Αλεξανδρινή Ελεγεία
Σε φως κεχριμπαρένιο,
την έκπαγλη νύμφη
της Μεσογείου λικνίζει ο Λεβάντες.
Αλεξανδρινέ Ποιητή,
τα επιβλητικά τείχη —
αναδύονται από τον κονιορτό.
Στις λιθόστρωτες στοές της λήθης,
συνομιλείς με ενδόμυχη ηχώ·
οι αέναοι στίχοι διασχίζουν
την οδό Φουάντ.
Ο Φάρος βυθίζεται στον έρεβο·
εύθρυπτα σπαράγματα πλανώνται
στην έρημο.
Η ευωδία καρδάμου ψιθυρίζει
τον πηγαιμό για το γλαυκό
μαργαριτάρι των Πτολεμαίων.
Η άμμος ξεθωριάζει τα ίχνη του μυσταγωγού.
Στο λυκόφως του Ανατολικού Λιμανιού,
τυλιγμένη με άλικο υφαντό·
η Αλεξάνδρεια με κατευοδώνει.
Ζέφυρε της μνημοσύνης,
ευφραίνεις τη νωπή αμυχή·
ελληνιστικό εντύπωμα της Ανατολής
του λιμνάζοντος χρόνου.
Ο γιος μου, Χρήστος Παπαδόπουλος με το ποίημά του «Αλεξανδρινή Ελεγεία», αφιερωμένο στον μεγάλο ποιητή Κωνσταντίνο Καβάφη, διακρίθηκε και βραβεύτηκε στον 26ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό που διοργανώνει η Εταιρεία Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου (Ε.Τ.Ε.Π.Κ.).
