Τα γνωμικά εμπνεύουν#1-Η συμμετοχή μου

                                                              Ο χορός

 

Πήρε το βιβλίο από τη βιβλιοθήκη .Το άνοιξε στη σελίδα  που   είχε σημειώσει το προηγούμενο  βράδυ και άρχισε να διαβάζει.

Η κατάθλιψη στην οποία είχε περιέλθει εδώ και έξι μήνες, από την στιγμή δηλαδή που χώρισε μετά από  δέκα χρόνια γάμου , δεν έλεγε να την αφήσει .

Προσπαθούσε να ξεφύγει να την ελέγξει άλλα μάταια .

 Βεβαία  είχε λίγο βελτιωθεί από  τότε που πήγε σε αυτήν την καλή ψυχολόγο που της είχε προτείνει η αδελφή της  για να ζητήσει βοήθεια

 Αλλά ένιωθε ότι είχε πέσει σε ένα τέλμα αρνιόταν  να ζήσει, να περνά  όμορφες στιγμές.

 Άρχισε να διαβάζει αυτό το βιβλίο για να ξεφύγει.

Είχε δει την ταινία και  αγόρασε  το βιβλίο γιατί της είχε κάνει εντύπωση ο ανήσυχος χαρακτήρας του συγγραφέα, η διαρκής αναζήτηση του, τα ιδεώδη του.

Και τότε… συνέβη.  

Βγήκε ξαφνικά ο ήρωας από το βιβλίο ζωντάνεψε. μπροστά της και άρχισε να χορεύει στο ρυθμό της μουσικής που  γέμισε το δωμάτιο…

Στην αρχή κουνήθηκε  αργά με  νωχελικές κινήσεις, τα πόδια σταυρωτά  στη γη , τα χέρια ψηλά , άρχισε να κινεί όλο το σώμα αρμονικά  η μουσική τον συνεπήρε.

Ο χορός έγινε γρήγορος έντονος, η μουσική άλλαξε έγινε πιο δυνατή, η γη σείεται, ο ουρανός θεριεύει, η  θάλασσα γαλήνια στην αρχή, αγρίεψε τα κύματα παρέσυραν την άμμο στα βαθιά.

Η ζωή είναι μια σταλιά  Ζήσε την κάθε στιγμή έντονα, δυνατά σαν να μην υπάρχει αύριο, τα λόγια μπερδεύτηκαν  με την μουσική.

Η ζωή είναι μικρή Δεν σταματά από ένα άσχημο ατυχές συμβάν .

Συνέχισε να ζεις, όχι απλά να υπάρχεις,  χωρίς περιορισμούς και στενόχωρες καταστάσεις. Απόλαυσε την .

Ο χορός κράτησε αρκετή  ώρα με  χάρη και ομορφιά. Έβγαινε από την καρδιά  από την  ψυχή από το μυαλό όλα έγιναν ένα.

 Πήρε  το σαντούρι του και συνέχισε να παίζει .

Μια γλυκιά μελώδια αναδύθηκε και την τύλιξε .

Αγάπησε τον εαυτό σου και αυτούς που αξίζουν πραγματικά ,.προχώρα για τα απέραντα ταξίδια της ύπαρξης . Τα ωραία πράγματα είναι  μπροστά σου  Γνώρισέ τα, κάνε τα   δικά σου. Μέχρι να σου κοπεί η ανάσα από το γέλιο, το χορό του έρωτα.

Βγες έξω, χαμογέλα, τραγούδα, χόρεψε, γνώρισε ανθρώπους, κάνε φίλους.

Θα δεις η ζωή θα σε ανταμείψει .

Βλέποντας να διαδραματίζονται όλα αυτά μπροστά της αισθάνθηκε έκπληξη,  δέος.  Αναρωτήθηκε αν συμβαίνουν στην πραγματικότητα ή αν τα φαντάζεται, αν τα ονειρεύεται.

Η μουσική σταμάτησε ξαφνικά όπως είχε αρχίσει

Χτύπησε το τηλέφωνο. Σηκώθηκε αργά .

