Η Ανοιξιάτικη Περιπλάνηση της Ελίζ

Pierre-Auguste Renoir
L'ombrelle 
λάδι σε καμβά
Ζωγραφισμένο το 1878

Η Ανοιξιάτικη Περιπλάνηση της Ελίζ

Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό του Απρίλη στο Παρίσι, το 1880. Ο αέρας μοσχομύριζε άνθη πασχαλιάς και βρεγμένο χώμα. Η Ελίζ, μια νεαρή γυναίκα με μια σπίθα περιέργειας στα μάτια, αποφάσισε να δραπετεύσει από την πόλη και να βρει λίγη ηρεμία στην εξοχή.

Φόρεσε το αγαπημένο της ανοιξιάτικο φόρεμα, ένα αέρινο γαλάζιο φόρεμα με δαντέλα, και ένα κομψό καπέλο με λουλούδια. Πήρε μαζί της και το λευκό της αλεξήλιο, για να την προστατεύσει από τον ήλιο. Καθώς περπατούσε στα μονοπάτια, η καρδιά της γέμιζε χαρά. Τα πουλιά κελαηδούσαν χαρούμενα, και τα δέντρα ήταν γεμάτα ανθισμένα λουλούδια.

Η Ελίζ σταμάτησε κάτω από μια ανθισμένη αμυγδαλιά και άνοιξε το αλεξήλιό της. Κάθισε στο γρασίδι και άρχισε να παρατηρεί τη φύση γύρω της. Είδε μια πεταλούδα με πολύχρωμα φτερά, ένα σπουργίτι που μάζευε κλαδιά για τη φωλιά του, και μια μέλισσα που ρουφούσε το νέκταρ από ένα λουλούδι.

Καθώς η Ελίζ καθόταν εκεί, ένιωσε μια γαλήνη να την πλημμυρίζει. Ξέχασε όλες τις έγνοιες της και άρχισε να ονειρεύεται. Ονειρεύτηκε ένα μέλλον γεμάτο αγάπη, χαρά και ευτυχία. Ονειρεύτηκε έναν κόσμο όπου όλοι οι άνθρωποι θα ζούσαν σε αρμονία με τη φύση.

Όταν ο ήλιος άρχισε να δύει, η Ελίζ σηκώθηκε και άρχισε να επιστρέφει στην πόλη. Η καρδιά της ήταν γεμάτη αναμνήσεις από την υπέροχη ανοιξιάτικη περιπλάνησή της. Ήξερε ότι αυτή η μέρα θα έμενε για πάντα χαραγμένη στη μνήμη της.

Συμμετέχει στο δρώμενο της Αριστέας  μας <<Ξυπνήματα>>

Ρομάντζο στον Κήπο του Κέουκενχοφ

 

Ρομάντζο στον Κήπο του Κέουκενχοφ

Στην Ολλανδία η Άνοιξη ξυπνά με βιολοντσέλο,

κάτω από δέντρα με σκιά βαθιά και μελανή.

Το βιολί ηχεί, σαν ένα ερωτικό πέπλο, 

πάνω στην ίριδα που ανθίζει κυανή.

Στις κρήνες η άρπα σαν δροσιά αρχίζει να κυλά, 

ραίνει το κρίνο το πάλλευκο, το αγνό,

και το πιάνο στα γλυπτά ανάμεσα μιλά,

 για το ζουμπούλι το χρυσαυγές και το λαμπρό.

Ζευγάρια περπατούν στα μονοπάτια τα κρυφά, 

η παπαρούνα κόκκινη τον ήλιο αγναντεύει,

η μουσική και ο έρωτας υφαίνονται γλυκά,

σε έναν κήπο που την ομορφιά παντού τη μαγεύει.

Συμμετέχει στο δρώμενο της Αριστέας  μας <<Ξυπνήματα>>

Ανοιχτή πληγή

                       Χρήστος Παπαδόπουλος

                            Ανοιχτή πληγή 

Ομίχλη.

Κανείς δεν αντικρίζει τον άλλον κατάματα.

Ανεξέλεγκτη σιωπή·

μέσα τους η οδύνη κοχλάζει.

Θολά βλέμματα.

Η αλήθεια εξαφανίστηκε στο σκοτάδι.

Όνειρα έγιναν αποκαΐδια πάνω στις ράγες.

Οι λέξεις ξεψυχούν στα χείλη.

