Λήθη από γυαλί

Ψηλαφώ το μάλλινο ύφασμα.

 Θυμάσαι;

Αχνοφαίνονται στο σπασμένο γυαλί, 

οι ρανίδες της βροχής.

Η φωτογραφία ψυχορραγεί. 

Θρυμματίζεται η λήθη.

Μια σταγόνα αίματος κυλά αργά· 

σπασμένη αρτηρία της μνήμης.

Εκτυφλωτικό φως, 

με στοιχειώνεις.

Όμβρια νύχτα του Φθινοπώρου,

χάθηκες στη δίνη των Ερινύων.

Κρυστάλλινη ανάσα· 

συνθλίβεσαι.

Η φωτογραφία σιγοκαίγεται. 

Αποκαΐδια οι απόηχοι.

Θυμάμαι —

τη φθορά του ακίνητου χρόνου.

---------------------------------------------------------------------------

Τάσος Λειβαδίτης, «Βροχή»

Μια νύχτα θα κάνουμε μια μεγάλη σκέψη, αλλά δεν πρέπει να την πούμε πουθενά (είναι η μόνη δικαιοσύνη), ύστερα θα βγούμε στους δρόμους, θα βρέχει κι η βροχή έχει κι εκείνη την ιδιωτική της ζωή, ενώ εμείς δεν είχαμε, θ’ αργοπορήσουμε μπροστά σ’ ένα φαρμακείο, μιας κι είμαστε θνητοί και αφού οι ουρανοί γνωρίζουν την αθωότητά μας, τέλος, όπως θα ξημερώνει, θα χτυπήσουμε την πόρτα του σπιτιού μας, αλλά κανείς δε θα μας γνωρίζει – είναι απίστευτο σαν τις μεγάλες μέρες που ζήσαμε. Αντίο, λοιπόν. Ας ανοίξουμε την ομπρέλα μας κι ας προσπεράσουμε βιαστικά το τέλος μιας εποχής.

 (Από τη συλλογή «Ο τυφλός με τον λύχνο», ενότητα «Δάφνες για νικημένους», εκδ. Κέδρος, 1983. Περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση «Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, τρίτος τόμος, 1979 – 1990», εκδ. Μετρονόμος, 2015)

Συμμετέχει στα δρώμενα της Μαρίας Νικολάου από το blog To Kείμενο