Μεταίχμιο 

Μέσα στα βάθη της ψυχής που η παγωνιά ακμάζει,
μια ακτίνα ψάχνω να αφεθώ,
με μια δύναμη ψηλά να πετάξω,
να πλημμυρίσει η ζωή μου με το φώς του ήλιου.

Περσεφόνη,
με άνθη μυρωδιαστά την αγκαλιά γεμίζεις.
Ατέλειωτη η προσμονή της άνοιξης, η ελπίδα μένει ζωντανή σαν φλόγα από κερί.

Άνοιξη, γιατί χάθηκες;
Πυκνά τα νέφη του ουρανού σκεπάζουν την καρδιά μου.
Η βροχή χτυπάει αργά το παραθύρι της μνήμης.
Βουβό κρύο, κρυστάλλινη ανάσα.

Άνοιξη, γιατί χάθηκες;
Θέλω να πετάξω σαν πουλί στα σύννεφα.

<<Αργώ ακόμα μα θα δεις όταν θα έρθω,
δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά κάτι να σε τρομάξει>>.
 
Με μια πνοή του Ζέφυρου,
θα σπάσω ότι σε κρατάει στο παγωμένο πλήθος.
Θα τα ντύσω όλα με πράσινο μεταξωτό υφάδι.
Η σιωπή θα σβήνει και ένα λυρικό άσμα θα αντηχήσει.
Με το γλυκό μου το φιλί, το χιόνι θα χαθεί.
Ένα ρυάκι γάργαρο κοντά για να ακουμπήσεις.
Κάθε πληγή σου θα επουλωθεί.

 Μέσα στα βάθη της ψυχής που ο ήλιος θα ζεσταίνει τη ραγισμένη καρδιά.

Συμμετέχει στο δρώμενο της πολυαγαπημένη μας Αριστέας <<Ξυπνήματα>>

Ελπίζω να έρθει η Άνοιξη ξανά στις ζωές μας.