Μια χαροκαμένη μάνα

αγγίζει το άψυχο σώμα του παιδιού της.

Βλέπει απόκοσμες σκιές,

ανθρώπους να λυγίζουν.

Οι κραυγές θεριεύουν·

επίμονο βουητό στα αυτιά.

Μια φωνή ψιθύρισε:
«Πέθανε κι εκείνος».

Κρύος ιδρώτας έλουσε το μέτωπο.
Ένα αγκάθι ρίζωσε βαθιά στον λαιμό.
Βουβός σπαραγμός.
Πένθιμο πέπλο σκέπασε τις κόρες των ματιών.
Φλόγες τύλιξαν το πρόσωπο.
Πύρινα δάκρυα πότισαν το χώμα.

Η απώλεια...
Αδυσώπητη.
Αβάσταχτη.
Αιώνια.

Η πληγή παραμένει νωπή,
μια αγεφύρωτη ρωγμή στην ψυχή.

Το οξυγόνο στέρεψε.
Η ελπίδα πνίγηκε στον καπνό.
Η σπίθα στα μάτια 
των ταξιδιωτών του χειμώνα έσβησε.

Η δικαίωση βυθίζεται στο λυκόφως.
Το μέλλον —  
μια απέραντη έρημος από στάχτες.

Θα βραβευτεί από τις Εκδόσεις Ηλιαχτίδα, διακρίθηκε στον 6ο Διεθνή Διαγωνισμό Λογοτεχνίας τους και συμμετέχει στην ποιητική συλλογή Ποιητικοί ψίθυροι καρδιάς.

 

                           Μεταίχμιο 

Μέσα στα βάθη της ψυχής που η παγωνιά ακμάζει,
μια ακτίνα ψάχνω να αφεθώ,
με μια δύναμη ψηλά να πετάξω,
να πλημμυρίσει η ζωή μου με το φώς του ήλιου.

Περσεφόνη,
με άνθη μυρωδιαστά την αγκαλιά γεμίζεις.
Ατέλειωτη η προσμονή της άνοιξης, η ελπίδα μένει ζωντανή σαν φλόγα από κερί.

Άνοιξη, γιατί χάθηκες;
Πυκνά τα νέφη του ουρανού σκεπάζουν την καρδιά μου.
Η βροχή χτυπάει αργά το παραθύρι της μνήμης.
Βουβό κρύο, κρυστάλλινη ανάσα.

Άνοιξη, γιατί χάθηκες;
Θέλω να πετάξω σαν πουλί στα σύννεφα.

<<Αργώ ακόμα μα θα δεις όταν θα έρθω,
δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά κάτι να σε τρομάξει>>.
 
Με μια πνοή του Ζέφυρου,
θα σπάσω ότι σε κρατάει στο παγωμένο πλήθος.
Θα τα ντύσω όλα με πράσινο μεταξωτό υφάδι.
Η σιωπή θα σβήνει και ένα λυρικό άσμα θα αντηχήσει.
Με το γλυκό μου το φιλί, το χιόνι θα χαθεί.
Ένα ρυάκι γάργαρο κοντά για να ακουμπήσεις.
Κάθε πληγή σου θα επουλωθεί.

 Μέσα στα βάθη της ψυχής που ο ήλιος θα ζεσταίνει τη ραγισμένη καρδιά.

Συμμετέχει στο δρώμενο της πολυαγαπημένη μας Αριστέας <<Ξυπνήματα>>

Ελπίζω να έρθει η Άνοιξη ξανά στις ζωές μας.

Άννα Καρένινα: Το λευκό πέπλο της λήθης

Η Άννα Καρένινα είναι μυθιστόρημα του Ρώσου συγγραφέα Λέοντος Τολστόι. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε μορφή βιβλίου το 1878. Θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα λογοτεχνικά έργα που γράφτηκαν ποτέ κι ο ίδιος ο Τολστόι το ονόμασε το πρώτο του αληθινό μυθιστόρημα. Κυκλοφόρησε αρχικά σε αποσπάσματα από το 1875 έως το 1877 στο περιοδικό The Russian Messenger. Όταν ο διάσημος συγγραφέας Γουίλιαμ Φώκνερ κλήθηκε να απαριθμήσει ποια ήταν τα τρία σπουδαιότερα μυθιστορήματα όλων των εποχών, απάντησε: «Άννα Καρένινα, Άννα Καρένινα και Άννα Καρένινα».

