ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΛΥΣΗ

                         ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ  ΔΙΑΛΥΣΗ

Οι δύο ηλικιωμένοι κάθονταν όπως κάθε απόγευμα στο καφενείο της πλατείας για τον απογευματινό τους καφέ.

-<<Τι νέα φίλε μου>>; <<Πότε θα πας για τις ελιές>>;

-<<Θα φύγω την άλλη εβδομάδα αλλά σε καμιά δεκαριά μέρες θα γυρίσω.>>

 <<Εσύ τι νέα>>;

-Ο άλλος χάιδεψε τα γένια του .

-<<Τα ίδια όπως τα ξέρεις. Δυστυχώς ο λαός μας πάει από το κακό στο χειρότερο.>>

  -<<Να βλέπεις αυτόν εκεί με τους συντρόφους του. Κάθε βράδυ τους μαζεύει, όπως ο θεός Διόνυσος μάζευε τους Σειληνούς του τριγύρω του,για να κανονίσουν κλοπές και ληστείες. Είναι μια συμμορία κανονική. Η Αστυνομία το ξέρει και δεν κάνει τίποτα .Και να κάνει όμως μετά από λίγο πάλι έξω θα είναι >>.

-<<Θα σου πω μια ιστορία που διάβασα πρόσφατα. Όταν κάποτε ένας συγχωριανός μου έπεσε ξαφνικά από την άμαξα που οδηγούσε ,το άλογο του είχε την λογική να σταματήσει για να μην τον ποδοπατήσει και έτσι σώθηκε>>.

<<Αυτοί εκεί όμως παρόλο που είναι άνθρωποι με λογική ποδοπατούν τους συνανθρώπους.  Τους συνθλίβουν στην κυριολεξία.>>

<<Η ευτυχία κρύβεται στην απλότητα. Αλλά όλοι αυτοί ποδοπατούν την κοινωνική συνοχή και αρμονία>>.

-<<Αχ έτσι είναι φίλε μου .Δυστυχώς η ζωή μας έφτασε στο τέλμα και δεν υπάρχει σωτηρία από πουθενά. Και όλοι αυτοί που έρχονται σαν σωτήρες μόνο σωτηρία δεν φέρνουν>>.
Κανονική κοινωνική διάλυση.!!
 

 Έγραψα αυτό το διήγημα εμπνεόμενη από τις λέξεις του παιχνιδιού <<Παίζοντας με τις λέξεις>> αλλά λόγω ελάχιστου ελεύθερου χρόνου δεν πρόλαβα να το στείλω.

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΗΣ ΜΙΑ

                  Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ  ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΗΣ ΜΙΑ

    
                                    ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΟΝΕΙΡΙΚΗ




Σας παρουσιάζω την δημιουργία μας για τα γενέθλια της Μia η οποία με την κατάλληλη κορνίζα θα κοσμίσει  το σπίτι μου .

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΟΝΕΙΡΙΚΗ;
 ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ!!!

Αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο

46η επέτειος από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου.

17η Νοεμβρίου 1973

28η Οκτωβρίου

                                               

Ο ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΟΣ

                                              Ο  ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΟΣ
Στις 4 Αυγούστου η οικογένεια μας  μεγάλωσε διότι αποκτήσαμε ένα σκυλάκι που το βρήκε ο άνδρας μου  σε ένα πεζόδρομο αλλά υγιές. Δείτε τις πολλές ωραίες Εικόνες!

                                                       

                                                         Στο πλοίο με μια τουρίστρια.

                                                                 Πρώτη ημέρα

Το όνομά του είναι Διαμαντάκος  από τη λέξη διαμάντι 

Ακολουθεί ένα ωραίο βίντεο και σύντομα και άλλες φωτογραφίες.

Διαγωνισμός Γενεθλίων

                    ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ Travel in literature

Οι Συμμετοχές

• Νatassa blog tips 
• Δελφινάκι
• Κώστας Παπαδόπουλος
• Paraskevi Lamprini 
                                     

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

Ένα ποίημα του Πέτρου Λυγίζου για τον πατέρα του

Για τους γονείς που χάνουμe ξαφνικά και δεν πρλαβαίνουμε να τους πούμε πόσο πολύ τους αγαπάμε και ένα μεγάλο ευχαριστώ που μας έκαναν αυτό που είμαστε σήμερα και μας έδωσαν όλα τα εφόδια για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και σύμφωνα με αρχές και ηθικές αξίες !!!