Η αδελφή της  τη  ρώτησε αν θα ήθελε να πάνε για πεζοπορία στο βουνό

Άλλες φόρες αρνιόταν κατηγορηματικά άλλα τώρα…

Το πέπλο που σκέπαζε τις σκέψεις της  και δεν την άφηνε να δει καθαρά παραμερίστηκε. Οι φόβοι της έφυγαν.

Θα αρχίσω πάλι από την αρχή, θα αρχίσω να ζω πάλι σκέφτηκε.

 Αρκετά θρήνησα .

 Αποφασισμένη, χωρίς ενδοιασμούς, άνοιξε την πόρτα και βγήκε στην ζωή στη χαρά και γιατί όχι σ’ ένα νέο έρωτα.

Ζούσε…

Το ταξίδι της ζωής είναι υπέροχο όταν ξέρεις να το απολαμβάνεις, όταν το χαίρεσαι με όλο σου το είναι,  να  ζεις στο έπακρο την κάθε μέρα .

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Mary Pertax

Τα γνωμικά εμπνεύουν#1

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΗΝ ΜΑΙΡΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΨΗΦΙΣΑΝ 

ΟΛΕΣ ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΗΤΑΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ 

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΕΛΛΑΚΗ  ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ 

ΔΩΡΑ ΑΠΟ ΦΙΛΟΥΣ

                                     

                                                             ΔΩΡΑ ΑΠΟ ΦΙΛΟΥΣ

Λίγο πριν της γιορτές τρεις  φίλες μου μου έστειλαν τα παρακάτω δώρα :

Πρώτα ήρθε το δώρο τις φιλή μας Mia που κέρδισα στο Διαγωνισμό γενεθλίων της

Ένα πλεκτό φλιτζάνι που έφτιαξε με τα χεράκια της

    Μετά η φίλη μου η Σπυριδούλα μου έκανε ενα χειροποιητό στολίδι για το δέντρο μου

                  Τέλος, η φίλη μου η Κατερινά μου έκανε δώρο ένα χειροποιητό γουράκι

 

   Το ημερολόγιο της ζωής

                                                                       

         

                                                         ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η Κυρά- Φρόσω χάνει τον πολυαγαπημένο άνδρα της και αισθάνεται απέραντη μοναξιά ώσπου η κόρη της ,η Κυριακή ,της κάνει δώρο ένα σκύλο για παρέα.

Η Κυρά -Φρόσω έγραψε τις σκέψεις σε ένα τετράδιο. 

Οι σκέψεις της αποτελούν το παρακάτω ποίημα.

                                               ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ   

Πορευτήκαμε μαζί , στον ίδιο δρόμο,  στην  ίδια ζωή

Τώρα στα όνειρα μου ζεις εσύ…

Πόσο γρήγορα πέρασε η ζωή.

σαν σύννεφο στον ορίζοντα μακρινό.

Δεν ζητούσα πολλά ,μόνο την αγάπη σου…

Να  είμασταν μαζί μέχρι το τέλος…

Η απλότητα της ψυχής σου με οδήγησε στη απόλυτη ευτυχία.

Τώρα που έφυγες...η ζωή μου έγινε μισή...έχασα ένα κομμάτι

της καρδιάς μου...ο πόνος χτύπησε την πόρτα μου…αλλά

ξαφνικά ένα θείο δώρο ήρθε από τον  ουρανό...και με γέμισε πάλι

θαλπωρή.

                                            Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ…

Η κυρά- Φρόσω όπως κάθε μέρα άναβε το καντηλάκι. 

Επικρατούσε απόλυτη σιγή στο φτωχικό της,τα παιδιά της ο γιος της που είχε φύγει  για δουλειά  στην Αμερική και η κόρη της που ζούσε στην Αθήνα  είχαν καιρό να την επισκεφτούνε.

 Ευτυχώς που έχει τον σκύλο της τον Ερμή.

Ξαφνικά ακούστηκε ένας θόρυβος η κυρά - Φρόσω νόμιζε ότι ήταν το παράθυρο της κουζίνας ανοιχτό όμως δεν ήταν αυτό.