Το μυθιστόρημα πραγματεύεται την προδοσία, την θρησκευτική πίστη, την οικογένεια, τον γάμο, την αυτοκρατορική ρωσική κοινωνία, τις διαφορές μεταξύ της αγροτικής και της αστικής ζωής. Η ιστορία επικεντρώνεται σε μια εξωσυζυγική σχέση μεταξύ της Άννα Αρκάντιεβνα Καρένινα και του τολμηρού αξιωματικού κόμη Αλεξέι Κιρίλοβιτς Βρόνσκι που σκανδαλίζει τους κοινωνικούς κύκλους της Αγίας Πετρούπολης και αναγκάζει τους νεαρούς εραστές να καταφύγουν στην Ιταλία αναζητώντας την ευτυχία, αλλά μετά την επιστροφή τους στη Ρωσία, η ζωή τους παίρνει μία απρόσμενη τροπή.

Πολλά σημαντικά σημεία της πλοκής λαμβάνουν χώρα είτε σε επιβατικά τρένα είτε σε σταθμούς στην Αγία Πετρούπολη ή αλλού μέσα στη Ρωσία. Η ιστορία διαδραματίζεται με φόντο τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας και τις ραγδαίες κοινωνικές μεταβολές που ακολούθησαν. Το μυθιστόρημα επίσης έχει διασκευαστεί για διάφορα μέσα, όπως το θέατρο, η όπερα, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, το μπαλέτο και το καλλιτεχνικό πατινάζ.

______________________________________________________________________

Άννα Καρένινα: Το λευκό πέπλο της λήθης

Ο σταθμός του τρένου ήταν πνιγμένος στην καταχνιά. Η Άννα στάθηκε στην αποβάθρα, νιώθοντας την ανάσα της να παγώνει στον αέρα, μια μικρή λευκή νεφέλη που χανόταν πριν προλάβει να σχηματιστεί. Γύρω της, η ρωσική γη είχε παραδοθεί σε έναν χειμώνα δίχως έλεος, έναν χειμώνα που έμοιαζε να αντανακλά την παγωνιά στην ίδια της την ύπαρξη.

Το χιόνι έπεφτε πυκνό, σκεπάζοντας τις ράγες, σβήνοντας τα ίχνη των ανθρώπων, επιβάλλοντας μια απόλυτη, σχεδόν τρομακτική σιωπή. Για την Άννα, το λευκό αυτό τοπίο δεν ήταν ομορφιά· ήταν ένας τοίχος. Ένας φράχτης από κρυστάλλους που τη χώριζε από τον κόσμο που ήξερε και την έσπρωχνε προς το άγνωστο.

Σφίγγοντας τα χέρια της, ένιωσε το βάρος των επιλογών της να την πιέζει περισσότερο από το κρύο. Κάθε νιφάδα που ακουμπούσε το πρόσωπό της ήταν σαν μια υπενθύμιση της θνητότητας, της στιγμής που χάνεται, του πάθους που μαρμαρώνει.

— Γιατί όλα είναι τόσο σκοτεινά, ενώ όλα είναι τόσο λευκά;

Ψιθύρισε, κοιτάζοντας το θολό φως των φαναριών που τρεμόπαιζαν στο βάθος. Το σφύριγμα της ατμομηχανής ακούστηκε τότε σαν κραυγή από το μέλλον. Η Άννα δεν έψαχνε πια για ζεστασιά· έψαχνε την αλήθεια που κρύβεται κάτω από το χιόνι. Προχώρησε αργά, με το βλέμμα χαμένο στη θύελλα, μια μορφή μοναχική που αρνιόταν να λυγίσει, ακόμα κι όταν ο άνεμος προσπαθούσε να της κλέψει την ανάσα.

Σε εκείνη την ατελείωτη ρωσική νύχτα, η Άννα Καρένινα κατάλαβε πως ο χειμώνας δεν είναι πια μια εποχή, αλλά ο καθρέφτης της ψυχής μας, όταν η ειμαρμένη αποφασίζει να ακολουθήσει τον δρόμο χωρίς επιστροφή.