Για τον πατέρα μου

Πέτρου Λυγίζου

Στο σπίτι το βλέμμα του πατέρα

υψώνεται πάνω απ’ το γιασεμί

δρασκελίζει βιαστικά το βουνό

και χάνεται πέρα στον ορίζοντα.

Στην αυλή περπατώ με τα βήματά του

η συκιά πίνει κρυφά απ’ το ποτήρι του,

η πορτοκαλιά ξεράθηκε,

κι αυτός ο Αύγουστος έμεινε πια μονάχος…

Τίποτα…

εκτός από το μισάνοιχτο παράθυρο

που επιμένει να κοιτάζει το απέραντο πέλαγος,

μια συνομήλική του ροδοδάφνη που συνεχίζει να μουρμουρίζει

την υπόκωφη μουσική του βοριά

κι ίσως, τη βαριά σκιά που αφήνει ο χρόνος,

όταν -αδιάφορος, αμείλικτος-

προσπερνά τους ανθρώπους

αποκαλύπτοντας τη μόνη αλήθεια του εφήμερου ταξιδιού μας:

τον θάνατο…

Κι έμεινα πάλι μόνος..

μόνος να ονειρεύομαι, να λαχταρώ, να νοσταλγώ το παρελθόν,

να ταξιδεύω στα παιδικά μου χρόνια

ανάμεσα στα σταφύλια, στα σύκα που ξεραίναμε στο πηγάδι,

ανάμεσα στα κλαριά της ελιάς που κρυβόμουν,

ανάμεσα στο φως της πανσελήνου τις Αυγουστιάτικες νύχτες,

στα κύματα που έλουζαν την εφηβεία μου..

Μεγάλωσα, πατέρα…

Έφυγες όμως λίγο ξαφνικά και…

και δεν πρόλαβα να σου πω ότι..

ότι πάνω απ’ όλα τα παιδικά μου όνειρα,

δέσποζες εσύ,

σαν ελιά προαιώνια,

σαν γιγάντιος περιπατητής του άγριου βουνού,

πιο πολύ, σαν πατέρας…

Δεν κλαίω.

Άλλωστε, το ξέρω, είσαι κοντά μου..

Κι έτσι, απόψε πάλι θα περπατήσουμε μαζί… θέλεις;

Θα σε κρατώ απ’ το χέρι, ναι, όπως με κράταγες εσύ,

θα κατεβούμε το πέτρινο καλντερίμι

κι όπως θα περπατάμε χαρούμενοι,

θα ακούμε την ανάσα του βοριά που θα αντηχεί στα γκρεμισμένα σπίτια

και στο βάθος -ατέλειωτη, δεσποτική, φωτεινή-

θα μας περιμένει η θάλασσα που αγάπησες…

Copyright © Πέτρος Λυγίζος All rights reserved, 2019
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε φωτογραφία της Στέλλας Σιδηροπούλου

ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΜΟΥ ΣΤΟ 23 , 24 ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ

                                 23 ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ
 ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ
           ΜΠΑΜΠΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ  - ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ  -ΛΕΙΠΕΙΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

                                             ΑΙΏΝΙΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

Θεέ μου

Εγώ  μια ύπαρξη

στον κόσμο

Ένα όραμα πνεύματος

μιας αγάπης σταλιά

Γιατί ζω γιατί υπάρχω

Κάθε πρωί ξυπνώ

δουλεύω τρώω πίνω

διασκεδάζω τραγουδώ

χορεύω ερωτεύομαι

χάνω χάνομαι

διαλύω καταστρέφω

θυμώνω συμφιλιώνω

αρρωσταίνω

γιατρεύομαι κοιμάμαι

ονειρεύομαι

Γιατί

Πραγματοποιώ απογοητεύομαι

κλαίω λυπάμαι

Κάνω δώρα μου κάνουν

ταξιδεύω

διαβάζω ...

Επιτυχίες Αποτυχίες

Γιατί

Κάθε μέρα πεθαίνω

Φοβάμαι το  Θάνατο

Μια μέρα ένα πρωί

ένα απόγευμα

ένα βράδυ

Πεθαμένη στο σύμπαν

Γιατί Θεέ μου

να ζω στο διάβα της ζωής

διαρκής πόνος είναι

Δείξε μου το νόημα της ύπαρξης

δεν το βρίσκω

Σε όλα αυτά που κάνω

σε όλα αυτά που ψάχνω

σε όλα αυτά που με σπρώχνουν

διαρκώς Σε Σένα

Μια μέρα θα είμαι στο νεφέλωμα

Μαζί Σου

Αιώνια

Μια ελπίδα ζητώ

να συνεχίσω ...

