαίο μέγεθος, όχι πάνω από 1000-1600 στίχους και αποτελείται από μεικτά μέτρα. Τέτοια είναι η αρχαία τραγωδία, κωμωδία και σάτιρα, οι τραγωδίες του Σαίξπηρ κλπ και από τα νεότερα οι τραγωδίες του Σικελιανού και του Καζαντζάκη.

Ποιητικές σχολές

Ανάλογα πάλι με το περιεχόμενο και την τεχνοτροπία του ποιητή η ποίηση χωρίζεται σε σχολές.
  1. Ρομαντική όπου δεν κυριαρχεί η λογική αλλά το συναίσθημα. Τέτοια ποιήματα έγραψε ο Παπαρρηγόπουλος, ο Βασιλειάδης κ.ά.
  2. Παρνασσιακή, όπου κυριαρχεί η προσπάθεια του ποιητή να πλάσει τέλειους στην εμφάνιση στίχους.Ο παρνασσισµός ξεκίνησε από τη Γαλλία και κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία το διάστηµα 1850-1880. Παρνασσιακά ποιήµατα έγραψαν κυρίως οι ποιητές: Κωστής Παλαµάς, Λορέντζος Μαβίλης, Ιωάννης Γρυπάρης, Γεώργιος Δροσίνης αλλά και. µεταγενέστεροι ποιητές όπως ο Άγγελος Σικελιανός και ο Κώστας Βάρναλης.
  3. Συμβολική, όπου με τη μουσική επεξεργασία του στίχου (μουσικότητα, ρυθμός κλπ) σε συνδυασμό με το νόημα δημιουργείται συγκίνηση στον αναγνώστη. Ο συµβολισµός είναι ένα ρεύµα που εµφανίστηκε στη Γαλλία στα τέλη του 19ου αιώνα και επηρέασε κυρίως την ποίηση και λιγότερο τη µουσική και τη ζωγραφική. Γεννήθηκε ως αντίδραση στην ψυχρότητα του παρνασσισµού και συνιστά µια επιστροφή στη ροµαντική ποίηση. Ποιητές της Νέας Αθηναϊκής Σχολής (1900-1910): από το συµβολισµό επηρεάστηκαν οι Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, Γιάννης Καµπύσης, Σπήλιος Πασαγιάννης, Απόστολος Μελαχρινός, Ιωάννης Γρυπάρης, Κωστής Παλαµάς, Κ. Π. Καβάφης. Ποιητές της γενιάς του 1920 (Νεοσυµβολιστές): σε αυτήν την οµάδα ανήκουν οι ποιητές: Κώστας Καρυωτάκης, Κώστας Ουράνης, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Τέλλος Άγρας, Μήτσος Παπανικολάου, Μαρία Πολυδούρη.

Ποιητές

Από τους μεγαλύτερους ποιητές του κόσμου είναι οι Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί Αισχύλος, Σοφοκλής και Ευριπίδης, οι κωμικοί Αριστοφάνης και Μένανδρος, και οι λυρικοί Πίνδαρος, Αλκαίος και Σαπφώ. Κατά τη νεότερη εποχή ξεχωρίζει η ποιητική δημιουργία του Σαίξπηρ, του Δάντη, του Γκαίτε,του Σίλλερ, του Ουγκώ, του Χάινε. Η νεοελληνική ποιητική μούσα μας χάρισε τα θαυμάσια δημοτικά τραγούδια και τα ποιήματα γνωστών ποιητών, όπως ο Διονύσιος Σολωμός, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ο Κωστής Παλαμάς κ.α.
Οι αρχαίοι Έλληνες ανέπτυξαν ιδιαίτερα την ποίηση και συγκεκριμένα το έπος, τη λυρική ποίηση και το δράμα ως ποιητικά είδη, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν άνθισαν και άλλα είδη, όπως η βουκολική ποίηση. Αξιοσημείωτο είναι ότι πέντε από τις εννέα Μούσες ήταν προστάτιδες των διαφόρων ειδών της ποίησης.
  • Ο αστεροειδής 946 Ποίηση (Poësia), που ανακαλύφθηκε το 1921, πήρε το όνομά του από την προσωποποίηση της ποιήσεως
  •   Η ποίηση είναι δύσκολο είδος. Σήμερα πολλοί γράφουν ποίηση πολλοί κερδίζουν βραβεία μετέχοντας σε διαγωνισμούς αλλά λίγοι ξεχωρίζουν γιατί η πραγματική καλή και ουσιαστική ποίηση δεν καλύπτεται πίσω από ακαταλαβίστικες και βαρύγδουπες λέξεις αλλά είναι πηγαία και αυθόρμητη στην αρχή και κατόπιν ελέγχου παίρνει την κανονική και τελειωτική μορφή.
  •  Η ποίηση πηγάζει από την ψυχή και  την καρδιά του ποιητή. Το μυαλό διορθώνει και οριστικοποιεί την κάθε δημιουργία
  • Οι πραγματικοί ποιητές είναι σεμνοί και ταπεινοί χωρίς τυμπανοκρουσίες και υπερβολική προβολή των ποιητικών τους δημιουργιών.
  • O πραγματικός ποιητής ματώνει και δημιουργεί ματώνει και οργανώνει τις σκέψεις του Το δημιούργημα του είναι προϊόν μεγάλης προσπάθειας και μεγάλης εσωτερικής προετοιμασίας . Η δικαίωση δεν είναι άμεση, δεν είναι ουσιαστική ,δεν είναι μόνιμη. Θέλει αγώνα ,θέλει δουλειά, ψυχική αντοχή. Η ποίηση είναι μια εσωτερική πνευματική αγωνιστική διαμαρτυρία.
  • Η ψυχή με αυτόν τον τρόπο διαμαρτύρεται και αγωνίζεται  στον κόσμο που περιβάλλει την ύπαρξη.
                                        
                                             ΠΗΓΗ : wikipedia - Προσωπικές σημειώσεις

ΝOTRE DAME

     NOTRE DAME- ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ








Η Παναγία των Παρισίων είναι ο μητροπολιτικός Ρωμαιοκαθολικός ναός του Παρισιού ρυθμού γοτθικού Βρίσκεται στη νησίδα  Île de la Cité του ποταμού Σηκουάνα στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας.
 
Η Παναγία των Παρισίων, γνωστή επίσης και ως Notre Dame, αποτελεί έναν μητροπολίτικο χριστιανικό ναό, και ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της πόλης του Παρισιού. Η πολυετής κατασκευή του έκανε την αρχή της το 1163 με τον θεμέλιο λίθο να θέτει ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ και ο Βασιλεύς Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας.

Ο ναός ολοκληρώθηκε περίπου στα μέσα του 13ου αιώνα. Είναι ένα από τα πιο ένδοξα και αξιοθαύμαστα αρχιτεκτονικά υποδείγματα του περίτεχνου και ερεβώδους γοτθικού ρυθμού και στέκεται περήφανα στη νησίδα Île de la Cité του ποταμού Σηκουάνα.

Το παγκοσμίου φήμης μεγαλούργημα αυτό, με μήκος 128μ. και τα 2 κωδωνοστάσια, το καθένα να είναι ύψους 68μ. παραμένει αναλλοίωτο με την πάροδο του χρόνου και προσελκύει  εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως, καθιστώντας το έτσι σύμβολο της γαλλικής πρωτεύουσας και αναπόσπαστο μέρος της εθνικής και διεθνούς κληρονομιάς.
Στις 2 Δεκεμβρίου 1804 στα εδάφη του ξακουστού και ιστορικού αυτού ναού, στέφθηκε Αυτοκράτορας ο μνημειώδης Ναπολέων Βοναπάρτης. 
Επίσης, το Γοτθικό αυτό κτίσμα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον συγγραφέα Βικτώρ Ουγκό με το ανεπανάληπτο μυθιστόρημα η Παναγία των Παρισίων, έχοντας κέντρο δράσης της ιστορίας το ναό .
Μυστήριο και αγαλλίαση συγχρόνως, προκαλεί η όψη του περίτεχνου και γλαφυρού αυτού ναού με τα εκφραστικά Γκαργκόιλς.

