Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2019

ΑΝ

                           ΑΝ        Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ


Αν να κρατάς μπορείς το λογικό σου, όταν όλοι τριγύρω σου,
Το χάνουν το δικό τους, και ρίχνουν το φταίξιμο σε σένα.
Αν τον εαυτό σου να εμπιστεύεσαι μπορείς, όταν οι άλλοι σε αμφισβητούν,
Αλλά να βρίσκεις ελαφρυντικά και για αυτήν ακόμη την αμφισβήτησή τους.
Αν μπορείς να περιμένεις, δίχως από την προσμονή να εξουθενώνεσαι.
Ή αν σε συκοφαντούν, εσύ να μη βυθίζεσαι στο ψέμα.
Ή και αν σε μισούν, να μην δίνεις διέξοδο στο μίσος.
Κι ωστόσο να μην δείχνεσαι ούτε πολύ καλός, ούτε με περισσή σοφία να μιλάς.
Αν να ονειρεύεσαι μπορείς, δίχως το όνειρο να έχεις για αφέντη,
Aν να στοχάζεσαι μπορείς, δίχως να κάνεις το στοχασμό αυτοσκοπό σου,
Αν το μπορείς το Θρίαμβο και την Καταστροφή να αντικρίζεις,
Και στους δυο αυτούς αγύρτες πανομοιότυπα να φέρεσαι.
Αν να ακούς αντέχεις την αλήθεια που εσύ έχεις ειπωμένη,
Από πανούργους νοθευμένη, παγίδα για άμυαλους να έχει καταντήσει,
Ή να παρακολουθείς όλα όσα τη ζωή σου έχεις αφιερώσει, τσακισμένα,
Και πάλι ν’ αρχινάς να τ’ αναστυλώνεις με εργαλεία φθαρμένα.
Αν να στοιβάζεις το μπορείς όλα όσα έχεις κερδισμένα,
Και όλα μεμιάς κορώνα γράμματα να παίζεις, και να τα χάνεις,
Και να ξεκινάς από την αρχή και πάλι
Και μια λέξη να μην ξεστομίζεις, για την απώλεια σου!
Και αν μπορείς καρδιά και νεύρα και μυώνες ν’ αναγκάσεις,
Πάλι να σου δουλέψουνε κι ας είναι από καιρό αφανισμένα,
Κι έτσι ολόρθος να κρατιέσαι, ακόμη κι αν τίποτε δεν έχει απομείνει,
Εκτός από τη θέληση να τους φωνάζει: «Κρατήστε!»
Αν με το πλήθος να μιλάς μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,
Ή με βασιλιάδες να περπατάς μη χάνοντας το απλό το φέρσιμό σου,
Αν μήτε εχθροί μήτε και φίλοι καρδιακοί μπορούν να σε πληγώσουν,
Αν όλοι οι άνθρωποι σε υπολογίζουν, όμως κανένας υπερβολικά,
Αν του θυμού σου το λεπτό που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή,
Μπορείς ν’ αφήσεις να διαβεί, την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη.
Δική σου θα ναι τότε η Γη, μ’ όλα όσα έχει να προσφέρει,
Και κάτι ακόμα, πιο πολύ: Άντρας αληθινός θα είσαι εσύ παιδί μου.

Αυτό το ποίημα που το ξέρω και το έχω διαβάσει σε μικρή ηλικία μπορεί και πριν πάω στο σχολείο 
που αναγκάστηκα και  έζησα κάποιες αναφορές και τελικά άντεξα ,άρα αντέχω και προχωράω Αυτό δείχνει ότι στο τέλος εγώ θα κερδίσω Εγώ θα είμαι η νικήτρια ......!!! 




Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΑΙΦΕΛ

                                                  Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΑΙΦΕΛ


Ο Πύργος του Άιφελ είναι το σημαντικότερο μνημείο – ορόσημο της Γαλλίας κι ένας από τους
σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς στο Παρίσι.Είναι το σύμβολο του Παρισιού.
Ο Gustave Eiffel ο μηχανικός το είχε προβλέψει. Φέτος ο πύργος του Άιφελ συμπληρώνει 130 χρόνια .Εγκαινιάστηκε στις 30 Μαρτίου 1889 Χτίστηκε σε 2 χρόνια , 2 μήνες και 5 μέρες και άνοιξε για το κοινό στις 6 Μαΐου 1889.