Μια πίστη ζητώ

να δημιουργήσω...

Λύτρωση...

Aιωνιότητα... Αιώνιο Ερώτημα...
      24 Συμποσιο Ποιησης με θεμα το ηλιοβασίλεμα

Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ

Την ζωή μας ζήσαμε

όλα τα αφήσαμε

όλα μας τα αγαθά

τίποτα δε θελήσαμε

Την ζωή μας ζήσαμε

αγάπη δώσαμε

αγάπη πήραμε

σαν ηλιοβασίλεμα 

στο βάθος του ορίζοντα

στη θάλασσα ένα καλοκαίρι

βουτήξαμε κολυμπήσαμε

για τ' ανοιχτά τραβήξαμε
                             

  Την αγάπη ζήσαμε

 μια αγάπη αιώνια

  μια χαρά απέραντη

στα χρώματα βαμμένη

Η ψυχή μου με την ψυχή σου
μαζί για πάντα
σαν την ανατολή του ήλιου
με τη δύση του

Στον κόσμο και την πλάση
στο σύμπαν το απέραντο
σε αγγίζω και πετάω
αγάπη παντοτινά  ηλιοβαμμένη

Happy birthday blog!

 

Γιορτή της Μητέρας

ΑΝΤΙΟ ΜΠΑΜΠΑ...

ΑΝΤΙΟ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ  ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΠΟΛΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΤΕΧΩ ΤΕΤΟΙΟ ΠΟΝΟ...





ΑΝΤΙΟ ΠΑΠΠΟΥ ,ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ , ΗΣΟΥΝ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΑΠΠΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΝΤΙΟ...

ΝOTRE DAME

        NOTRE DAME- ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ

Η Παναγία των Παρισίων είναι ο μητροπολιτικός Ρωμαιοκαθολικός ναός του Παρισιού ρυθμού γοτθικού Βρίσκεται στη νησίδα  Île de la Cité του ποταμού Σηκουάνα στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας.

 
Η Παναγία των Παρισίων, γνωστή επίσης και ως Notre Dame, αποτελεί έναν μητροπολίτικο χριστιανικό ναό, και ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της πόλης του Παρισιού. Η πολυετής κατασκευή του έκανε την αρχή της το 1163 με τον θεμέλιο λίθο να θέτει ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ και ο Βασιλεύς Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας.

Ο ναός ολοκληρώθηκε περίπου στα μέσα του 13ου αιώνα. Είναι ένα από τα πιο ένδοξα και αξιοθαύμαστα αρχιτεκτονικά υποδείγματα του περίτεχνου και ερεβώδους γοτθικού ρυθμού και στέκεται περήφανα στη νησίδα Île de la Cité του ποταμού Σηκουάνα.

Το παγκοσμίου φήμης μεγαλούργημα αυτό, με μήκος 128μ. και τα 2 κωδωνοστάσια, το καθένα να είναι ύψους 68μ. παραμένει αναλλοίωτο με την πάροδο του χρόνου και προσελκύει  εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως, καθιστώντας το έτσι σύμβολο της γαλλικής πρωτεύουσας και αναπόσπαστο μέρος της εθνικής και διεθνούς κληρονομιάς.
Στις 2 Δεκεμβρίου 1804 στα εδάφη του ξακουστού και ιστορικού αυτού ναού, στέφθηκε Αυτοκράτορας ο μνημειώδης Ναπολέων Βοναπάρτης. 
Επίσης, το Γοτθικό αυτό κτίσμα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον συγγραφέα Βικτώρ Ουγκό με το ανεπανάληπτο μυθιστόρημα η Παναγία των Παρισίων, έχοντας κέντρο δράσης της ιστορίας το ναό .
Μυστήριο και αγαλλίαση συγχρόνως, προκαλεί η όψη του περίτεχνου και γλαφυρού αυτού ναού με τα εκφραστικά Γκαργκόιλς.