Τελικά ο θόρυβος ήταν από την πόρτα, κάποιος  την χτυπούσε , η  κυρά- Φρόσω με ταραχή ανοίγει την πόρτα. 

Ήταν η κόρη της η Κυριακή.

Η Κυρα-Φροσω την αγκάλιασε και ένα δάκρυ συγκίνησης κύλησε στο μάγουλό της.

“Τι κάνεις κόρη μου εδώ;”

“Ήρθα να σε δω μανούλα μου, να δω αν είσαι καλά”

“Καλά είμαι κόρη μου , γύρνα στο σπιτικό σου και στη οικογένεια σου που σε χρειάζονται”

“Μαμά μου το σκέφτηκα ήταν λάθος να σε αφήσω στο χωριό, πρέπει να έρθεις μαζί μου στη Αθήνα θα είναι καλύτερα για εσένα”

“Τι λες κόρη μου, εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα , εδώ παντρεύτηκα, εδώ είναι θαμμένος ο πατέρας σου.”

“Δεν θα αφήσω τον τόπο μου που αγαπώ, εδώ είναι ζωή μου και δεν αλλάζει.”

“Επίσης κόρη μου, στη Αθήνα έχει φασαρία και πολύ καυσαέριο,ενώ στο χωριό υπάρχει ησυχία και καθαρός αέρας.”

“Έχεις δίκιο μαμά, άλλα τόσο  καιρό σκεφτόμουν εσένα, εσένα είχα στο μυαλό μου κανέναν άλλο...Σε Αγαπώ μαμά και θέλω να είσαι καλά”

“Παιδί μου θα είμαι καλά εδώ, ευτυχισμένη, στη Αθήνα θα είμαι δυστυχισμένη...Θα μου  λείπει το σπίτι μου, ο κήπος μου, τα λουλούδια μου, τα ζώα μου και η απλότητα της φύσης”

“Εντάξει μαμά,θα τα πούμε , θα ξανάρθω σύντομα πάλι να σε δω.“Εντάξει κόρη μου,καλό δρόμο”

Μετά η κυρά- Φρόσω βγήκε στη αυλή και μάζεψε τα μήλα που είχαν πέσει από τον αέρα. 

Με  τόσα μήλα σκέφτηκε να κάνει μια ωραία μηλόπιτα.

“Ερμή!,θα με βοηθήσεις να κάνουμε την μηλόπιτα;.”

Ο Ερμής την άκουσε και την ακολούθησε κουνώντας την ουρά του.

Τότε η κυρά - Φρόσω του είπε ότι είναι η πιο καλή παρέα στις δύσκολες αλλά και χαρούμενες στιγμές.

Έτσι κυρά - Φρόσω μάζεψε τα μήλα και πήγε στη κουζίνα μαζί με τον Ερμή.

Η ευτυχία δεν χρειάζεται υπερβολή και πολυτέλεια αλλά απλότητα  ψυχής.

                                    -----------------------------------------------

Αυτή ειναί η συμμετοχή μου στη Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη#6 που την διοργανώνει η Mary Petrax

Με την σειρά μου παραδίνω την σκυτάλη στη Σμαραγδάκι-Ρούλα με τη λέξη" Αστερόσκονη" και την εικόνα:

Επίσης Καλή Χρονιά με όλες τις ευχές του δέντρου των bloggers να γίνουν πραγματικότητα

 

Εγγύτητα -Το xmas δέντρο των bloggers

         Εγγύτητα - Το xmas δέντρο των bloggers

          Το γράμμα μου είναι το ε και η λέξη που επιλέγω είναι η  << εγγύτητα>>

                      

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, με όλα όσα συμβαίνουν με την εισβολή του κορονοϊού στη ζωή μας έχει δημιουργηθεί μια ιδιάζουσα κατάσταση στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Το περιβάλλον γύρω μας διαμορφώθηκε σύμφωνα με τις οδηγίες των γιατρών και των ειδικών για την προστασία της δημόσιας υγείας  δημιουργήθηκαν οι ανάλογες αποστάσεις και έτσι η εγγύτητα στις σχέσεις των ανθρώπων πέρασε σε δεύτερο στάδιο.