Το 1699 υπέστη ακρωτηριάσεις, με το δικαιολογητικό της επισκευής του
Τα πλέον άξια ιδιαίτερης προσοχής σημεία, που προκαλούν το θαυμασμό της αρχιτεκτονικής του ναού, είναι η υπέροχη πύλη με τον υπεράνω αυτής τεράστιο ρόδακα και τις δύο εκατέρωθεν αυτής πύλες, τα περίφημα γλυπτά, τα δύο κωδωνοστάσια ύψους 68 μ. καθώς και ο εσωτερικός διάκοσμος με τα έξοχης υαλογραφικής τέχνης (βιτρώ) παράθυρα.
Πριν από την εμφάνιση του Χριστιανισμού στην Γαλλία, στην θέση που είναι σήμερα η Παναγία των Παρισίων, υπήρχε Ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία. Πριν την Παναγία των Παρισίων θεμελιώθηκαν 4 χριστιανικοί ναοί, πάνω στα θεμέλια του αρχαίου ναού που ήταν αφιερωμένος στον Δία.

Η είσοδος στον καθεδρικό γίνεται από τρεις πύλες που είναι στολισμένες με περίτεχνα γλυπτά. Επίσης σε μεσαιωνικές τοιχογραφίες αναπαρίσταται ο βίος της Παρθένου, η Δευτέρα Παρουσία και η ζωή της Αγίας Άννας. Πάνω από τις πύλες βρίσκεται η στοά των βασιλέων της Ιουδαίας και του Ισραήλ.

Ο καθεδρικός ναός είναι ανοιχτός καθημερινά από 8:00 έως 18:45 (19:15 το Σάββατο και την Κυριακή) και η είσοδος είναι ελεύθερη!



Στις 15/4/19 γύρω στις 18:45, ξέσπασε μεγάλη φωτιά στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων, κατεστρέφοντας ένα μεγάλο κομμάτι του. Κατέρρευσε η ξύλινη οροφή και το ένα κωδωνοστάσιο. Ευτυχώς σώθηκε το κυρίως κτίσμα και οι πύργοι του.
900 περίπου χρόνια ιστορίας, χάθηκαν μέσα σε λίγες ώρες, με τις ζημιές να είναι εκτεταμένες παρά την αυτοθυσία των πυροσβεστών που πάλευαν 8 ώρες για να θέσουν υπό έλεγχο τη φωτιά.
Η φωτιά σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις οφείλεται σε ατύχημα κατά τη διάρκεια αποκατάστασης του ναού και οδήγησε σε κατάρρευση της οροφής και του κεντρικού οβελού της εκκλησίας.

Το επιβλητικό μνημείο του Παρισιού, επισκέπτονταν κάθε χρόνο περίπου 30εκ τουρίστες.

Πηγη: TopTraveller  gr.     wikipedia

Μέσα στο ναό μπορεί να δει κανείς 37 αναπαραστάσεις της Παναγιάς.
Η κατασκευή της άρχισε το 1163 και τον θεμέλιο λίθο έθεσε ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄και ο Λουδοβίκος Ζ΄
της Γαλλίας. Ο ναός ολοκληρώθηκε το 1272 αλλά χρειάστηκε να ανακατασκευαστεί πολλές φορές.
Κατά τον 16ο αιώνα καταστράφηκαν τάφοι και βιτρό στο όνομα του εκσυγχρονισμού και εξωτερικές διακοσμήσεις αφαιρέθηκαν ή βανδαλίστηκαν επειδή θεωρήθηκαν ειδωλολατρικές. Την περίοδο του Λουδοβίκου 13ου έγιναν ανακαινίσεις και η Παναγία των Παρισίων απέκτησε τότε το διάσημο εκκλησιαστικό όργανο που διατηρείται μέχρι σήμερα.
Κατά την Γαλλική Επανάσταση πέρασε από άλλη μια περίοδο κρίσης.
Η εκκλησία  βεβηλώθηκε γιατί μετατράπηκε σε αποθήκη ποτών και τροφίμων. Συγχρόνως τα περισσότερα θρησκευτικά  σύμβολα του ναού υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Ο Ναπολέων ανέλαβε την ανακαίνιση της εκκλησίας και εκεί στέφτηκε αυτοκράτορας το 1804.
Οι ανακαινίσεις διήρκεσαν όλο το 19ο αιώνα.Κατά την διάρκεια των 2 Παγκοσμίων Πολέμων ο ναός 
δεν υπέστη πολλές ζημιές. Απομακρύνθηκαν τα διάσημα παράθυρα με σχήμα τριαντάφυλλου. 
Και τον 20ο έγιναν εργασίες εκσυγχρονισμού.
Θαυμασμό προκαλούν η υπέροχη πύλη με τον υπεράνω αυτής τεράστιο ρόδακα και τις 2 εκατέρωθεν αυτής πύλες τα περίφημα γλυπτά τα 2 κωδωνοστάσια ύψους 68μ. καθώς και ο εσωτερικός διάκοσμος με τα έξοχα υαλογραφικής τέχνης παράθυρα ( βιτρώ).
 έν  τρο δράσης το ναό ο Βίκτωρ Ουγκώ συνέγραψε το γνωστό και κλασσικό πλέον μυθιστόρημα του 

Τα τελευταία χρόνια ο ναός είχε πολλά προβλήματα συντήρησης καθώς η κρατική επιχορήγηση δεν ήταν επαρκής και υπήρξε οικονομική ενίσχυση από ιδιώτες.
Κατά την διάρκεια της αποκατάστασης ξέσπασε αυτή η πυρκαγιά που είχε σαν αποτέλεσμα την κατάρρευση της οροφής και του κεντρικού οβελού της εκκλησίας.
λπίουμε  μετά την  αποκατάσταση των ζημιών  ο κοεχίσει να θαυμάζει 
, απείρου κάλους, θαυμαστό μνημείο της παγκόσμ



Ιστορία ζωής

Η "Ιστορία ζωής" αποτελεί ένα ιστορικό διήγημα που αφορά την καταστροφή της Σμύρνης, όπου φέτος συμπληρώθηκαν 100 χρόνια απο την θλιβερή αλλά και ιστορικά χαραγμένη στο μυαλό και στη καρδιά των Ελλήνων, την Μικρασιατική καταστροφή. Το διήγημα το έγραψε ο γιός μου, Χρήστος.


Δυο φίλες,η Μελίνα και η Σοφία ζούσαν στη Σμύρνη,πριν τη καταστροφή του διαμαντιού της Μικρασιατικής ιστορίας.

Μέτα από πολλά χρονιά η γιαγιά Σοφία διηγούταν τη ιστορία της Σμύρνης,περίγραψε μια Σμύρνη πριν το 1922 που ήταν μια κοιλάδα πολιτισμού,αυτό άγγιξε τη εγγονή της,την Αλεξάνδρα,άλλα ήθελε να μάθει κι άλλα επειδή πια είναι μια φοιτήτρια του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας,θέλει να ανοίξει το κουβάρι που οδήγησε τη Σμύρνη στη καταστροφή της,ακόμα θυμάται τα λογία της γιαγιά της όταν διηγούταν τη ιστορία.