Το 1699 υπέστη ακρωτηριάσεις, με το δικαιολογητικό της επισκευής του
Τα πλέον άξια ιδιαίτερης προσοχής σημεία, που προκαλούν το θαυμασμό της αρχιτεκτονικής του ναού, είναι η υπέροχη πύλη με τον υπεράνω αυτής τεράστιο ρόδακα και τις δύο εκατέρωθεν αυτής πύλες, τα περίφημα γλυπτά, τα δύο κωδωνοστάσια ύψους 68 μ. καθώς και ο εσωτερικός διάκοσμος με τα έξοχης υαλογραφικής τέχνης (βιτρώ) παράθυρα.
Πριν από την εμφάνιση του Χριστιανισμού στην Γαλλία, στην θέση που είναι σήμερα η Παναγία των Παρισίων, υπήρχε Ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία. Πριν την Παναγία των Παρισίων θεμελιώθηκαν 4 χριστιανικοί ναοί, πάνω στα θεμέλια του αρχαίου ναού που ήταν αφιερωμένος στον Δία.

Η είσοδος στον καθεδρικό γίνεται από τρεις πύλες που είναι στολισμένες με περίτεχνα γλυπτά. Επίσης σε μεσαιωνικές τοιχογραφίες αναπαρίσταται ο βίος της Παρθένου, η Δευτέρα Παρουσία και η ζωή της Αγίας Άννας. Πάνω από τις πύλες βρίσκεται η στοά των βασιλέων της Ιουδαίας και του Ισραήλ.

Ο καθεδρικός ναός είναι ανοιχτός καθημερινά από 8:00 έως 18:45 (19:15 το Σάββατο και την Κυριακή) και η είσοδος είναι ελεύθερη!

Στις 15/4/19 γύρω στις 18:45, ξέσπασε μεγάλη φωτιά στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων, κατεστρέφοντας ένα μεγάλο κομμάτι του. Κατέρρευσε η ξύλινη οροφή και το ένα κωδωνοστάσιο. Ευτυχώς σώθηκε το κυρίως κτίσμα και οι πύργοι του.
900 περίπου χρόνια ιστορίας, χάθηκαν μέσα σε λίγες ώρες, με τις ζημιές να είναι εκτεταμένες παρά την αυτοθυσία των πυροσβεστών που πάλευαν 8 ώρες για να θέσουν υπό έλεγχο τη φωτιά.
Η φωτιά σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις οφείλεται σε ατύχημα κατά τη διάρκεια αποκατάστασης του ναού και οδήγησε σε κατάρρευση της οροφής και του κεντρικού οβελού της εκκλησίας.

, απείρου κάλους, θαυμαστό μνημείο της παγκόσμ

Αύρα Θαλασσινή

                               

                                    ΑΥΡΑ ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ

Θάλασσα
Μάνα μαγική
Μάνα ονειρεμένη
Τα κύματα πέφτουν με ορμή στα βράχια της ζωής
Γλάροι κατάλευκα πουλιά πετούν και συναρπάζουν
καΐκια καράβια μακρινά βλέπω να πλησιάζουν
στο λιμάνι της σκέψης
Κοιτώ θωρώ
γαλάζια σύννεφα ταξιδιάρικα
στον ορίζοντα της ψυχής
Θεική μέρα στην ακροθαλασσιά
μάζεψα κοχύλια πέτρες χρωματιστές
στην αμμουδιά σκέψεις θαλασσινές
με συντρόφευαν
Γαλάζιο πέπλο
βάρκες κυματιστές
στο πέλαγος
δελφίνια παίζουν σαν παιδιά
λευκά νιάτα
όλο κοντά μου είσαι
Μια θάλασσα μια αγκαλιά
ζωή που αναζητώ
που βρίσκω που αφήνω
στα νησιά της συναρπαστικής βραδιάς
πίνω το κρασί μου
Πόθος μαγικός
μεθάω στο κορμί σου
Θάλασσα συνέχεια
ζω την ύπαρξή σου

Ο Ήλιος της Άνοιξης

               
                          