Η εγγύτητα δηλαδή να είσαι ή να αισθάνεσαι κοντά σε έναν άλλο άνθρωπο η αγκαλιά ένα χάδι ένα απαλό άγγιγμα  ένα φιλί το να είμαστε κοντά ο ένας με τον άλλο δεν υπάρχουν πια όπως τα ξέραμε.

Η εγγύτητα ξεκινάει από πολύ νωρίς στην ζωή του ανθρώπου.

Του διαμορφώνει τις προσωπικές τις οικογενειακές σχέσεις στην αρχή και κατόπιν τον εντάσσει στο ευρύτερο κοινωνικό, επαγγελματικό περιβάλλον με τις φιλικές κοινωνικές σχέσεις που θα δημιουργήσει. Το παιδί από νεογέννητο  μαθαίνει την εγγύτητα από τον άνθρωπο που το φροντίζει. από την αγάπη της  μητέρα του ή του πατέρα του.

Είναι τα χάδια οι αγκαλιές τα φιλιά  όλο αυτό το συναισθηματικό δέσιμο που του δίνει αυτό το συναίσθημα της ευτυχίας και της ολοκλήρωσης .

Το παιδί αν πάρει αυτές τις βάσεις με σωστό τρόπο και χωρίς ελλείψεις θα έχει, μεγαλώνοντας,  την εγγύτητα στις κοινωνικές και επαγγελματικές του σχέσεις θα είναι ευτυχισμένο γιατί θα έχει κοντά του ανθρώπους για τους οποίους θα έχει αισθήματα. Δε  θα φοβάται να τους έχει κοντά του δε θα είναι απομονωμένο.

Όμως μέσα σε αυτή την διαφορετική ζωή που ζούμε η εγγύτητα,  παρόλο που έχει δραματικά περιοριστεί, υπάρχει ακόμα μέσα  στην ψυχή και την σκέψη του καθένα για τους δικούς μας ανθρώπους την οικογένειά μας τους φίλους τους συναδέλφους αυτούς που αγαπάμε.

 Είμαστε κοντά τους διανοητικά  αν και είμαστε με κάποιους από αυτούς αναγκαστικά μακριά  για την προστασία τους , εξακολουθούμε όμως να τους έχουμε αγκαλιά με την σκέψη και την ψυχή μας  ελπίζοντας ότι αυτό το κακό σύντομα θα τελειώσει και η εγγύτητα θα θριαμβεύσει.

Είμαστε μαζί μια αγκαλιά μια συντροφιά. Σε αυτό τον κίνδυνο είμαστε ένα.

                          

Εύχομαι λοιπόν η νέα χρονιά να φέρει την εγγύτητα στις προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων  υγεία πάνω από όλα και ειρήνη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

                           ------------------------------------------------------

Το αγαπημένο μου άκουσμα τα Χριστούγεννα είναι τα κάλαντα και δη τα θρακιώτικα κάλαντα :

                                                                       

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Μαρίνας ''Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή...''

Ευχαριστώ  την Μαρίνα  που μου έδωσε τη δυνατότητα να συμμετέχω σε αυτό το υπέροχο δρώμενο  που με γέμισε χαρά και προσμονή για την συνέχεια.

Σαν τα παραμύθια της γιαγιάς

   Σαν τα παραμύθια της γιαγιάς 

  <<Γιαγιά αγκάλιασε με …

Αγκάλιασε με και πες μου πάλι ένα παραμύθι Ξέρεις πόσο μου αρέσουν τα παραμύθια σου γιαγιά μου .

Ω πόσο σε αγαπώ γιαγιά >>…

Η παιδική φωνούλα διέσχισε τον διάδρομο πέρασε την κουζίνα και κατέληξε στο σαλόνι .