Συμμετέχει στο δρώμενο Χειμωνιάτικα Αποτυπώματα που διοργανώνει η αγαπημένη μας Αριστέα

Οι αναμνήσεις του χειμώνα ξεπροβάλλουν μέσα από τον πίνακα του Κλοντ Μονέ

Το Χιόνι στο Αρζεντέιγ  είναι ένας πίνακας τοπίου ζωγραφισμένος με λάδι σε καμβά,του ιμπρεσιονιστή καλλιτέχνη Κλοντ Μονέ . Είναι το μεγαλύτερο από τα δεκαοκτώ έργα που ζωγράφισε ο Μονέ για την κοινότητά του, το Αρζεντέιγ, ενώ βρισκόταν κάτω από ένα στρώμα χιονιού κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1874-1875.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Οι αναμνήσεις του χειμώνα ξεπροβάλλουν μέσα από τον πίνακα του Κλοντ Μονέ

Χρώματα ψυχρά, μπλε και γκρίζα, ζωντανεύουν το ξεθωριασμένο παρελθόν.

  Εικόνες που αναδύονται μέσα από το λευκό πέπλο του χρόνου.

  Ιστορίες κρυμμένες στις στέγες που λυγίζουν από το χιόνι. 

Μάτια που θολώνουν μπροστά στη σιωπή εκείνης της μέρας. 

Ωραία που ήταν η ζωή τότε, το κρύο μας έφερνε πιο κοντά. 

Νιώθω ακόμα τον παγωμένο αέρα να καίει τα μάγουλά μου. 

Ίχνη από βήματα στον δρόμο, που ο Μονέ κράτησε αιώνια. 

Αναμνήσεις που παγώνουν στον χρόνο.

Τότε που η κάθε νιφάδα ήταν μια υπόσχεση χαράς.

Ίδια η αίσθηση του πάγου στα δάχτυλα.

Κάθε πινελιά, ένα όνειρο που χάθηκε.

Απέραντη ερημιά, σαν τον δρόμο που χάνεται στο βάθος.

Ανάσα παγωμένη που βγαίνει σαν καπνός.

Περαστικοί που μοιάζουν με σκιές από τα παιδικά μου χρόνια. 

Ορίζοντας θολός, όπως οι σκέψεις ενός ηλικιωμένου που νοσταλγεί. 

Τοπίο ακίνητο, που αρνείται να λιώσει στη μνήμη μου. 

Υφαντό από βαμβάκι στρωμένο πάνω στη γη των ονείρων. 

Περήφανα δέντρα, γυμνά μα γεμάτα από κρυστάλλους. 

Ωχρό το φως του ήλιου, που προσπαθεί να τρυπήσει τα σύννεφα. 

Μορφές που χάνονται στην ομίχλη, συνοδοιπόροι της ζωής που δεν είναι πια εδώ. 

Αργά κυλάει το δάκρυ.

Ταξίδι επιστροφής στην αθωότητα, μέσα από έναν καμβά.

  Αιωνιότητα βρήκα σε αυτό το χιονισμένο μονοπάτι.

Συμμετέχει στο δρώμενο <<Χειμωνιάτικα Αποτυπώματα>> που διοργανώνει η αγαπημένη μας Αριστέα.

Καλό μήνα σε όλους!

Μπλε ώρες του χειμώνα

Η μπλε ώρα είναι η περίοδος του λυκαυγούς (νωρίς το πρωί) ή του λυκόφωτος (νωρίς το βράδυ), όταν ο Ήλιος βρίσκεται σε σημαντικό βάθος κάτω από τον ορίζοντα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το εναπομένον ηλιακό φως παίρνει μια κυρίως σκούρα μπλε απόχρωση. Αυτή η απόχρωση διαφέρει από το γαλάζιο χρώμα του ουρανού σε μια καθαρή μέρα, η οποία προκαλείται από μοριακή σκέδαση.

         

                   Μπλε ώρες του χειμώνα

​Λυκόφως βαθύ.

Αστροφεγγιά ουρανού.

Μπλε ώρες σιωπής.

Βουή στην ερημιά.

Πνίγει το χιόνι ξανά.

Μια κρυφή κραυγή.

Φράχτης στην ψυχή.

Σκίζει πάλι τη ζωή.

Ψυχρή φυλακή.

​Οι αναμνήσεις.

Σβήνουν μες στην καταχνιά.

Λευκό τοπίο.

​Δέντρα μοναχά.

Απέραντη μοναξιά.

Γυμνά κλαδιά πια.