                         Ο ΗΛΙΟΣ  ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ


Κάθε πρωί σε βλέπω
να προβάλλεις από το βουνό της ζωής μου
βγαίνεις και με φωτίζεις
Με σένα ξεχνώ τις λύπες μου
αγγίζω τις χαρές μου
μαζεύω τα λουλούδια της πρωινής αυγής
Πετάω με πεταλούδες, με μέλισσες
στο κάμπο της πνοής μου
Ήλιε μου τις αχτίδες σου
δώσε μου να αγγίξω
και ας καώ στο διάβα
τις ξένοιαστης  ζωής
Μια μέρα σαν και αυτή
μαζί σου να πετάξω
σε κόσμους αλαργινούς 
σε τόπους ξεχασμένους
σε θάλασσες απέραντες
φωτίζοντας τον κόσμο
Ήλιε μου κυρίαρχε 
του κόσμου η χαρά 
 ελπίδα δροσερή

ΦΩΤΕΙΝΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

                          

                               ΦΩΤΕΙΝΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Πέρασα από εκεί που ήταν σκοτεινά

Ήμουν χαρούμενη τότε .

Ήμουν στα σύννεφα ψηλά, με μια εξουσία

περίεργη στα χέρια μου, κρατώντας, προχωρούσα

εκεί που ήταν λουλούδια  την αυγή ,το φως το μεσημέρι,

την νύχτα γλυκά με νανούριζαν στο κήπο τα ζουζούνια.

Ήταν ο παράδεισος της λησμονιάς, του πόνου η λιακάδα,

η φουρτούνα της θάλασσας ,

τα κύματα ξεσπούσαν στα βράχια

της θλίψης.

Το χάρισμα που ήρθε ξαφνικά χτύπησε την πόρτα της ζωής  μου.

Μου έδωσε την συνέχεια της ψυχής,

μια στάλα δόξα ήθελα, μια χαρά στη ματαιότητα του δρόμου.

Ήμουν χαρούμενη τότε, που σε είδα στη ζωή  της πόλης.

Που τραβήξαμε τον δρόμο της αναμονής.

Όλα έγιναν ένα θαύμα, μια πομπή συναισθημάτων.

Ήμουν χαρούμενη τότε.

Ένιωθα  και ήμουν χαρούμενη .

Γνώρισα ανθρώπους, γνώρισα εσένα, τη φύση. τον ουράνιο θόλο.

Η βροχή έπεφτε, έδινε ζωή , ο ήλιος έδινε νιότη

Τα πουλιά έδιναν δύναμη να πετάξουμε να δούμε άλλους κόσμους .

άλλες θάλασσες, άλλες σκέψεις.

Δεν ήταν για πολύ…..

Σε μια ώρα έγιναν στάχτη μαύρισαν στη φωτιά των δακρύων.

Στην παλίρροια, στη ριπή του ανέμου, έγιναν καπνός.

Έφυγα για το μακρύ ταξίδι χωρίς έλεος, χωρίς μετάνοια

Δεν υπάρχει άφεση ,ούτε συναίσθημα

Όχι δεν είμαι πια χαρούμενη

Δεν υπάρχω  για να είμαι χαρούμενη 

Αφιερώνεται στους νεκρούς από την φωτιά στο Μάτι. 

 ❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇

Αντρέ Μπρετόν:Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΠΟΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΡΩΤΗΣΗ

ΑΝΤΡΕ ΜΠΡΕΤΟΝ : 

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΠΟΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΡΩΤΗΣΗ






Ο Αντρέ Μπρετόν ήταν Γάλλος συγγραφέας Είναι ο θεμελιωτής και κύριος θεωρητικός του υπερρεαλιστικού κινήματος  και εμπνευστής του μανιφέστου του. Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1896 στη Τinchebtay Borage της Γαλλίας.

 Ο Μπρετόν σφράγισε τη λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά τον 20ο αιώνα, με την ανατρεπτική και ανορθόδοξη σκέψη, την επαναστατική λογική του, τα οράματα και τη φαντασία του. Μαζί με  άλλους καλλιτέχνες της εποχής του , υποστήριξε τη μελλοντική συγχώνευση δύο  αντιφατικών καταστάσεων, του ονείρου και της πραγματικότητας,