Η Δανάη φοιτήτρια πια της ιατρικής αναπολούσε τα παιδικά της χρόνια κοιτάζοντας το άλμπουμ με τις φωτογραφίες

Τι όμορφα χρόνια ήταν εκείνα όταν τα καλοκαίρια πήγαινε στο χωριό με τα δίδυμα αδέλφια της την Ελενίτσα και τον Παναγιώτη τότε που όλα ήταν ξένοιαστα και διασκεδαστικά .

Ατελείωτες ώρες παιγνίδι μπάνια στη θάλασσα περίπατοι στην προκυμαία .

‘Ήταν τόσο όμορφο το παραθαλάσσιο χωριό  από όπου καταγόταν η μητέρα της. Ήταν τόσο όμορφη η ζωή τους χωρίς  έννοιες και προβλήματα .

Και οι παππούδες της Πόσο αγαπούσαν φρόντιζαν και προστάτευαν τα εγγόνια τους

Μερικά καλοκαίρια έρχονταν και τα ξαδέλφια της Ήταν τα παιδιά της αδελφής της μητέρας της: Ο Θανασάκης και η Καιτούλα .

Τότε γινόταν ένας μικρός χαμός με  όλα αυτά τα παιδιά να τρέχουν να φωνάζουν να γελάνε ‘Όλοι όμως ήταν χαρούμενοι, ευτυχισμένοι.

Και έκαναν όνειρα… Να τελειώσουν το σχολείο να περάσουν στο πανεπιστήμιο να βρουν μια καλή δουλειά να κάνουν αργότερα την δική τους οικογένεια .

Η Δανάη κοιτούσε τις φωτογραφίες και θυμόταν .. Η γιαγιά της έφυγε από κοντά τους εντελώς ξαφνικά το καλοκαίρι που πέρασε στο πανεπιστήμιο

Λίγο αργότερα έχασαν και τον παππού Από στενοχώρια είπαν. Δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς την γιαγιά

<<Γιαγιά πες μου ένα παραμύθι…

Πόσο αγαπάω τα παραμύθια σου γιαγιά>>.

  Η φωνή ξανακούστηκε πιο δυνατά και την μετέφερε στο καλοκαίρι εκείνο που είχε πάει στο χωριό για τελευταία φορά πριν περάσει στο πανεπιστήμιο.

Διάβαζε για τις εξετάσεις Ήθελε να περάσει στην ιατρική να προσφέρει τις υπηρεσίες της στον συνάνθρωπο Να δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη

Το μεγάλο της όνειρο . Και τα παραμύθια της γιαγιά της που τόσο την ξεκούραζαν από το διάβασμα και την αδιάκοπη  προσπάθεια της.

Πριν από 5 χρόνια…

Η Δανάη ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά από το άγχος εκείνη την ώρα έπεσε το στυλό της στο πάτωμα , προσπαθούσε άλλα μάταια είχε εξαφανιστεί σαν η γη να τον κατάπιε , άρχισε να  νευριάζει η Δανάη,

άρχισε να φωνάζει που είναι το στυλό μου και έριξε όλα τα βιβλία της και τις σημειώσεις της κάτω στο πάτωμα.

Τότε η γιαγιά της χτυπά την πόρτα και ερωτάει:

-<<Δανάη είσαι καλά>>;

 Ένα κλάμα ακούστηκε , ανοίγει την πόρτα η γιαγιά της και βλέπει το κακό χαμό .

-<<Ηρέμησε Δανάη μου μην αγχώνεσαι και μην κλαις , δεν πειράζει τώρα αν δεν περάσεις τις εξετάσεις δεν θα γίνει και το τέλος του κόσμου>>.

-<<Έχεις δίκιο  γιαγιά άλλα θέλω να γίνω γιατρός δεν θέλω να αποτύχω>>.

-<<Δεν θα αποτύχεις Δανάη μου γιατί είσαι άξια για γιατρός και σου αρέσει το διάβασμα και η ιατρική άλλα σιγά- σιγά όλα θα γίνουν>>.

-<<Εντάξει γιαγιά>> είπε η Δανάη.