Κόστισε 7.799.400,31 γαλλικά χρυσά φράγκα.Το ύψος του είναι 325 μαζί με την κεραία. 
Ο πύργος διαστέλλεται 7 ίντσες όταν εκτίθεται στον ήλιο και συστέλλεται το χειμώνα Αυτό βέβαια δεν γίνεται αντιληπτό με γυμνό μάτι.Το βάρος του είναι 10.000 τόνοι.Υποτίθεται ότι θα είχε διάρκεια 20 χρόνια γιατί κατασκευάστηκε για τα 100 χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης.

Στην αρχή ήταν κίτρινος ενώ μέχρι τπ 1961 είχε καφέ- κόκκινο χρώμα.Τώρα είναι καφέ όπως είναι γνωστό.
Κάθε χρόνο προσελκύει 7.000.000 επισκέπτες που πληρώνουν εισητήριο. Το βράδυ καλύπτεται με χρυσά φώτα . Είναι ένα μοναδικό θέαμα από την πλατεία Trocadero.







Πολύ σύντομα θα πάμε στο Παρίσι. να τον δούμε από κοντά!!!

Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2019

ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ - ΕΛΕΝΑΣ 2



ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ-ΕΛΕΝΑΣ 2



Σήμερα  πήρα το δώρο της Μαρίας Έλενας για τη συμμετοχή μου στο διαγωνισμό με το μυστικό χειροποίητο στολίδι.





Μαρία Έλενα σε ευχαριστώ πολύ για το όμορφο χειροποίητο στολίδι σου.

18ο Παίζοντας με τις Λέξεις





                              ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ  ΣΚΕΨΕΙΣ

Δεν ήξερε ούτε τι ώρα, ούτε τι μέρα ήταν. 
Αποκομμένος από το περιβάλλον του μικρού χώρου που βρισκόταν. Κλεισμένος στο καβούκι του. Πλήρη απομόνωση. Δεν ήθελε κανέναν .
Ποιος να το περίμενε. Ξεκίνησε με τόσα όνειρα όταν ήταν μικρός.  
Ήθελε να σπουδάσει να μορφωθεί να βρει μια καλή δουλεία να πάει στο εξωτερικό. Πώς να κατάφερε έτσι Τι ήταν αυτό που τον οδήγησε σε αυτή την κατάσταση από την οποία δεν υπάρχει πια σωτηρία.
Οι κοινωνικές συνθήκες που βίωσε, η οικονομική κρίση, και εν τέλει ο άστατος και επιπόλαιος χαρακτήρας του τον έμπλεξαν έτσι. 
Στο μυαλό του γύρναγε εκείνη η μέρα που τελείωσαν όλα. Η μάνα του είχε φτιάξει τον καφέ του. Τον έπινε σιγά –σιγά κοιτώντας την απέναντι γειτόνισσα που εκείνη την ώρα άπλωνε την μπουγάδα της. Ήδη ένα σεντόνι ανέμιζε στον αέρα. 
Μαζί του ανέμιζαν και τα όνειρα του. Σε λίγο θα έφευγε. Και που αλλού θα πήγαινε από το πρακτορείο της γειτονίας του να παίξει κάνα στοίχημα μήπως και πιάσει την καλή και την κάνει από αυτήν τη χώρα επιτέλους . Εδώ δεν είχε πια τίποτα να  πετύχει. 
Τότε έγινε το κακό Λες και δεν το περίμενε ότι κάποια στιγμή θα γινόταν. Πως  μπορούσε να τη γλιτώσει αφού είχε βυθιστεί όλο και πιο βαθιά στο βούρκο. Και αυτή η κακομοίρα η μάνα του, χρόνια χήρα τι έφταιξε να το ζήσει και αυτό. 
Ουσιαστικά μόνη της τον μεγάλωσε. Σκάλες καθάριζε για να ζήσουν.  Τι να πρωτοφροντίσει. Αχ άμοιρη, κακόμοιρη μάνα. Μεγάλωσες έναν που σκόρπισε τον θάνατο. Άνοιξε την πόρτα και οι Αστυνομικοί μπήκαν μέσα.
 Μια λέξη σαν μαχαιριά ακούστηκε.<< Συλλαμβάνεστε.>>  Για ποιο λόγο τόλμησε να ρωτήσει. <<Θα τον μάθετε στο τμήμα. Πρέπει να έλθετε  μαζί μας>>. Τι να κάνει. Υπάκουσε .Μέσα όμως ήξερε πολύ καλά τι είχε συμβεί.
 Η πηγή όλων αυτών των προβλημάτων που είχε και δεν μπορούσε να ορθοποδήσει ήταν το μπλέξιμο του με αυτήν τη συμμορία και τα ναρκωτικά.
 Κάποτε θα έφτανε το τέλος. Χρόνια τα λαγωνικά της Αστυνομίας παρακολουθούσαν πρόσωπα, κινήσεις, ανταλλαγές, συνομιλίες και τώρα πια  όλα είχαν τελειώσει. 
Άρχισαν τις συλλήψεις.
Η εξάρθρωση μιας από τις μεγαλύτερες συμμορίες είναι πια γεγονός Όλα τα κανάλια το λένε πρώτη είδηση. Ανακρίσεις ξανά ανακρίσεις αποδείξεις και τώρα στο κελί του να περιμένει τη δίκη του. 
Ο δικηγόρος του  το ξεκαθάρισε. Δύσκολα θα γλιτώσει . 
Και να βγει όμως με μικρή ποινή ή και να αθωωθεί τι θα αλλάξει. Η ζωή του έγινε συντρίμμια. Αυτές οι σκέψεις του γύρναγαν στο μυαλό,   του έκαναν παρέα, του ψιθύριζαν  ένα μεγάλο γιατί  να έχει ένα τέτοιο τέλος. 
’Άδοξο τέλος    Αλλά κανένας δεν μπορούσε να του απαντήσει.
Όλα είχαν χαθεί στην κόλαση της κοινωνίας. Στην κόλαση της φυλακής για τιμωρία, παραδειγματισμό και  συμμόρφωση.