Λοιπόν,παιδιά,θα διηγηθώ μια ιστορία,πολύ παλιά,όταν εγώ ήμουν στη ηλικία σας,δεν θα ήμουν 10 με 12 χρόνων όταν πήγαινα στο παζάρι της Σμύρνης, θυμάμαι την κοσμοσυρροή ανθρώπων, Αχ, η Σμύρνη είχε ζωή τότε...άκουγα μουσική, τραγούδια, όλοι οι άνθρωποι χορεύανε, χαρά, γέλια. Μέσα μου έχω μια νοσταλγία για εκείνη τη εποχή, θυμάμαι όταν πήγαινα με τη μητέρα μου στα μπαχαρικά, εκεί να δεις χαρά!, η κανέλα, το γαρύφαλο,το μοσχοκάρυδο μου έσπαγαν τη μύτη!, θυμάμαι και όταν με τα κορίτσια της γειτονιάς, πηγαίναμε και αγοράζαμε παιχνίδια, η δίκη μου οικογένεια μου αντιμετώπιζε κατά καιρούς οικονομικά προβλήματα,θυμάμαι μια φορά η φίλη μου η Μελίνα, μου έδωσε πολλά χρήματα για εκείνη τη εποχή και αγόρασα μια πανέμορφη κούκλα, με συγκίνησε πολύ αυτή η κίνηση , την αγκάλιασα και της είπα αν θέλει να έρθει σπίτι μου, να φάμε μπακλαβά ,που έφτιαξε η μητέρα μου λόγω της γιορτής του αδελφού μου, αυτή δίστασε να μιλήσει επειδή ήξερε λόγω ότι η οικογένεια της ήταν πλούσια και εύπορη, δεν θα την άφηναν οι γονείς της να πήγαινε σε ένα σπίτι μιας οικογενείας άλλης κοινωνικής τάξης.

Την θυμάμαι τη μητέρα της Μελίνας ήταν μια ψηλή γυναικά,με σοβαρό βλέμμα και πολύ απόμακρη,φορούσε ακριβά ρούχα, παπούτσια, ένα καπέλο με φτερά στο επάνω μέρος του και κρατούσε μια ομπρελά, σύμβολο της αστικής τάξης της Σμύρνης!.

Έμενα η οικογένεια είχε μια αγνότητα ψυχής, εγώ είπα στη Μελίνα ότι δεν πειράζει και ότι θα τα πούμε αύριο και χαιρετηθήκαμε.


Έφτασα στο σπίτι μου,η μητέρα μου έβαζε το μέλι στο μπακλαβά, μου έτρεχαν τα σάλια…

- Σοφούλα, κάτσε να έρθει ο αδελφός σου, βγάλε το λευκό τραπεζομάντιλο από τη συρταριερά!

- Εντάξει μαμά

Η μητέρα μου έστρωσε το τραπέζι με το λευκό τραπεζομάντιλο και έβγαλε τα ποτηριά.

- Ο Κυρ Γιώργος μου έφερε λίγο κρασί , να είναι καλά ο άνθρωπος!

-Αχ, βρε μαμά , έτσι θέλω να σε βλέπω, χαρούμενη!

-Εντάξει κοριτσάκι μου γλυκό.

Με αγκάλιασε, εκείνη την ώρα ήρθε ο αδελφός μου, ήταν κακόκεφος εκείνη τη μέρα

- Να σου φέρω να φας, έφτιαξα σουτζουκάκια, λίγο κιμά μου έφερε ο Κυρ Κώστας , να είναι καλά ο άνθρωπος!.

-Εντάξει βρε μάνα, θα φάω άλλα λίγο, δεν έχω πολλή όρεξη σήμερα

- Τι έπαθες γιόκα μου, μήπως είσαι άρρωστος;.

-Όχι βρε μάνα, ο νους σου πάντα στο κακό πάει, λίγο κακόκεφος είμαι

-Εντάξει βρε γιόκα μου, θα φάμε τώρα, πλύνε τα χεριά σου Σοφούλα!


-Και τώρα ας κάνουμε τη προσευχή μας...Γρήγορη τι έγινε στο μαγαζί σήμερα;

-Όλα καλά βρε μάνα.

-Στη αγορά;

-Όλα καλά.

-Τότε,τι σε βασανίζει;.

-Άκου βρε μάνα, άκουσα ότι τους νέους θα τους πάνε στο μέτωπο,τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο, θα πάω και εγώ στο μέτωπο, να πολεμήσω!.


Εκείνη τη στιγμή, η μητέρα έβγαλε μια σιωπή, σταμάτησε να τρώει και είπε:

-Να προσεχείς παιδί μου , λεβέντη μου, είσαι άξιος αυτό ήθελε και ο πατέρας σου, πάρε το χρυσό του το σταυρό σαν φυλακτό να τον έχεις!

-Εντάξει βρε μάνα,σε αγαπώ!

-Και εγώ σε αγαπώ!

Εκείνη τη στιγμή αγκαλιστήκανε, μετά ο Γρηγόρης είπε σε μένα:

-Να προσεχείς τον εαυτό σου και την μητέρα

-Εντάξει Γρήγορη


Μέτα από λίγη ώρα έφυγε μαζί με τα πράγματα που έφτιαξε η μητέρα.

Η μητέρα δάκρυσε και είπε αντίο στο Γρήγορη, όταν έφυγε μου έδωσε ένα γλυκό φιλί.

Ακόμα θυμάμαι αυτές τις στιγμές είπε η γιαγιά Σοφία.


Εκείνη τη στιγμή, η τότε μικρή Αλεξάνδρα , δάκρυσε στο άκουσμα αυτής της συγκινητικής ιστορίας.

Και τότε η γιαγιά Σοφία είπε:-Αλεξάνδρα μου μην κλαις, θέλεις να ακούσεις τη συνεχεία;.

-Ναι γιαγιά , έχει πολύ ενδιαφέρον!


Σμύρνη 1922


Τα συνεχής γεγονότα σφυροκόπησαν τη γαλήνη της Σμύρνης, φόβο και τρόμο

έβλεπα στα μάτια των ανθρώπων.

Ανήσυχη ήταν και η Μελίνα.

-Ανησυχώ πολύ για όλα αυτά, Σοφία, γύρισε ο αδελφός σου από το μέτωπο;

-Σήμερα γυρνάει, έχει πάρει άδεια για δυο ήμερες, ελπίζω να μας πει καλές ειδήσεις

- Το ελπίζω

-Θα τα πούμε, είπε η Μελίνα

-Θα τα πούμε, είπα εγώ

Εκείνη τη στιγμή με αγκάλιασε, πρώτη φορά με αγκάλιασε και μου είπε σε αγαπώ να το ξέρεις.

- Και εγώ, σαν αδελφή μου σε έχω

-Και εγώ το ίδιο


Γύρισα στο σπίτι, γύρισε ο αδελφός μου ήταν ταλαιπωρημένος άλλα μας αγκάλιασε και τις δυό.

-Για πες Γρήγορη μου πως είναι τα πράγματα στο μέτωπο; είπε η μητέρα

-Δύσκολα τα πράγματα βρε μάνα, δεν ξέρω τι θα γίνει, φρικτές εικόνες έχουν δει τα μάτια μου που δεν θέλω να τις θυμάμαι

-Εντάξει γιόκα μου, μην στεναχωριέσαι.


Μέτα από λίγες ήμερες ο Κυρ Γιάννης , ο γείτονας μας είπε:

-Μπήκαν οι Τούρκοι στη Σμύρνη, υποχώρησε ο ελληνικός στρατός, πρέπει να φύγουμε από εδώ, να πάμε στο λιμάνι, να βρούμε βάρκες, να σωθούμε!

Μας έπιασε τρόμος...ένας κόμπος στο λαιμό...τρέχοντας μαζέψαμε τα βασικά μας πράγματα και φύγαμε τρέχοντας.

Πηγαίναμε προς λιμάνι και οι τρεις μας , όσο πλησιάζαμε βλέπαμε σκοτωμένους ανθρώπους , πολύ αίμα έπεσε, ακούγαμε βομβαρδισμούς, βλέπαμε φλόγες, καιγόταν η Σμύρνη!