Άβυσσος ξανά.

Παγιδευμένος εδώ.

Κλείνω τα μάτια.

Το ποίημα <<Μπλε ώρες του χειμώνα>> αποτελεί κύκλο χαϊκού (έξι χαϊκού μαζί). 

Ελπίζω να σας αρέσει. 

Συμμετέχει και αυτό στο αγαπημένο μου δρώμενο <<Χειμωνιάτικα αποτυπώματα>> που διοργανώνει η Αριστέα μας.

Εύχομαι μέσα στις κρύες και βροχερές μέρες του χείμωνα,να βρείτε την ανθρώπινη ζεστασιά που έχουμε πραγματικά ανάγκη.

Χειμωνιάτικη Μελωδία στο Παρίσι

 Χειμωνιάτικη Μελωδία στο Παρίσι

                                    

                                  Στου Σηκουάνα τις όχθες το πιάνο αντηχεί,

σαν μια παλιά, μελωδική προσευχή.

Το Παρίσι απλώνεται σε λευκό καμβά,

κι ένα βιολί την ψυχή μας χαϊδεύει σιωπηλά.

Στο Λούβρο, τα φώτα τρεμοπαίζουν δειλά,

σαν μια κρυφή αγάπη που ο χρόνος κρατά.

Οι δρόμοι γύρω γεμίζουν με φως,

κι ο χειμώνας στο πλάι σου μοιάζει γλυκός.

Στην Παναγία των Παρισίων η σιωπή κατοικεί,

ενώ ο άνεμος ψιθυρίζει μια ευχή.

Το χιόνι στολίζει κάθε γωνιά,

κι η πόλη μας βλέπει με μάτια ανοιχτά.

Στη Μονμάρτρη το δειλινό αχνοσβήνει,

και μια ελπίδα η σκέψη μας δίνει.

Εκεί που ο κόσμος από κάτω σιωπά,

και η καρδιά μας με πάθος χτυπά.

Ο Πύργος του Άιφελ φαντάζει χρυσός,

στον έρωτά μας ένας φάρος πιστός.

Το κρύο του δρόμου μας σμίγει ξανά,

ενώ το φιλί μας τον χρόνο νικά.

Στο Πον Νεφ η στιγμή είναι τόσο ιερή,

μια λάμψη στα μάτια, μια αιώνια γιορτή.

Κάθε νιφάδα είναι ένα χάδι απαλό,

πάνω στο βλέμμα σου το φωτεινό.

Μια υπόσχεση μένει στον χρόνο γραπτή,

 στο λευκό το Παρίσι, μια νέα αρχή.

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα

 ( Ένα ποίημα για το xειμώνα) που διοργανώνει η αγαπημένη μας Αριστέα.

Εύχομαι γλυκές χειμωνιάτικες ημέρες σε όλους!

 

Απόψε τρώμε στης Σούλας...

             Στο σαλόνι της Σούλας, το τζάκι σιγόκαιγε, δημιουργώντας μια γλυκιά χειμωνιάτικη θαλπωρή. Στην κουζίνα, η Σούλα, η Βούλα και η Τούλα, φίλες αχώριστες μια ζωή, είχαν στηθεί πάνω από το τσουκάλι, δεμένες με μια αγάπη που δεν την άγγιζε ούτε ο πάγος. Έξω από το παράθυρο, το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα και η ησυχία του χωριού ήταν απέραντη, σαν ο χρόνος να είχε σταματήσει.

— «Βούλα, ρίξε το κρεμμύδι να γλυκάνει η φασολάδα», είπε η Σούλα ανακατεύοντας με την ξύλινη κουτάλα.  

  — «Το έριξα, Σούλα μου! Αλλά πρόσεχε το ανακάτεμα. Ο γλυκός μου ο Θανάσης, αν δεν βρει το φασόλι ολόκληρο, νομίζει ότι τρώει παιδική τροφή και μου γκρινιάζει!»

     Η Τούλα, που άπλωνε το καλαμποκάλευρο στο ταψί για την μπομπότα, τις κοίταξε με ύφος γεμάτο μυστήριο.   

    — «Κορίτσια, το μάθατε για τον εγγονό μου τον Γιαννάκη; Θα μας φέρει τη νύφη, αλλά λένε πως το κορίτσι είναι... vegan!»         

