Η μπλε ώρα είναι η περίοδος του λυκαυγούς (νωρίς το πρωί) ή του λυκόφωτος (νωρίς το βράδυ), όταν ο Ήλιος βρίσκεται σε σημαντικό βάθος κάτω από τον ορίζοντα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το εναπομένον ηλιακό φως παίρνει μια κυρίως σκούρα μπλε απόχρωση. Αυτή η απόχρωση διαφέρει από το γαλάζιο χρώμα του ουρανού σε μια καθαρή μέρα, η οποία προκαλείται από μοριακή σκέδαση.
Μπλε ώρες του χειμώνα
Λυκόφως βαθύ.
Αστροφεγγιά ουρανού.
Μπλε ώρες σιωπής.
Βουή στην ερημιά.
Πνίγει το χιόνι ξανά.
Μια κρυφή κραυγή.
Φράχτης στην ψυχή.
Σκίζει πάλι τη ζωή.
Ψυχρή φυλακή.
Οι αναμνήσεις.
Σβήνουν μες στην καταχνιά.
Λευκό τοπίο.
Δέντρα μοναχά.
Απέραντη μοναξιά.
Γυμνά κλαδιά πια.
Άβυσσος ξανά.
Παγιδευμένος εδώ.
Κλείνω τα μάτια.
Το ποίημα <<Μπλε ώρες του χειμώνα>> αποτελεί κύκλοχαϊκού(έξι χαϊκούμαζί).
Ελπίζω να σας αρέσει.
Συμμετέχει και αυτό στο αγαπημένο μου δρώμενο <<Χειμωνιάτικα αποτυπώματα>> που διοργανώνει η Αριστέαμας.
Εύχομαι μέσα στις κρύες και βροχερές μέρες του χείμωνα,να βρείτε την ανθρώπινη ζεστασιά που έχουμε πραγματικά ανάγκη.
Στο σαλόνι της Σούλας, το τζάκι σιγόκαιγε, δημιουργώντας μια γλυκιά χειμωνιάτικη θαλπωρή. Στην κουζίνα, η Σούλα, η Βούλα και η Τούλα, φίλες αχώριστες μια ζωή, είχαν στηθεί πάνω από το τσουκάλι, δεμένες με μια αγάπη που δεν την άγγιζε ούτε ο πάγος. Έξω από το παράθυρο, το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα και η ησυχία του χωριού ήταν απέραντη, σαν ο χρόνος να είχε σταματήσει.
— «Βούλα, ρίξε το κρεμμύδι να γλυκάνει η φασολάδα», είπε η Σούλα ανακατεύοντας με την ξύλινη κουτάλα.
— «Το έριξα, Σούλα μου! Αλλά πρόσεχε το ανακάτεμα. Ο γλυκός μου ο Θανάσης, αν δεν βρει το φασόλι ολόκληρο, νομίζει ότι τρώει παιδική τροφή και μου γκρινιάζει!»
Η Τούλα, που άπλωνε το καλαμποκάλευρο στο ταψί για την μπομπότα, τις κοίταξε με ύφος γεμάτο μυστήριο.
— «Κορίτσια, το μάθατε για τον εγγονό μου τον Γιαννάκη; Θα μας φέρει τη νύφη, αλλά λένε πως το κορίτσι είναι... vegan!»
— «Τι είναι αυτό, χριστιανή μου; Σαν όνομα από απορρυπαντικό ακούγεται», είπε η Σούλα σταυροκοπώντας τα χέρια της.
— «Θα πει πως δεν τρώει τίποτα από ζωντανό! Ούτε τυρί, ούτε αυγό, ούτε καν το μέλι μας!»
— «Παναγία μου», αναστέναξε η Σούλα, «και πώς θα στυλωθεί το κορίτσι; Εγώ θα της φτιάξω την μπομπότα τη λαδωτή να στανιάρει, κι ας λέει ό,τι θέλει!»
Εκείνη την ώρα, η Βούλα, που τελευταία είχε γίνει πολύ ξεχασιάρα, άρπαξε το βάζο με το αλάτι. Έριξε μια γερή χούφτα και μετά από λίγο, βυθισμένη στις σκέψεις της και στις παλιές τους ιστορίες, ξέχασε τι έκανε και ξανάριξε άλλη μία. Η Σούλα και η Τούλα, για να σιγουρευτούν ότι το φαΐ θα γίνει νόστιμο, έριξαν κι εκείνες από λίγο κρυφά η μία από την άλλη.
Όταν η μπομπότα βγήκε ροδοκόκκινη και η φασολάδα σερβιρίστηκε αχνιστή, κάθισαν οι τρεις τους στο τραπέζι. Με την πρώτη κουταλιά, τα μάτια τους άνοιξαν διάπλατα.
— «Παναγία μου!» φώναξε η Σούλα και πήγε να πέσει από την καρέκλα. «Η φασολάδα έγινε Αιγαίο Πέλαγος!»
— «Ε, δεν πειράζει, φιλενάδες μου», είπε η Τούλα και τις έπιασε και τις δύο σφιχτά από τα χέρια. «Βουτήξτε τη ζεστή μπομπότα μέσα και πιείτε από το σπιτικό λικέρ τριαντάφυλλο».
— «Σημασία έχει που είμαστε εδώ οι τρεις μας, αγαπημένες, με το τζάκι να μας ζεσταίνει την καρδιά. Το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε είναι που νοιάζεται η μια την άλλη στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές. Η φιλία μας είναι αυτό που μας κρατάει ζωντανές», συνέχισε η Τούλα.
Και κάθισαν κοντά στο τζάκι, οι τρεις γιαγιάδες μιας άλλης εποχής, γελώντας σιγανά κάτω από το φως της λάμπας, νιώθοντας πως όσο υπάρχει αγάπη, όλα γίνονται.
Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα" που διοργανώνει η αγαπημένη μας Αριστέα.
Εύχομαι από καρδιάς όμορφες χειμωνιάτικες ημέρες ❄️☃️❤️
Σας παρουσιάζω την συμμετοχή μου στο 34ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία η αγαπημένη μας Αριστέα.
Αβεβαιότητα
Περιπλανιέμαι στον σκοτεινό διάδρομο.
Ακούγονται ψίθυροι.
Κοιτάζω τα κουρασμένα μάτια των ανθρώπων.
Αγωνία.
Απελπισία.
Αγανάκτηση.
Σε κάθε ανάσα, ο πόνος δυναμώνει...
Υγρό δωμάτιο.
Βαθύ σκοτάδι.
Άγρια νύχτα.
Ο πόνος κυριεύει το σώμα...
Δεν έχω δυνάμεις.
Σε κάθε βήμα, ο πόνος σφυροκοπά...
Ανυπόφορος.
Αβάσταχτος.
Ανίατος.
Παρατηρώ το λυκαυγές από το παράθυρο.
Αισθάνομαι μόνος.
Το ρολόι είναι σταματημένο.
Ο χρόνος έχει παγώσει.
Τα δευτερόλεπτα κυλούν βασανιστικά...
Η μάχη είναι άνιση.
Μια προσμονή.
Αβέβαιη.
Το θαύμα.
Άραγε θα έρθει;
Αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο που έχασε τη ζωή του από τον καρκίνο έπειτα από μια σκληρή μάχη σε ηλικία 58 ετών. Φέτος συμπληρώνονται 10 χρόνια από τον θάνατό του.
Εύχομαι καλή χρονιά με υγεία, ευτυχία και δημιουργία σε όλους!