Η μητέρα ήταν έτοιμη να καταρρεύσει από το ψυχικό πόνο και τους καπνούς , ο αδελφός μου την κράτησε δυνατά και πηδήξαμε και οι τρεις σε μια βάρκα, ευτυχώς δεν βούλιαξε, σωθήκαμε άλλα η Σμύρνη πια γινόταν στάχτες και αποκαΐδια.

-Τι απέγινε η Μελίνα; είπε η Αλεξάνδρα

-Περίμενε βρε Αλεξάνδρα μου να τελειώσω τη ιστορία.


Χίος 1923

Γίναμε πρόσφυγες στη Χίο, φτώχια, λίγο φαγητό, μια ζωή στη Σμύρνη χάθηκε, μητέρα μου πολλές φόρες έκλαιγε τα βράδια για τη καταστροφή της Σμύρνης.

Μου έλειπε η Μελίνα πολύ,δεν ήξερα αν ζει ή αν πέθανε.

Άλλα μια ήμερα ήρθε μια βάρκα στη Χίο ήταν η Μελίνα μαζί με τους γονείς της με ρούχα βρόμικα, σκισμένα.


-Σοφία!

-Μελίνα!


Αγκαλιαστήκαμε...η Μελίνα είπε:


-Πάει η Σμύρνη, Σοφία, χάθηκε, ευτυχώς σωθήκαμε και είμαστε και πάλι μαζί


-Θα κάνουμε όλοι μια νέα αρχή εδώ, το ξέρω είναι δύσκολο να ξεχάσουμε το παρελθόν άλλα πρέπει να γίνει…κλάψαμε μαζί…δεν θα τη ξεχάσω πότε αυτή τη στιγμή.


-Δεν θα την ξεχάσεις γιαγιά είπε η Αλεξάνδρα


Αθήνα

Η Αλεξάνδρα πήρε βραβείο για τη ερευνά για τη ιστορία της Σμύρνης, “Τιμή προς τη γιαγιά Σοφία’’ έγραφε το βραβείο, τη ιστορία της γιαγιάς Σοφίας την έμαθε ολόκληρο το πανελλήνιο.


-Έγω είμαι περήφανη για τη γιαγιά μου, η Σμύρνη θα είναι στη καρδιά μου για πάντα!.


                                                              ΤΕΛΟΣ

Τον Μαΐο του 2022, το σχολειό του γιού μου για το κλείσιμο της περσινής σχολικής χρονιάς έψαχνε να ανεβάσει ένα θεατρικό έργο, με τη βοήθεια των καθηγητών και μαθητών το ιστορικό διήγημα "Ιστορία Ζωής" μετατράπτηκε σε θεατρικό έργο και ανέβηκε σε παράσταση.















Κορδέλα απο μετάξι

                   Κορδέλα απο μετάξι

Το "κόρδελα απο μετάξι"  αποτελεί ενα θεατρικό μόνοπρακτο που το έγραψε ο γιός μου Χρήστος και συμμετείχε στο 4ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Συγγραφής Θεατρικού μονόπρακτου για μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου.


Τα πρόσωπα του έργου

Ερασμία, η μητέρα της Κλειώς

Κλειώ, η κόρη της Ερασμίας

Παναγιώτης, ο γιός της Θεανώς

Θεανώ, η μητέρα του Παναγιώτη

Πάτερ Ευάγγελος

Το έργο εκτυλίσσεται στο εσωτερικό και στο εξωτερικό χώρο του σπιτιού της Ερασμίας όπου μένει μαζί με την κόρη της την Κλειώ, στο χρονικό πλαίσιο του έργου βρισκόμαστε λίγες ώρες πριν την Εξέγερση του Πολυτεχνείου, πιο συγκεκριμένα το έργο διαδραματίζεται από το πρωί της 16ης Νοεμβρίου του 1973 έως τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης Νοεμβρίου του 1973 δηλαδή μετά την Εξέγερση του Πολυτεχνείου, το βασικό θέμα του έργου είναι ο έρωτας της Κλειούς για τον νεαρό φοιτητή τον Παναγιώτη, το κουβάρι του παρελθόντος των πρωταγωνιστών ξετυλίγετε και τα μυστικά τους αποκαλύπτονται μέσα στη ροή του έργου,μια κορδέλα από μετάξι αποτελεί ένα σύμβολο αγάπης




Α σκηνή (16η Νοεμβρίου 1973 9:00πμ έως 13:00μμ)

Κλειώ: Καλημέρα μαμά

Ερασμία: Καλημέρα κορούλα μου, κάτσε, έχω φτιάξει καφέ μαζί με λίγα κουλουράκια

Κλειώ: Δεν πεινάω, το στομάχι μου είναι κόμπος, δεν νιώθω και πολύ καλά σήμερα

Ερασμία: Τι έχεις κορίτσι μου, μήπως σε ματιάσανε;

Κλειώ: Δεν νομίζω, απλά σκέφτομαι τον μπαμπά, που μεθαύριο κλείνουν 40 ημέρες που έχει φύγει, ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω από την μία μέρα στη άλλη, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι

Ερασμιά: Τον πρόδωσε η καρδιά του, αγάπη μου, σε αυτή την ζωή συμβαίνουν και ευχάριστα και δυσάρεστα πράγματα

Κλειώ: Έχεις δίκιο μαμά, απλά μου λείπει, κάθε μέρα κλαίω επάνω στο μαξιλάρι του

Ερασμία: Φυσιολογικό είναι να σου λείπει αλλά αγάπη μου, πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά, σε θυμάμαι να είσαι ένα όμορφο μπουμπούκι, το χαμόγελο σου έλαμπε από ευτυχία και όταν γύρναγες από τον κινηματογράφο παρέα με τις φίλες σου, ήσουν η χαρά της ζωής

Κλειώ: Πάω έξω να πάρω λίγο καθαρό αέρα, θα μου κάνει καλό

Ερασμιά: Την ευχή μου να έχεις κορίτσι μου, μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, θέλω να σε δω με ένα καλό παιδί και να φτιάξεις την δική σου οικογένεια

Κλειώ :(ψιθυρίζει) Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις

Ερασμία: Τι είπες κόρη μου;, δεν σε άκουσα

Κλειώ: Ότι θα ζήσεις μέχρι τα 100

Ερασμία: Ελπίζω κόρη μου, ο Θεός χρόνια να μας δίνει

Κλειώ: Άκουσες κάτι;

Ερασμία: Ναι, κάποιος χτυπάει την πόρτα

Κλειώ: Ποίος είναι;

Πάτερ Ευάγγελος: Εγώ είμαι, ο Πάτερ Ευάγγελος

Κλειώ Δεν βλέπω να βγαίνω σήμερα έξω

Ερασμία: Αχ ναι, του είχα πει, να έρθει σήμερα για να συζητήσουμε για το μνημόσυνο του πατέρα σου

Κλειώ: Ναι βρε μαμά αλλά να ενημερώνεις και εμένα, μένω και εγώ σε αυτό το σπίτι!

