Ανοιχτή πληγή

                       Χρήστος Παπαδόπουλος

                            Ανοιχτή πληγή 

Ομίχλη.

Κανείς δεν αντικρίζει τον άλλον κατάματα.

Ανεξέλεγκτη σιωπή·

μέσα τους η οδύνη κοχλάζει.

Θολά βλέμματα.

Η αλήθεια εξαφανίστηκε στο σκοτάδι.

Όνειρα έγιναν αποκαΐδια πάνω στις ράγες.

Οι λέξεις ξεψυχούν στα χείλη.

Μια χαροκαμένη μάνα

αγγίζει το άψυχο σώμα του παιδιού της.

Βλέπει απόκοσμες σκιές,

ανθρώπους να λυγίζουν.

Οι κραυγές θεριεύουν·

επίμονο βουητό στα αυτιά.

Μια φωνή ψιθύρισε:
«Πέθανε κι εκείνος».

Κρύος ιδρώτας έλουσε το μέτωπο.
Ένα αγκάθι ρίζωσε βαθιά στον λαιμό.
Βουβός σπαραγμός.
Πένθιμο πέπλο σκέπασε τις κόρες των ματιών.
Φλόγες τύλιξαν το πρόσωπο.
Πύρινα δάκρυα πότισαν το χώμα.

Η απώλεια...
Αδυσώπητη.
Αβάσταχτη.
Αιώνια.

Η πληγή παραμένει νωπή,
μια αγεφύρωτη ρωγμή στην ψυχή.

Το οξυγόνο στέρεψε.
Η ελπίδα πνίγηκε στον καπνό.
Η σπίθα στα μάτια 
των ταξιδιωτών του χειμώνα έσβησε.

Η δικαίωση βυθίζεται στο λυκόφως.
Το μέλλον —  
μια απέραντη έρημος από στάχτες.

Θα βραβευτεί από τις Εκδόσεις Ηλιαχτίδα, διακρίθηκε στον 6ο Διεθνή Διαγωνισμό Λογοτεχνίας τους και συμμετέχει στην ποιητική συλλογή Ποιητικοί ψίθυροι καρδιάς.