-<<Έχω φτιάξει γλυκό του κουταλιού βύσσινο που ξέρω ότι σου αρέσει να σου φέρω λίγο>>;

- <<Ναι γιαγιά είπε η Δανάη >>. Το βράδυ η Δανάη γύρισε από την παραλία που είχε πάει με κάποιες φίλες της , αμέσως ξάπλωσε στο κρεβάτι και φωνάζει την γιαγιά της .

 Η γιαγιά της την ερωτάει: -<<Τι έπαθες Δανάη μου>>;

-.<<Θέλω παραμύθι όπως παλιά >>απάντησε η Δανάη,

-<<Άλλα τώρα μεγάλωσες και μεγάλωσα και εγώ >>της είπε η γιαγιά της.

 <<Οι παλιές συνήθειες δεν κόβονται>> απάντησε η Δανάη. Μετά το τέλος του παραμυθού η γιαγιά της την φιλά στο μέτωπο και της λέει καληνύχτα και όνειρα γλυκά…

<<Όνειρα γλυκά γιαγιά μου.

Σε αγαπάω.

Και εγώ σε αγαπάω γλυκιά μου>>.

Και τα κατάφερε. Φοιτήτρια της Ιατρικής πια θα τελείωνε την σχολή της και θα έκανε την πρακτική της σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας .

Θα γνώριζε έναν συνάδελφό της και θα έκαναν μια ωραία οικογένεια .

Όνειρα γλυκά… και παραμυθένια..

Η ζωή όμως είναι απρόβλεπτη

Σε μερικά χρόνια από τώρα η Δανάη θα ζούσε κάτι τρομερό κάτι που δεν περίμενε ότι θα ζούσε .

5 χρόνια αργότερα.

Όπως όλοι οι γιατροί .όπως όλο το νοσηλευτικό προσωπικό στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο η Δανάη θα ριχνόταν  στην μάχη για να σώσει ανθρώπους από τον φονικό ιό που θα μάστιζε τον κόσμο .

Τόσοι άνθρωποι άρρωστοι τόσοι θάνατοι  πως αντέχονται;

Η Δανάη από το πρωί μέχρι το βράδυ μαζί με τον άντρα της θα δίνουν τις μεγάλες μάχες να σώσουν  ανθρώπους κάτω από αντίξοες συνθήκες .

Ένα απόγευμα έπαιρνε μια ανάσα στο σαλόνι του σπιτιού της ,  κοιτώντας το άλμπουμ με τις παλιές φωτογραφίες, να πάρει κουράγιο και δύναμη από την παρουσία της γιαγιά της, όπως τότε που διάβαζε για να περάσει στο πανεπιστήμιο και η γιαγιά της για να την ευχαριστήσει, της έφερε γλυκό του κουταλιού το αγαπημένο της και την ενθάρρυνε για να συνεχίσει την προσπάθεια της.

Όνειρα γλυκά γιαγιά μου..

Ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνό της .

-<<Πρέπει να έρθεις αμέσως Θέλουμε βοήθεια Έφεραν και άλλους>>

Έπρεπε να επιστρέψει στο νοσοκομείο .Το καθήκον την καλούσε

Αχ Θεέ μου .!

Να περάσει γρήγορα αυτός ο εφιάλτης Να είναι σαν ένα παραμύθι της γιαγιάς

Ένα παραμύθι με ευχάριστο τέλος

Πήρε τα κλειδιά της και άνοιξε την πόρτα Ο αγώνας θα συνεχιζόταν μέχρι την τελική νίκη.

Άλλα μέσα της έβλεπε ότι η νίκη θα ήταν πολύ κοντά γιατί υπάρχει και θα υπάρχει πάντα η ελπίδα.

Αυτή είναι η Συμμετοχή μου στη Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη #5

Ευχαριστώ την Ρένα για την υπέροχη λέξη και εικόνα. 

Με τη σειρά μου παραδίνω την σκυτάλη στη Onirokosmo με τη λέξη Συμπόνια και την φωτογραφία

.