Ερασμία: Καλά κόρη μου, μην θυμώνεις, άνοιξε την πόρτα, θα πουντιάσει ο Πάτερ Ευάγγελος, τόση ώρα έξω

Κλειώ: Εντάξει, τι κάνετε Πάτερ Ευάγγελε;

Πάτερ Ευάγγελος: (ψιθυρίζει) Καλά κορίτσι μου,δεν πιστεύω να έχει μάθει η μητέρα σου το μυστικό μας

Κλειώ: (ψιθυρίζει) Όχι δεν έχει μάθει κάτι, πάω να τον συναντήσω, να του πω να έρθει μαζί με τη μητέρα του το απόγευμα για να γνωρίσει τη μητέρα μου

Πάτερ Ευάγγελος:(ψιθυρίζει)Εντάξει κορίτσι μου, πήγαινε να τον βρείς

Ερασμία: Μα τι ψιθυρίζετε τόση ώρα, θα μου πείτε;

Πάτερ Ευάγγελος: Τίποτα Ερασμία, κάτι για την εκκλησία λέγαμε

Κλειώ: Εγώ φεύγω τώρα

Πάτερ Ευάγγελος και Ερασμία: Να πας στο καλό κορίτσι μου

Ερασμία: Πάτερ, να σας φτιάξω ένα καφέ;

Πάτερ Ευάγγελος: Αν έχετε την καλοσύνη φυσικά, Αχ βρε Ερασμία, πότε περάσαν σχεδόν 40 ημέρες που έχασες τον άνδρα σου, σαν χτες θυμάμαι την κηδεία του

Ερασμία:Περνάει ο καιρός πάτερ μου, σαν νερό φεύγει ο χρόνος

Πάτερ Ευάγγελος: Σιγά-Σιγά πρέπει να παντρευτεί και η Κλειώ

Ερασμία: Μικρή είναι ακόμα, να τελειώσει το Πανεπιστήμιο και μετά να κάνει ότι θέλει

Πάτερ Ευάγγελος: Ναι αλλά εσείς στη ηλικία της, παντρευτήκατε

Ερασμία: Άλλο εγώ, ερωτεύτηκα και παντρεύτηκα, ήταν τυχερό προξενιό πάντως που έκαναν οι γονείς μου αλλά δεν καταλαβαίνω, για το μνημόσυνο θα μιλήσουμε ή για τη Κλειώ;

Πάτερ Ευάγγελος: Για το μνημόσυνο φυσικά, τι λέτε για μεθαύριο στις 10:30;

Ερασμία:Πιστεύω ότι είναι μια χαρά και ημέρα και η ώρα

Πάτερ Ευάγγελος:Ωραία λοιπόν, εγώ να πηγαίνω τώρα

Ερασμία: Στο καλό να πάτε Πάτερ Ευάγγελε, ο θεός να σας έχει καλά

Κλειώ: Πάλι πάνω σας έπεσα πάτερ μου, δεν θα είναι για καλό

Πάτερ Ευάγγελος:Αχ κορίτσι μου με τα χωρατά σου, με έκανες και γέλασα!

Κλειώ: Στο καλό να πάτε

Πάτερ Ευάγγελος (ψιθυρίζει):Τι έγινε στη συνάντηση όλα καλά;

Κλειώ (ψιθυρίζει): Όλα καλά

Πάτερ Ευάγγελος (ψιθυρίζει):Μπράβο κορίτσι μου, να πηγαίνω τώρα, θα περιμένει και η παπαδιά

Ερασμία: Τι ψιθυρίζατε πάλι;

Κλειώ: Τον αποχαιρετούσα τον άνθρωπο, πολύ καχύποπτη έχεις γίνει τελευταία

Ερασμία: Εντάξει κόρη μου, να με συμπαθάς

Κλειώ: Τι θα φάμε;

Ερασμία: Δόξα το Θεό!, επιτέλους θα φας κάτι

Κλειώ: Πεινάω σαν λύκος , τι θα φάμε τελικά;

Ερασμία: Θα φτιάξω γιουβαρλάκια, Αμάν τι ώρα είναι;

Κλειώ: 13:00 ακριβώς

Ερασμία: Πω πω τρέχω να τα φτιάξω

Κλειώ: Πάω να ξαπλώσω στη κάμαρη μου, όταν τελειώσεις το μαγείρεμα, φώναξε με, θέλω να μιλήσουμε

Ερασμία: Εντάξει κόρη μου

Β σκηνή( 16η Νοεμβρίου 1973 14:15μμ-15:15μμ)

Ερασμία: Κλειώ μου, έτοιμο το φαγητό, το έχω αφήσει στο τραπέζι

Κλειώ: Εντάξει μαμά, έρχομαι

Ερασμία: Λοιπόν, τι ήθελες να μου πείς;

Κλειώ: Κοίτα, σήμερα συνέβη κάτι που μου άλλαξε τη ζωή

Ερασμία: Το βλέπω, πετάς από τη χαρά σου, τι συνέβη;

Κλειώ: Ο έρωτας χτύπησε την πόρτα μου

Ερασμία: Τι πράγμα;

Κλειώ: Σήμερα, ερωτεύτηκα ένα όμορφο παλικάρι, το οποίο με αγαπά και αποφασίσαμε να παντρευτούμε

Ερασμία (ψιθυρίζει): Αχ, πάτερ Ευάγγελε φωτιές που μας άναψες

Κλειώ: Τι είπες;, ανήσυχη σε βλέπω, δεν χάρηκες με τη ευτυχία μου;

Ερασμία: Πως, κόρη μου, δεν ξέρεις τη χαρά μου έδωσες, απλά μου ήρθε λίγο ξαφνικό

Κλειώ: Δεν θα πεις κάτι άλλο;

Ερασμία: Θα πω, θεωρώ ότι είναι νωρίς για να παντρευτείτε, ακόμα καλά- καλά δεν γνωρίζεστε, από που κρατάει η σκούφια του;

Κλειώ: Εδώ στη Αθήνα μένει, δίπλα στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Ερασμία: Γνωρίζεις πιστεύω τι συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο με τις καταλήψεις των φοιτητών;

Κλειώ: Ναι το γνωρίζω και ο Παναγιώτης συμμετέχει στις καταλήψεις, διότι είναι φοιτητής στη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και βοηθάει στη λειτουργία του ραδιοφωνικού σταθμού ενάντια στη Δικτατορία και για να ανοίξει ο δρόμος για τη Δημοκρατία, Αχ είμαι πολύ περήφανη για αυτόν!

Ερασμία: Α μάλιστα, να του πεις να προσέχει, επειδή ανησυχώ πολύ για όλα αυτά τα γεγονότα

Κλειώ: Και εγώ ανησυχώ, θα μας πει και αυτός λεπτομέρειες σήμερα το απόγευμα που θα έρθει μαζί με τη μητέρα του

Ερασμία: Τι πράγμα;, ένα-ένα μου τα λες

Κλειώ: Αυτό ήθελα να σου πω αλλά με τη συζήτηση ξεχάστηκα

Ερασμία: Τι ώρα θα έρθουν;

Κλείω: Στις 18:00

Ερασμία: Τι ώρα είναι τώρα;

Κλείω: Είναι 15:15 ακριβώς

Ερασμία: Πω πω πέρασε η ώρα, πρέπει να αλλάξω τραπεζομάντιλο, να βγάλω τα καλά πιάτα, τα καλά ποτήρια, τα μαχαίρια , τα πιρούνια, τα κουτάλια που μου είχε φέρει η ξαδέλφη μου η Δόμνα, να πάω στο φούρνο για να πάρω ψωμί, διότι μας τελείωσε,έχω δουλείες για φούντες σήμερα!

Κλειώ: Τι θα μαγειρέψεις;

Ερασμία: Ψαρόσουπα

Κλειώ: Μου τρέχουν ήδη τα σάλια, Λατρεύω την ψαρόσουπα!