                                    ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ


Μπήκε το σπίτι  φουριόζα. Άφησε τα παπούτσια της σε μια άκρη και πέρασε  στην κουζίνα . Το φαγητό ήταν πάνω το τραπέζι. 
Τι τυχερή που είμαι σκέφτηκε. Ο άντρας της πριν φύγει για την δουλεία είχε μαγειρέψει το αγαπημένο της φαγητό .
 Το βράδυ που θα τον συναντούσε να τον ευχαριστούσε για ακόμα μια φορά. 
Έκανε έναν  καφέ και βγήκε στην βεράντα να ξεκουραστεί λίγο και μετά να κάνει και καμία δουλεία. Δεν πέρασε πολύ ώρα και χτύπησε το τηλέφωνο. 
Έτρεξε να το  σηκώσει  ανυπόμονα. 
Βάζω στοίχημα ότι είναι η αδελφή μου σκέφτηκε. Πράγματι.
 Αφού είπαν τα βασικά την ρώτησε πως τα  πάει στο γραφείο. 
Και τότε άρχισαν όλα. 
<<Δεν μπορείς να φανταστείς τι κάνει αυτή η συνάδελφος μου της είπε . Από την ώρα που έρχεται μιλάει ασταμάτητα σαν να έχει φάει γλιστρίδα Μόλις τελειώνει μια φράση γελάει με αυτά που λέει σαν να κοροϊδεύει τον εαυτό της.  
Και να ήταν μόνο αυτό  Κατά τις δέκα πετάει ότι βρίσκεται μπροστά της βγάζει μια καρό πετσέτα τη βάζει πάνω στο γραφείο μπροστά στον υπολογιστή και τοποθετεί ντομάτα ελιές τυρί ψωμί και αρχίζει το φαγοπότι. 
Αυτό γίνεται  κάθε μέρα. 
Έλεος δεν αντέχω ούτε να την ακούω ούτε να βλέπω όλα αυτά τα τεκταινόμενα. Είναι  πηγή  προβλημάτων και μιας αντιαισθητικής συμπεριφοράς.
 Είναι γραφείο αυτό Την άλλη φορά κυκλοφορούσε με την παντόφλες. 
Το ακούς;. Το θεωρείς φυσιολογικό σε ένα γραφείο να γίνονται τέτοια πράγματα. 
Δεν υπάρχει σωτηρία. Είμαι καταδικασμένη να την υποφέρω χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα αφού πάντα καταλήγω να καβγαδίσω μαζί της. 
Και τι άλλο νομίζεις ότι έκανε ε;. 
Τώρα θα πέσεις ξερή. Ένα μεσημέρι την είδαμε στο νιπτήρα να καθαρίζει ψάρια. Το άκουσες ; Μα γιατί γελάς συνέχεια ;.Βέβαια το ξέρω.
 Είναι για γέλια και για κλάματα. 
Σου μιλάω και συγχρόνως απλώνω και τα ρούχα Για περίμενε λίγο γιατί ο αέρας θα μου πάρει το σεντόνι. Εντάξει το πρόλαβα. Τι λέγαμε λοιπόν.; 
Α ναι. Βούλωσε ο νιπτήρας από τα λέπια και αναγκαστήκαμε να φέρουμε υδραυλικό. 
Μια άλλη φορά είχε κλειδώσει το γραφείο της τόσο δυνατά που έσπασε το κλειδί μέσα στην κλειδαριά. Βέβαια φέραμε και κλειδαρά 
Τι άλλο μας περιμένει με αυτήν πραγματικά δεν ξέρω. Ναι σίγουρα δεν πλήττουμε. 
Κάθε μέρα γίνεται  κάτι καινούργιο, κάτι πρωτότυπο.
 Βέβαια  το έχω πει στην Διευθύντρια μήπως και αλλάξει κάτι, αλλά τίποτα . Μου είπε να μην δίνω σημασία.
 Λες να έχει δίκιο; 
Ποιος ξέρει τι προβλήματα έχει η καημένη και φέρεται έτσι. Όπως το λες  τώρα αρχίζω να το βλέπω με άλλο μάτι. 
Λοιπόν σε αφήνω τώρα γιατί  ήδη μιλάμε πολύ και πρέπει να καθαρίσω και το σπίτι.>>
 Τελικά όταν οι γυναίκες πιάνουν το τηλέφωνο δύσκολα το αφήνουν. Έτσι δεν είναι; 

Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2019

ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ


                     ''  ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ'' ΤΟΥ ΤΖΩΝ ΣΤΑΙΝΜΠΕΚ





 Τα "Σταφύλια της οργής", το αδιαμφισβήτητο αριστούργημα του Τζων Στάινμπεκ, είναι η ιστορία των ταπεινών και καταφρονεμένων της Αμερικής στα χρόνια της μεγάλης οικονομικής κρίσης, στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Με τις σοδειές τους κατεστραμμένες από παρατεταμένη ξηρασία και από θυελλώδεις ανέμους που κουβαλούσαν πυκνά σύννεφα από χώμα, ξεριζωμένοι από τα χωράφια τους λόγω της εισβολής των νέων καλλιεργητικών μεθόδων, χιλιάδες εξαθλιωμένοι αγρότες του αμερικανικού Νότου εγκαταλείπουν τις εστίες τους κατευθυνόμενοι προς τη Γη της Επαγγελίας, την Καλιφόρνια. Με τα λιγοστά υπάρχοντά τους φορτωμένα σε σαραβαλιασμένα φορτηγάκια ζουν ένα ταξίδι ολωσδιόλου εφιαλτικό ελπίζοντας να βρουν δουλειά και ψωμί. Τις τύχες μιας από αυτές τις οικογένειες παρακολουθεί το μυθιστόρημα του Στάινμπεκ. Της οικογένειας Τζόουντ από την Οκλαχόμα. Κακοτοπιές,απρόοπτα,συνθήκες εξαθλίωσης κατά την διάρκεια του ταξιδιού.Και μετά η προσαρμογή,ο αγώνας για επιβίωση,η διαφορετική εποχή όλα αυτά στηρίζονται στο σχήμα ότι όσο η οικογένεια είναι ενωμένη δεν φοβάται τίποτα.
 Για να αποδώσει όσο μπορούσε πιο ρεαλιστικά την εξιστόρηση του, ο συγγραφέας έζησε για ένα διάστημα ανάμεσα στα αυτούς τους εσωτερικούς μετανάστες, οι οποίοι, φθάνοντας στον προορισμό τους, δεν άργησαν να αντιληφθούν ότι τα πράγματα δεν ήταν όπως είχαν ελπίσει: τους περίμεναν η καχυποψία, η εχθρότητα, η αναδουλειά, η πείνα και η ανάλγητη συμπεριφορά των εργοδοτών και των εκπροσώπων του κράτους.  Τα Σταφύλια της οργής γράφτηκαν το 1939 και ένα χρόνο μετά ο Τζων Στάινμπεκ πήρε το βραβείο Πούλιτζερ. Το βιβλίο αυτό μας διδάσκει ότι όταν ο κάθε  λαός είναι ενωμένος μπορεί και επιβάλλεται να τραβήξει μπροστά  Εναντίον των αστυνομικών που τους κάνουν τη ζωή δύσκολη, εναντίον του μίσους και της καχυποψίας των κατοίκων που τους δέχονται, εναντίον του ανορθολογισμού των μεγαλογαιοκτημόνων και των συνεταιριστικών οργανώσεων που δεν  τους προσφέρουν παρά ψίχουλα,εναντίον στο ίδιο το κράτος που δεν κάνει τίποτα να τους εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή διαβίωση.   Το βιβλίο έχει μεταφραστεί στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου..Επίσης μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστή τον Χένρι Φόντα το 1940 και κέρδισε 2 Όσκαρ .( Σκηνοθεσίας και Β ΄ Γυναικείου ρόλου).