Σπούδασε Ιατρική και Ψυχιατρική στο Παρίσι λίγο πριν επιστρατευθεί το 1915 λόγω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αποσπάστηκε σε διάφορα ψυχιατρικά κέντρα, μυήθηκε την εποχή εκείνη στο έργο του Σίγκμουντ Φρόυντ, το οποίο τότε, ήταν πολύ λίγο γνωστό στη Γαλλία. Το 1916, συνάντησε στο νοσοκομείο της Ναντ τον συγγραφέα Ζακ Βασσέ, ο οποίος άσκησε σημαντική επίδραση πάνω του. Τον επόμενο χρόνο, γνωρίστηκε ακόμα με τον επίσης ασκούμενο ιατρό Λουί Αραγκόν καθώς και με τον σημαντικό ποιητή Γκιγιώμ Απολλιναίρ, μέσω του οποίου ήρθε σε επαφή και με τον Φιλίπ Σουπώ. Το 1919 ήταν η χρονιά που ο Μπρετόν δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή Ενεχυροδανειστήριο. Μαζί ξεκίνησε με τους Λουί Αραγκόν και Φιλίπ Σουπώ, τη λογοτεχνική επιθεώρηση Litterature (Λογοτεχνία).

Από την άνοιξη μέχρι το καλοκαίρι του 1919, έγραψε σε συνεργασία με τον Σουπώ μια σειρά από κείμενα χρησιμοποιώντας την μέθοδο της αυτόματης γραφής, τα οποία αποτέλεσαν τελικά το βιβλίο Τα «Μαγνητικά Πεδία».  Οργάνωσε την πρώτη υπερρεαλιστική ομάδα ενώ στις 15 Οκτωβρίου 1924 κυκλοφόρησε το Μανιφέστο του Υπερρεαλισμού, ένα από τα σημαντικότερα κείμενα ,με το οποίο έγινε η έναρξη του κινήματος  ως οργανωμένο καλλιτεχνικό κίνημα στη βάση συγκεκριμένων θεωρητικών αρχών. Στην οδό Γκρενέλ του Παρισιού, λειτούργησε επίσης το Γραφείο Υπερρεαλιστικών Ερευνών. Το Δεκέμβριο του 1924 ίδρυσε επιπλέον ένα νέο λογοτεχνικό περιοδικό της υπερρεαλιστικής ομάδας, με τίτλο «Η Υπερρεαλιστική Επανάσταση», η έκδοσή του οποίου σταμάτησε το 1929.

Το 1930, ίδρυσε το νέο περιοδικό του υπερρεαλισμού «Ο Υπερρεαλισμός στην υπηρεσία της Επανάστασης», με κύριο στόχο την σύνδεση του ποιητικού έργου με την πολιτική. Την ίδια περίπου περίοδο, δημοσιεύτηκε η «Άμωμος Σύλληψη», σε συνεργασία με τον ποιητή Πωλ Ελυάρ. Το βιβλίο αυτό, είναι το μοναδικό, ως σήμερα, που περιέχει ένα δοκίμιο αποτίμησης του λεκτικού παραληρήματος διαφόρων κατηγοριών φρενοβλαβών. Σύμφωνα με τους συγγραφείς, η υστερία αποτελεί την «πιο μεγάλη ποιητική ανακάλυψη του τέλους του [19ου] αιώνα».Το Μάιο του 1938 επισκέφτηκε το Μεξικό, όπου συνάντησε τον Λέων Τρότσκι, με τον οποίο συνέταξε στις 25 Ιουλίου, ένα κείμενο με τον τίτλο «Για μία ανεξάρτητη επαναστατική τέχνη». Το κείμενο υπογράφτηκε τελικά από τον Μπρετόν και τον Μεξικανό ζωγράφο Ντιέγκο Ριβέρα.

Στα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια της ζωής του, έγραψε πολλά κείμενα ως προλόγους σε βιβλία άλλων συγγραφέων ή για καταλόγους εκθέσεων ζωγράφων. Το 1957 εκδόθηκε και η τελευταία του ποιητική συλλογή με τον τίτλο «Αστερισμοί», αποτελούμενη από είκοσι δύο πεζά ποιήματα που συνοδεύονταν από ισάριθμα έργα του Χουάν Μιρό. ‘Επασχε από χρόνιο άσθμα και η υγεία του επιδεινώθηκε το καλοκαίρι του 1966. Στις 27 Σεπτεμβρίου εισήχθεκε  στο νοσοκομείο λόγω μίας έντονης κρίσης δύσπνοιας, και την επόμενη μέρα, στις 28 Σεπτεμβρίου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 70 ετών.

‘Εχει πει:

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΠΟΙΑ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΡΩΤΗΣΗ  

Αγάπη είναι όταν συναντάς κάποιον και σου λέει κάτι καινούργιο για τον εαυτό σου.

Μια λέξη και όλα σώζονται. Μια  λέξη και  όλα χάνονται.