Ερασμία: Από πότε;, εσύ την σιχαίνεσαι, ούτε να την βλέπεις δεν θέλεις

Κλειώ: Αλλάζουν τα γούστα των ανθρώπων

Ερασμία: Καλά, καλά να μην χάνω χρόνο, έχω να κάνω προετοιμασίες για το τραπέζι

Γ σκηνή ( 16η Νοεμβρίου 1973 18:00μμ-21:00μμ)



Ερασμία: Κλειώ, κάποιος χτυπάει το κουδούνι, κοίτα από το ματάκι της πόρτας, γιατί εγώ δεν μπορώ, φρεσκάρομαι στο μπάνιο

Κλειώ: Εντάξει μαμά

Ερασμία: Ποίος είναι τελικά;

Κλειώ: Ήρθε ο Παναγιώτης μαζί με τη μητέρα του

Ερασμία: Άνοιξε αμέσως, να μην στέκονται οι άνθρωποι τόση ώρα στη πόρτα

Κλειώ: Γεια σου Παναγιώτη

Παναγιώτης: Γεια σου Κλείω

Κλειώ: Τι κάνεις;, η μητέρα σου που είναι;

Παναγιώτης: Προσπαθώ να είμαι καλά, η μητέρα μου πήγε στο αυτοκίνητο για να πάρει την τσάντα της

Κλεώ: Κάτσε στη καρέκλα, μην στέκεσαι όρθιος

Θεανώ: Ήρθα και εγώ, δεν άργησα και πολύ

Κλειώ: Όχι, ήρθατε πολύ γρήγορα

Θεανώ: Θα κλείσεις την πόρτα κοπέλα μου;, μπαίνει κρύος αέρας και θα κρυώσουμε

Κλειώ: Ναι έχετε δίκιο, με συγχωρήτε

Θεανώ: Κάτι μου θυμίζεις, έχουμε ξανασυναντηθεί παλαιότερα;

Κλειώ:Δεν νομίζω, θα με μπερδεύεται με κάποια άλλη

Θεανώ: Θα σπάσω το κεφάλι για να θυμηθώ, η Θεανώ δεν ξέχνα ποτέ φυσιογνωμίες αλλά και το σπίτι κάτι μου θυμίζει

Κλειώ: Τι σας θυμίζει;

Θεανώ: Αυτό το παλιακό χρώμα, μόνο μια φόρα το έχω δεί, στο σπίτι της…

Ερασμία: Ήρθα και εγώ, καλώς ήρθατε στο σπίτι μας, η κύρια που κάθεται απέναντι μου πλάτη, είναι η μητέρα σου;, πώς σε είπαμε ότι σε λένε παλικάρι μου;

Παναγιώτη: Παναγιώτη με λένε

Θεανώ: Μα φυσικά, αυτό το παλιακό χρώμα, το έχω δει μόνο στο σπίτι της Ερασμίας Μπουκουβάλα

Ερασμία: Δεν το πιστεύω, πώς τόλμησες και ήρθες στο σπίτι μου, Θεανώ Παπαγιάννη

Παναγιώτης: Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά σήμερα είμαστε μία ωραία ατμοσφαίρα

Κλειώ: Χάχα με τα χωρατά σου, Παναγιώτη μου

Θεανώ: Δεν είμαστε για γέλια αλλά για κλάματα, πώς τόλμησε Ερασμία, η κόρη σου να τυλίξει τον γιό μου, γιατί σίγουρα αυτή τον τύλιξε, ο γιος μου είναι ένα αθώο αγγελούδι που έπεσε θύμα της

Ερασμία: Πώς τολμάς να μιλάς έτσι για τη κόρη μου, φύγε από το σπίτι μου, φίδι κολοβό, που δηλητηρίασες πρώτα τη ζωή του άνδρα σου και τώρα προσπαθείς να δηλητηρίασεις και τη ζωή του γιου σου

Θεανώ: Πώς τόλμησες να μιλάς έτσι σε μια αξιότιμη κυρία Θεανώ Παπαγιάννη του Σταύρου και της Μαρίας και μην ξαναπιάσεις στο στόμα σου τον μακαρίτη τον άνδρα μου

Ερασμία: Με απειλείς;,όταν σε πιάσω από το μαλλί, τότε θα καταλάβεις τι σημαίνει Ερασμία Μπουκουβάλα του Δημήτρη και της Αναστασίας

Παναγιώτης: Σταματήστε πια, αντί να συμφλιωθήτε, ασκείτε βία , ντροπή σας!

Θεανώ: Πάμε στο σπίτι μας, Παναγιώτη μου, αρκετά ανεχτήκαμε τη λαϊκή τάξη της κοινωνίας

Παναγιώτης: Δεν έχω να πάω πουθενά , εγώ θα μείνω εδώ όπου βρίσκεται η αγάπη μου

Θεανώ: Δεν το περίμενα αυτό από εσένα, πως μπόρεσες να πικράνεις τη μανούλα σου, άφησα τη καριέρα μου για να αφοσιωθώ σε σένα, τελικά είχαν δίκιο αυτοί που λένε “Κάνε παιδιά να δεις καλό”,φεύγω όμως με ψηλά το κεφάλι, θα φύγω με το αυτοκίνητο , για να μάθεις, θα έρθεις με τα πόδια, όσο λες ότι δεν θα έρθεις, θα έρθεις, γιατί δεν μπορείς χωρίς το ζεστό σπιτάκι μας, άνοιξε τη πόρτα πως σε είπαμε;

Κλειώ: Κλειώ με λένε

[Η Κλειώ ανοίγει τη πόρτα και η Θεανώ φεύγει] ΣΠ

Παναγιώτης: Να με συγχωρείτε κυρία Εράσμια για τη συμπεριφορά της μητέρας μου αλλά και η δικιά σας γλώσσα βλέπω πάει “ροδάνι”

Ερασμία: Έχεις δίκιο αγόρι μου, πήγαινε τώρα

Κλειώ: Δεν έχει να πάει πουθενά, τι εννοούσες όταν έλεγες ότι η Θεανώ δηλητηρίασε τη ζωή του συζύγου της;

Ερασμία: Θα σας εξηγήσω, λοιπόν με τη Θεανώ είχαμε να συναντηθούμε από την 1η Σεπτεμβρίου 1972, όπου ήταν η ονομαστική γιορτή μας, διότι γιορτάζουμε την ίδια ημέρα, οι σύζυγοι μας ήταν χρόνια φίλοι και πολλές φορές βγαίναμε και τα δύο ζευγάρια μαζί για φαγητό αλλά η Θεανώ δεν με χώνευε εμένα ποτέ και έτσι αποφάσισε να διαλύσει την φίλια του άνδρα της με τον άνδρα μου, επειδή ο άνδρας μου ήταν άλλης κοινωνικής τάξης και δημιουργούσε συνέχεια κόντρες για να μαλώσουν, φυσικά δεν τα κατάφερε αλλά την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε η Θεανώ με μείωνε συνέχεια μπροστά στις καλεσμένους με έλεγε “το φτωχαδάκι της Αθήνας”, “ η παλιατζούρα”, η “παλαιοχωριατοπούλα” και κάτι παρόμοια , πικράθηκα πολύ εκείνη την μέρα, εγώ δεν άντεξα άλλο και της έριξα τη κανάτα με το νερό στο κεφάλι, το ήθελε ο οργανισμός της μετά οι σύζυγοι μας είχαν έναν άγριο καβγά και οι δύο πικραθήκανε αλλά η Θεανώ απαγόρευσε να ξαναδεί ο άνδρας της τον άνδρα μου και να μην μιλάνε ούτε στο τηλέφωνο, ο πατέρας σου Παναγιώτη μου μαράζωσε και αρρώστησε βαριά ώσπου πέθανε στο νοσοκομείο στις 17 Νοεμβρίου του 1972,ούτε στη κηδεία του φίλου δεν τον άφησε να πάει η “ξινή”,αύριο κλείνει ένας χρόνος χωρίς αυτόν, μετά σχεδόν έναν χρόνο έφυγε και ο άνδρας μου για να συναντηθούν στο παράδεισο

Παναγιώτης: Έχω μείνει άφωνος, δεν έχω λόγια

Κλείω: Επειδή δεν νιώθω καλά, να με επιτρέψετε να πάω στο κρεβάτι μου

Παναγιώτης: Όχι, Κλειώ μου, πάμε λίγο στο κήπο , θέλω να σου πω κάτι

Κλειώ: Εντάξει Παναγιώτη

[ Η Κλειώ και ο Παναγιώτης πάνε στο κήπο] ΣΠ

Κλειώ: Τι ήθελες να μου πεις;