   — «Τι είναι αυτό, χριστιανή μου; Σαν όνομα από απορρυπαντικό ακούγεται», είπε η Σούλα σταυροκοπώντας τα χέρια της.     

   — «Θα πει πως δεν τρώει τίποτα από ζωντανό! Ούτε τυρί, ούτε αυγό, ούτε καν το μέλι μας!»       

     — «Παναγία μου», αναστέναξε η Σούλα, «και πώς θα στυλωθεί το κορίτσι; Εγώ θα της φτιάξω την μπομπότα τη λαδωτή να στανιάρει, κι ας λέει ό,τι θέλει!»

   Εκείνη την ώρα, η Βούλα, που τελευταία είχε γίνει πολύ ξεχασιάρα, άρπαξε το βάζο με το αλάτι. Έριξε μια γερή χούφτα και μετά από λίγο, βυθισμένη στις σκέψεις της και στις παλιές τους ιστορίες, ξέχασε τι έκανε και ξανάριξε άλλη μία. Η Σούλα και η Τούλα, για να σιγουρευτούν ότι το φαΐ θα γίνει νόστιμο, έριξαν κι εκείνες από λίγο κρυφά η μία από την άλλη.

  Όταν η μπομπότα βγήκε ροδοκόκκινη και η φασολάδα σερβιρίστηκε αχνιστή, κάθισαν οι τρεις τους στο τραπέζι. Με την πρώτη κουταλιά, τα μάτια τους άνοιξαν διάπλατα.

— «Παναγία μου!» φώναξε η Σούλα και πήγε να πέσει από την καρέκλα. «Η φασολάδα έγινε Αιγαίο Πέλαγος!»     

   — «Ε, δεν πειράζει, φιλενάδες μου», είπε η Τούλα και τις έπιασε και τις δύο σφιχτά από τα χέρια. «Βουτήξτε τη ζεστή μπομπότα μέσα και πιείτε από το σπιτικό λικέρ τριαντάφυλλο».

— «Σημασία έχει που είμαστε εδώ οι τρεις μας, αγαπημένες, με το τζάκι να μας ζεσταίνει την καρδιά. Το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε είναι που νοιάζεται η μια την άλλη στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές. Η φιλία μας είναι αυτό που μας κρατάει ζωντανές», συνέχισε η Τούλα.

 Και κάθισαν κοντά στο τζάκι, οι τρεις γιαγιάδες μιας άλλης εποχής, γελώντας σιγανά κάτω από το φως της λάμπας, νιώθοντας πως όσο υπάρχει αγάπη, όλα γίνονται.

                         

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα" που διοργανώνει η αγαπημένη μας Αριστέα.

Εύχομαι από καρδιάς όμορφες χειμωνιάτικες ημέρες σε όλους!

Αβεβαιότητα- 34ο Συμπόσιο Ποίησης

Σας παρουσιάζω την συμμετοχή μου στο 34ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία η αγαπημένη μας Αριστέα.

 Αβεβαιότητα

Περιπλανιέμαι στον σκοτεινό διάδρομο.

Ακούγονται ψίθυροι.

Κοιτάζω τα κουρασμένα μάτια των ανθρώπων.

Αγωνία.

Απελπισία.

Αγανάκτηση.

Σε κάθε ανάσα, ο πόνος δυναμώνει...

Υγρό δωμάτιο.

Βαθύ σκοτάδι.

Άγρια νύχτα.

Ο πόνος κυριεύει το σώμα...

Δεν έχω δυνάμεις.

Σε κάθε βήμα, ο πόνος σφυροκοπά...

Ανυπόφορος.

Αβάσταχτος.

Ανίατος.

Παρατηρώ το λυκαυγές από το παράθυρο.

Αισθάνομαι μόνος.

Το ρολόι είναι σταματημένο.

Ο χρόνος έχει παγώσει.

Τα δευτερόλεπτα κυλούν βασανιστικά...

Η μάχη είναι άνιση.

Μια προσμονή.

Αβέβαιη.

Το θαύμα.

Άραγε θα έρθει;

Αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο που έχασε τη ζωή του από τον καρκίνο έπειτα από μια σκληρή μάχη σε ηλικία 58 ετών. Φέτος συμπληρώνονται 10 χρόνια από τον θάνατό του.

Εύχομαι καλή χρονιά με υγεία, ευτυχία και δημιουργία σε όλους!