ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΜΟΥ ΣΤΟ 23 , 24 ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ

                                 23 ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ
 ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ
           ΜΠΑΜΠΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ  - ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ  -ΛΕΙΠΕΙΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

                                             ΑΙΏΝΙΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

Θεέ μου

Εγώ  μια ύπαρξη

στον κόσμο

Ένα όραμα πνεύματος

μιας αγάπης σταλιά

Γιατί ζω γιατί υπάρχω

Κάθε πρωί ξυπνώ

δουλεύω τρώω πίνω

διασκεδάζω τραγουδώ

χορεύω ερωτεύομαι

χάνω χάνομαι

διαλύω καταστρέφω

θυμώνω συμφιλιώνω

αρρωσταίνω

γιατρεύομαι κοιμάμαι

ονειρεύομαι

Γιατί

Πραγματοποιώ απογοητεύομαι

κλαίω λυπάμαι

Κάνω δώρα μου κάνουν

ταξιδεύω

διαβάζω ...

Επιτυχίες Αποτυχίες

Γιατί

Κάθε μέρα πεθαίνω

Φοβάμαι το  Θάνατο

Μια μέρα ένα πρωί

ένα απόγευμα

ένα βράδυ

Πεθαμένη στο σύμπαν

Γιατί Θεέ μου

να ζω στο διάβα της ζωής

διαρκής πόνος είναι

Δείξε μου το νόημα της ύπαρξης

δεν το βρίσκω

Σε όλα αυτά που κάνω

σε όλα αυτά που ψάχνω

σε όλα αυτά που με σπρώχνουν

διαρκώς Σε Σένα

Μια μέρα θα είμαι στο νεφέλωμα

Μαζί Σου

Αιώνια

Μια ελπίδα ζητώ

να συνεχίσω ...

Μια πίστη ζητώ

να δημιουργήσω...

Λύτρωση...

Aιωνιότητα... Αιώνιο Ερώτημα...
      24 Συμποσιο Ποιησης με θεμα το ηλιοβασίλεμα

Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ

Την ζωή μας ζήσαμε

όλα τα αφήσαμε

όλα μας τα αγαθά

τίποτα δε θελήσαμε

Την ζωή μας ζήσαμε

αγάπη δώσαμε

αγάπη πήραμε

σαν ηλιοβασίλεμα 

στο βάθος του ορίζοντα

στη θάλασσα ένα καλοκαίρι

βουτήξαμε κολυμπήσαμε

για τ' ανοιχτά τραβήξαμε
                             

  Την αγάπη ζήσαμε

 μια αγάπη αιώνια

  μια χαρά απέραντη

στα χρώματα βαμμένη

Η ψυχή μου με την ψυχή σου
μαζί για πάντα
σαν την ανατολή του ήλιου
με τη δύση του

Στον κόσμο και την πλάση
στο σύμπαν το απέραντο
σε αγγίζω και πετάω
αγάπη παντοτινά  ηλιοβαμμένη

Αύρα Θαλασσινή

                               

                                    ΑΥΡΑ ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ

Θάλασσα
Μάνα μαγική
Μάνα ονειρεμένη
Τα κύματα πέφτουν με ορμή στα βράχια της ζωής
Γλάροι κατάλευκα πουλιά πετούν και συναρπάζουν
καΐκια καράβια μακρινά βλέπω να πλησιάζουν
στο λιμάνι της σκέψης
Κοιτώ θωρώ
γαλάζια σύννεφα ταξιδιάρικα
στον ορίζοντα της ψυχής
Θεική μέρα στην ακροθαλασσιά
μάζεψα κοχύλια πέτρες χρωματιστές
στην αμμουδιά σκέψεις θαλασσινές
με συντρόφευαν
Γαλάζιο πέπλο
βάρκες κυματιστές
στο πέλαγος
δελφίνια παίζουν σαν παιδιά
λευκά νιάτα
όλο κοντά μου είσαι
Μια θάλασσα μια αγκαλιά
ζωή που αναζητώ
που βρίσκω που αφήνω
στα νησιά της συναρπαστικής βραδιάς
πίνω το κρασί μου
Πόθος μαγικός
μεθάω στο κορμί σου
Θάλασσα συνέχεια
ζω την ύπαρξή σου

Ο Ήλιος της Άνοιξης

               
                          

                         Ο ΗΛΙΟΣ  ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ


Κάθε πρωί σε βλέπω
να προβάλλεις από το βουνό της ζωής μου
βγαίνεις και με φωτίζεις
Με σένα ξεχνώ τις λύπες μου
αγγίζω τις χαρές μου
μαζεύω τα λουλούδια της πρωινής αυγής
Πετάω με πεταλούδες, με μέλισσες
στο κάμπο της πνοής μου
Ήλιε μου τις αχτίδες σου
δώσε μου να αγγίξω
και ας καώ στο διάβα
τις ξένοιαστης  ζωής
Μια μέρα σαν και αυτή
μαζί σου να πετάξω
σε κόσμους αλαργινούς 
σε τόπους ξεχασμένους
σε θάλασσες απέραντες
φωτίζοντας τον κόσμο
Ήλιε μου κυρίαρχε 
του κόσμου η χαρά 
 ελπίδα δροσερή

ΦΩΤΕΙΝΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

                          

                               ΦΩΤΕΙΝΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Πέρασα από εκεί που ήταν σκοτεινά

Ήμουν χαρούμενη τότε .

Ήμουν στα σύννεφα ψηλά, με μια εξουσία

περίεργη στα χέρια μου, κρατώντας, προχωρούσα

εκεί που ήταν λουλούδια  την αυγή ,το φως το μεσημέρι,

την νύχτα γλυκά με νανούριζαν στο κήπο τα ζουζούνια.

Ήταν ο παράδεισος της λησμονιάς, του πόνου η λιακάδα,

η φουρτούνα της θάλασσας ,

τα κύματα ξεσπούσαν στα βράχια

της θλίψης.

Το χάρισμα που ήρθε ξαφνικά χτύπησε την πόρτα της ζωής  μου.

Μου έδωσε την συνέχεια της ψυχής,

μια στάλα δόξα ήθελα, μια χαρά στη ματαιότητα του δρόμου.

Ήμουν χαρούμενη τότε, που σε είδα στη ζωή  της πόλης.

Που τραβήξαμε τον δρόμο της αναμονής.

Όλα έγιναν ένα θαύμα, μια πομπή συναισθημάτων.

Ήμουν χαρούμενη τότε.

Ένιωθα  και ήμουν χαρούμενη .

Γνώρισα ανθρώπους, γνώρισα εσένα, τη φύση. τον ουράνιο θόλο.

Η βροχή έπεφτε, έδινε ζωή , ο ήλιος έδινε νιότη

Τα πουλιά έδιναν δύναμη να πετάξουμε να δούμε άλλους κόσμους .

άλλες θάλασσες, άλλες σκέψεις.

Δεν ήταν για πολύ…..

Σε μια ώρα έγιναν στάχτη μαύρισαν στη φωτιά των δακρύων.

Στην παλίρροια, στη ριπή του ανέμου, έγιναν καπνός.

Έφυγα για το μακρύ ταξίδι χωρίς έλεος, χωρίς μετάνοια

Δεν υπάρχει άφεση ,ούτε συναίσθημα

Όχι δεν είμαι πια χαρούμενη

Δεν υπάρχω  για να είμαι χαρούμενη 

Αφιερώνεται στους νεκρούς από την φωτιά στο Μάτι. 

 ❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