Παναγιώτης: Έχω ένα κακό προαίσθημα, ότι κάτι θα γίνει στο Πολυτεχνείο απόψε το βραδύ, πρέπει να πάω για να νικήσουμε την Χούντα

Κλείω: Με φοβίζεις , τι κακό προαίσθημα εννοείς;

Παναγιώτη: Δεν έχω κάποια πληροφορία να σου πω , μόνο να προσέχεις τον εαυτό σου και τον καρπό του έρωτά μας

[Ο Παναγιώτης αγγίζει την κοιλία της Κλειώς] ΣΠ

Παναγιώτης: Πάρε αυτή την κορδέλα είναι από μετάξι, την είχε φτιάξει η μακαρίτισσα η γιαγιά μου, μου είχε πει να τη δώσω στη κοπέλα που θα αγαπήσω

Κλειώ: Και εσύ πάρε αυτή την εικονίτσα της Παναγιάς να σε φυλάει, να προσέχεις, σε αγαπώ από τα βάθη της ψυχής μου

Παναγιώτης: Και εγώ σε αγαπώ

[Ο Παναγιώτης και η Κλειώ φιλιούνται] ΣΠ

Παναγιώτης:Αντίο

Κλειώ: Αντίο

[Η Κλειώ μπαίνει μέσα στο σπίτι]ΣΠ

Κλειώ: Πάω να ξαπλώσω

Ερασμία: Εντάξει κόρη μου

Δ σκηνή [17η Νοεμβρίου 1973 2:30πμ-3:30πμ]

Κλειώ: Δεν κοιμάσαι μαμά;

Ερασμία: Όχι, έχω υπερένταση με όλα αυτά που συνέβησαν σήμερα

Κλειώ: Και τι κάνεις εδώ στη κουζίνα;

Ερασμία: Πίνω λίγο ζεστό γάλα, μήπως καταφέρω να κλείσω τα μάτια μου, θέλεις και εσύ λίγο;

Κλειώ: Όχι δεν θέλω, το στομάχι μου είναι χάλια

Ερασμία: Τότε θέλεις να σου φτιάξω χαμομήλι που κάνει καλό στο στομάχι;

Κλειώ: Ναι

Ερασμία: Άκουσες κάτι;

Κλειώ: Ναι, ακούω ανθρώπους να φωνάζουν

Ερασμία: Τι να συμβαίνει;, άνοιξε το ραδιόφωνο

Κλειώ: Εντάξει

Πάτερ Ευάγγελος: Χριστιανοί, ανοίξτε την πόρτα!

Ερασμία: Ποίος είναι;

Πάτερ Ευάγγελος: Ο Πάτερ Ευάγγελος είμαι!

Ερασμία: Πάτερ Ευάγγελε, τι έγινε;

Πάτερ Ευάγγελος: Κάτι συμβαίνει στο Πολυτεχνείο, ένα τανκς προσπαθεί να σπάσει την κεντρική πύλη του

Ερασμία:Θεέ μου!, εκεί βρίσκεται και ο Παναγιώτης, Κλειώ μου άνοιξε το ραδιόφωνο

Κλειώ: Δεν μπορώ τρέμω, δεν νιώθω καλά,ζαλίζομαι

Ερασμία: Κλειώ μου;, Παναγία μου, λιποθύμησε,Πάτερ Ευάγγελε φέρε λίγο νερό, θα ανοίξω εγώ το ραδιόφωνο

[Η Ερασμία ανοίγει το ραδιόφωνο] ΣΠ

Ραδιόφωνο*: << Αδέλφια μας στρατιώτες, δεν θα σηκώσετε όπλο, δεν θα σηκώσετε και δεν θα πυροβολήσετε, δεν θα σκοτώσετε τα αδέλφια σας, αδέλφια μας στρατιώτες, αδέλφια μας στρατιώτες,πώς είναι δυνατόν;, πώς είναι δυνατόν;,να πυροβολήσετε τα αδέλφια σας,να χυθεί ελληνικό αίμα, όλοι πιστεύαμε στη λευτεριά και εγώ πάλι πρώτος αρχίζω τον εθνικό ύμνο, αυτό το σύμβολο της ελευθερίας: Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει την γη, απ’ τα κοκολά βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε ω χαίρε ελευτεριά>>

[Το ποτήρι με το νερό που κρατούσε στα χέρια του ο Πάτερ Ευάγγελος πέφτει κάτω στο πάτωμα και το δάπεδο γεμίζει γυαλιά, η Ερασμιά αρχίζει να κλαίει και η Κλειώ αρχίζει να συνέρχεται] ΣΠ

Πάτερ Ευάγγελος: Παναγία μου, πρέπει να πάω στη κυρία Θεανώ να ενημερωθώ αν ο γιος της ο Παναγιώτης είναι καλά

Ερασμία: Πήγαινε πάτερ μου, ο θεός να βάλει το χέρι του, να είναι καλά το παλικάρι

Πάτερ Ευάγγελος: Στη Κλειώ όταν συνέλθει , πως θα το πεις;

Κλείω: Με τρόπο θα της το πω

[Η Ερασμία ανοίγει την πόρτα και ο Πάτερ Ευάγγελος φεύγει]

Κλειώ: Τι έγινε μαμά, γιατί το δάπεδο έχει γεμίσει γυαλιά;

Ερασμία: Να κοίτα…

Κλείω: Μίλα μαμά, τι συνέβη στο Πολυτεχνείο;

[ Η Ερασμία δεν μιλά, σιωπή υπάρχει στο σπίτι] ΣΠ

Κλείω: Γιατί δεν μιλάς;, μίλα!, πες τι έγινε!, σε ικετεύω, πέφτω στα πόδια σου, δεν φοβάμαι τον πόνο των γυαλιών που θα κόψουν το δέρμα μου και θα γεμίσω αίμα, μόνο πες μου αν ο Παναγιώτης μου είναι ζωντανός!

Ερασμία: Μπήκε το τανκς στο πολυτεχνείο, δεν γνωρίζω αν ο Παναγιώτης είναι ζωντανός, πήγε στο σπίτι της Θεανώς ο πάτερ Ευάγγελος για να μάθει

[ Η Κλειώ αρχίζει και προσεύχεται] ΣΠ

Κλειώ: Παναγιά μου μεγαλόχαρη, κάνε το θαύμα σου, να ακούσω καλά μαντάτα

Ερασμία: Μακάρι κόρη μου, πάω να φέρω την σκούπα και το φαράσι να καθαρίσω τα γυαλιά

[ Η Εράσμια καθαρίζει τα γυαλιά με την σκούπα και το φαράσι] ΣΠ

[Η Κλειώ αρχίζει να κλαίει στη πολυθρόνα] ΣΠ

Εράσμια: Σώπα κόρη μου, όλα καλά θα πάνε, μην βλέπω τα ματάκια σου να κοκινίζουν και το πρόσωπο σου να γεμίζει δάκρυα, πρέπει να μείνεις δυνατή

Κλειώ: Άφησε την πόρτα λίγο ανοιχτή για να δούμε πότε θα έρθει ο Πάτερ Ευάγγελος

Εράσμια: Εντάξει κόρη μου

Ε σκηνή[17η Νοεμβρίου 1973 4:30πμ-6:00 πμ]

Πάτερ Ευάγγελε: Ερασμία, η Κλειώ κοιμάται;

Εράσμια: Την έβαλα να ξαπλώσει, είναι χάλια το κορίτσι μου, συνέχεια κλαίει, πήγες στο σπίτι της Θεανώς;

Πάτερ Ευάγγελε: Πήγα, ήρθε και ένας συμφοιτητής του Παναγιώτη, όποιος σώθηκε αλλά είναι τραυματισμένος και πήγε στο νοσοκομείο τώρα, μας είπε ότι είναι…

Κλειώ: Σας άκουσα Πάτερ Ευάγγελε, πείτε μου, τι σας είπε ο συμφοιτητής του Παναγιώτη μου

Πάτερ Ευάγγελος: Δυστυχώς κορίτσι μου, ο Παναγιώτης είναι νεκρός , ο θάνατος του ήταν ακαριαίος, πολέμησε για τη δημοκρατία, είμαστε περήφανοι για αυτόν

[Η Κλειώ ουρλιάζει]ΣΠ

Κλείω: Όχι δεν είναι αλήθεια, όχι δεν μπορεί να είναι αλήθεια, ένα όνειρο είναι που θα ξυπνήσω , ένας εφιάλτης είναι αυτό που ζω

Πάτερ Ευάγγελος: Ηρέμησε κόρη μου, μείνε δυνατή

[Η Κλειώ κλαίει στη αγκαλιά του Πάτερ Ευαγγέλου]

Εράσμια: Τι δράμα ζούμε!, η Θεανώ πως είναι;

Πάτερ Ευάγγελος:Σε χάλια κατάσταση είναι και εκείνη

Εράσμια: Πως να μην είναι, μέσα σε έναν χρόνο έχασε και άντρα και παιδί, φέρτην εδώ στο σπίτι μας , δεν πρέπει σε τέτοιες δύσκολες στιγμές να είναι μόνη

Πάτερ Ευάγγελος: Εντάξει Ερασμία

[ Ο Πάτερ Ευάγγελος φεύγει]ΣΠ

Κλειώ: Μου το είχε πει , ο γλυκός μου, ότι είχε κακό προαίσθημα και να ,βγήκε

Εράσμια: Δυστυχώς κόρη μου, συμβαίνουν πολλά δυσάρεστα σε αυτή την ζωή αλλά πάντα υπάρχει και κάτι ευχάριστο που θα μας μαλακώσει τον πόνο

Κλείω: Το μόνο ευχάριστο είναι αυτό που έχω μέσα μου

Ερασμία: Τι εννοείς;

Κλείω: Αυτό που κατάλαβες, είμαι έγκυος στο παιδί του

Εράσμια: Σε μία ημέρα έμεινες έγκυος;

Κλείω: Όχι, με τον Παναγιώτη είχαμε σχέση εδώ και δύο χρόνια, κρυφά από εσένα και από την Θεανώ, μόνο ο πατέρας του και ο μπαμπάς το ξέρανε, είχαμε γνωριστεί με τον Παναγιώτη σε ένα καφενείο μαζί με τους μπαμπάδες μας και ήταν έρωτας με τη πρώτη ματιά, μετά πηγαίναμε μαζί στο κινηματογράφο, στο θέατρο και στο πάρκο όπου φιλιόμασταν κάτω από τα αστέρια και πριν από λίγες ημέρες έμαθα ότι είμαι έγκυος και για αυτό θέλαμε να παντρευτούμε όσο γρήγορα γίνετε, σας είπαμε ψέματα ότι γνωριστήκαμε χτες και σου έλεγα ψέματα ότι πήγαινα βόλτες με τις φίλες μου, με αυτόν ήμουν μόνο

Εράσμια: Δεν ξέρεις κόρη μου, τι χαρά μου έδωσες, στη Θεανώ πως θα το πούμε;

Κλειώ: Δεν ξέρω , λέω να ρίξω το παιδί, δεν θέλω να μεγαλώσει χωρίς πατέρα

Εράσμια: Όχι κόρη μου, αμαρτία από τον Θεό, θα μεγαλώσουμε μαζί αυτό το παιδί , εσύ, εγώ και η Θεανώ

Θεανώ: Οϊμέ! , τι συμφορά που με βρήκε έχασα σύζυγο και παιδί σε ένα χρόνο, παιδί μου, δεν πρόλαβα να σου πω πόσο σε αγαπώ , πόσο πολύτιμος ήσουν για έμενα, δεν πρόλαβα να σου ζητήσω συγνώμη για το φαρμάκι που σου έριξα, ας με συγχωρέσει ο Θεός για όλα αυτά που έχω κάνει στη πολύχρονη ζωή μου, ένα ποτήρι νερό θα ήθελα, Ερασμία μου

Εράσμια: Αμέσως Θεανώ μου

Θεανώ: Την δροσιά του να έχεις, τι κακό που με βρήκε!

Εράσμια: Ηρέμησε Θεανώ μου και οι τρεις μας περάσαμε πολλά αλλά υπάρχει κάτι που μας ενώνει το εγγόνι μας

Θεανώ: Ορίστε;

Εράσμια: Όπως το ακούς, η Κλειώ και ο Παναγιώτης είχαν σχέση εδώ και δύο χρόνια, κρυφά από εμάς, μόνο οι σύζυγοί μας το ήξεραν

Θεανώ: Δεν έχω λόγια, δεν είχα καταλάβει τίποτα

Κλειώ: Δεν πειράζει κυρία Θεανώ , θα το μεγαλώσουμε και οι τρεις αυτό το παιδί

Θεανώ: Μην με λες κυρία, να με λες από εδώ και πέρα και έμενα μητέρα, έλα εδώ κόρη μου να σε αγκαλιάσω

Κλειώ: Εντάξει μητέρα

[ Η Θεανώ και η Κλειώ αγκαλιάζονται] ΣΠ

Πάτερ Ευάγγελος: Δεν ξέρετε τη χαρά μου δώσατε που συμφιλιωθήκατε, ήμουν και εγώ φυσικά στο κόλπο με τον “έρωτα από την πρώτη ματιά”

Κλειώ: Μα φυσικά, ο Πάτερ Ευάγγελος δεν θα ήταν στο κόλπο

Ερασμία: Έλα Θεανώ μου, να σου δείξω το κρεβάτι που θα κοιμάσαι

Θεανώ: Γιατί εδώ θα μένω;, να μην σας είμαι και βάρος

Εράσμια:Εδώ θα μένεις, γιατί και εσύ αποτελείς κομμάτι αυτής της οικογενείας

Θεανώ: Αχ, Ερασμία μου

Ερασμία: Αχ, Θεανώ μου

Κλειώ:Εγώ ,Πάτερ Ευάγγελε, πάω στο κήπο

Πάτερ Ευάγγελος: Εντάξει κορίτσι μου

[ Η Κλειώ πάει στο κήπο και μιλάει στα αστέρια]ΣΠ

Κλειώ: Αχ Παναγιώτη μου, ένα αστέρι στο ουρανό είσαι πια, θα θυμάμαι πάντα το χαμόγελο σου, μακάρι να έβλεπες τις μητέρες μας που συμφιλιωθήκανε και τώρα είναι αγαπημένες, το μόνο που έχω για να σε θυμάμαι είναι το παιδί μας και η κορδέλα από μετάξι που μου έδωσες που είναι μαλακιά σαν το δέρμα σου και το άρωμα σου είναι αποτυπωμένο πάνω της, θα σε αγαπώ αιωνίως

[ Η Κλείω ψιθυρίζει ένα τραγούδι] ΣΠ

Κλείω: Έφυγες και πήγες μακριά, σύννεφα σκεπάσαν την καρδιά, σβήσαν απ' τα χείλη τα τραγούδια, γύρω μαραθήκαν τα λουλούδια, και τα δειλινά,μια φωνή μου ψιθυρίζει,μυστικά δε θα γυρίσεις πια”**

Αυλαία

*Εκφωνηθηκέ τα ξημερωματά της 17ης Νοεμβριού του 1973 απο τον Δημήτρη Παπαχρήστου απο τον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου

**Το τραγούδι “Τα δειλινά” συνθ.Γ.Ζαμπέτας,στιχ.Χ.Βασιλειάδης, έτος κυκλοφορίας 1965