Η αγάπη είναι πάντα μπροστά σας. Αγαπήστε

ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΕΛΕΝΑΣ 3

                                 ΤΑ  ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΕΛΕΝΑΣ  3

 Πριν λίγες μέρες πήρα και άλλα χειροποίητα στολίδια από τη Μαρία- Έλενα για την συμμετοχή μου στο διαγωνισμό για το χειροποίητο στολίδι που διοργάνωσε η ίδια. Μαρία- Έλενα τα στολίδια σου είναι πανέμορφα. Σε ευχαριστώ πολύ και σου εύχομαι ο,τι καλύτερο .


Ένα γούρι

 Ένα στολίδι

 Μια καρτούλα.

Η ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΗ ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΚΙΚΗΣ ΔΗΜΟΥΛΑ

Η ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΗ ΠΕΤΡΑ 


Μίλα.
Πες κάτι, οτιδήποτε.
Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.
Διάλεξε έστω κάποια λέξη,
που να σε δένει πιο σφιχτά
με την αοριστία.
Πες:
«άδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πες:
«θα δούμε»,
«αστάθμητο»,
«βάρος».
Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται
μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου.
Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Εκεί που τελειώνουμε εμείς
αρχίζει η θάλασσα.
Πες κάτι.
Πες «κύμα», που δεν στέκεται.
Πες «βάρκα», που βουλιάζει
αν την παραφορτώσεις με προθέσεις.
Πες «στιγμή»,
που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,
μην τη σώζεις,
πες
«δεν άκουσα».
Μίλα.
Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,
έχουν τους ανταγωνισμούς:
αν κάποια απ’ αυτές σε αιχμαλωτίσει,
σ’ ελευθερώνει άλλη.
Τράβα μία λέξη απ’ τη νύχτα στην τύχη.
Ολόκληρη νύχτα στην τύχη
Μη λες «ολόκληρη»,
πες «ελάχιστη»,
που σ’ αφήνει να φύγεις.
Ελάχιστη
αίσθηση,
λύπη
ολόκληρη
δική μου .
Ολόκληρη νύχτα.
Μίλα.
Πες «αστέρι», που σβήνει.
Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.
Πες «πέτρα»,
που είναι άσπαστη λέξη.
Έτσι, ίσα ίσα,
να βάλω έναν τίτλο
σ’ αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια.
Κική Δημουλά
Από τη συλλογή Το Λίγο του κόσμου, 1971

Διακεκριμένη και πολυβραβευμένη ποιήτρια της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, με μεγάλη απήχηση στο αναγνωστικό κοινό.
 Ένα ποίημά της, λοιπόν, που το διαβάσαμε σε ένα εστιατόριο στο Κουκάκι.Έχει μεγάλη αξία όταν μια απλή κυριακάτικη βόλτα για φαγητό μετατρέπεται σε λογοτεχνικό ταξίδι και τα νέα παιδιά γνωρίζουν την ποίηση και την λογοτεχνία με τόσο απλό και πρωτότυπο τρόπο Μπράβο!!!

ΠΕΡΙΚΛΗΣ- ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΣΤΟΝ ΕΠΙΤΑΦΙΟ  ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ


Ο Περικλής στον Επιτάφιο στον επικήδειο λόγο που εκφώνησε προς τιμήν των νεκρών του πρώτου έτους του Πελοποννησιακού Πολέμου αναφέρθηκε στην αθηναϊκή δημοκρατία . Τον εκφώνησε το 430 Π.Χ. Αυτή η εξέχουσα κορυφαία πολιτική και πνευματική προσωπικότητα αναφέρει πολύ σωστά τι πρέπει να έχει μια Δημοκρατία και πια πρέπει να είναι η σχέση της μς τους πολίτες της καθώς και οι σχέσεις των πολιτών μεταξύ τους. Ελευθερία,ισότητα απέναντι στους νόμους,αξιοκρατία αξιοπρέπεια,ίσα δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις των πολιτών ,υπακοή στους άρχοντες και τους νόμους αλλά με σεβασμό και χωρίς καχυποψία .
Αυτή η Δημοκρατία είναι αναφέρει είναι παράδειγμα προς μίμηση για τους άλλους αφού επιδεικνύει όλα όσα πρέπει να έχει μια σωστή πολιτειακή εξουσία.
Αναφέρει λοιπόν στο κεφάλαιο 37 του Επιταφίου:

To  πολίτευµα που έχουμε δεν αντιγράφει τους νόµους των άλλων αλλά πιο πολύ εμείς οι ίδιοι είµαστε παράδειγµα σε µερικούς παρά µιµητές τους. Και επειδή η εξουσία δε βρίσκεται στα χέρια των ολιγαρχικών αλλά του δήμου, ονομάζεται δημοκρατία. Ωστόσο όταν πρόκειται για τις ιδιωτικές διαφορές, σύμφωνα με τους νόμους όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα.  Όσο αφορά την προσωπική επιβολή, ανάλογα με τη διάκριση του καθένα σε κάποιον τομέα τον προτιμούν στα δημόσια αξιώματα με βάση όχι τόσο την κοινωνική τάξη όσο την ικανότητά του. Ούτε πάλι εφόσον μπορεί να προσφέρει κάποια υπηρεσία στην πόλη μας εμποδίζεται από φτώχια, εξαιτίας της ασημότητας της κοινωνικής του θέσης. Τις σχέσεις μας, από την άλλη, με την πολιτεία τις διέπει η ελευθερία αλλά και στις  καθηµερινές μας ασχολίες είμαστε απαλλαγμένοι από καχυποψία μεταξύ μας, χωρίς να αγανακτούμε με  το γείτονά μας αν κάνει κάτι όπως του αρέσει, ούτε παίρνουµε απέναντί του το ύφος πειραγμένου, πράγµα που δεν επιφέρει ποινή όμως είναι ενοχλητικό. Και ενώ στις ιδιωτικές μας σχέσεις δεν ενοχλούμε ο ένας τον άλλο  στα δηµόσια πράγµατα από εσωτερικό σεβασμό, δεν κάνουµε παρανοµίες, με υπακοή σ’  αυτούς που κάθε φορά διοικούν την πόλη  και στους νόμους και μάλιστα σε όσους από αυτούς ισχύουν για την προστασία αυτών που αδικούνται  και σε όσους, αν και άγραφοι, φέρνουν όµως ντροπή αναµφισβήτητη στους παραβάτες.

Δυστυχώς στις μέρες μας δεν βλέπω να υπάρχει τίποτα από αυτά που αναφέρει ο μεγάλος αυτός ηγέτης αυτά τα ηθικά διδάγματα σε μια χώρα που γέννησε την Δημοκρατία καταπατιούνται υπερ των τάξεων και των πολιτικών παρατάξεων.

ΙΘΑΚΗ

ΙΘΑΚΗ ΤΟΥ Κ. ΚΑΒΑΦΗ

Σας βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφη 

Το σπίτι του ποιητή βρισκόταν στην οδό Λέψιους  στην καρδιά της Αλεξάνδειας. Κατοικούσε στον 2 όροφο ενός μεγάρου πορτοκαλί χρώματος . Είχε βγάλει το τηλέφωνο,το ραδιόφωνο, το ηλεκτρικό και είχε βάλει κεριά και λάμπες πετρελαίου.Το σπίτι του δεν είχε τίποτα το εντυπωσιακό. Μια μεγάλη βιβλιοθήκη έναν καναπέ τούρκικο πολυθρόνες καρέκλες ντυμένες με παλιά χρυσοΰφαντα υφάσματα μερικά τραπεζάκια από σκαλιστό ξύλο και πάνω τους ένα ασημένιο κηροπήγιο ή μια λάμπα πετρελαίου.Στους τοίχους δεν είχε πίνακες αλλά μερικές χαλκογραφίες μια κορνίζα που πλαισίωνε ένα ανάγλυφο γύψινο με την αυτοκράτειρα Θεοδώρα και μια φωτογραφία της μητέρας του της Χαρίκλειας Φωτιάδη. Το δωμάτιό του ήταν απλό με ένα κρεβάτι, ένα τραπεζάκι από ακατέργαστο ξύλο, μια καρέκλα ψάθινη και ένα σκουριασμένο σιδερένιο τρίποδο που είχε πάνω του μια λεκάνη και μια κανάτα . Τις ζεστές μέρες ο ποιητής προτιμούσε να δροσίζεται με μια πετσέτα που βουτούσε στο νερό της λεκάνης. Σε αυτό το δωμάτιο δημιουργήθηκαν τα ποιήματα, μέσα σε ένα τέταρτο του αιώνα , τα οποία ενώ στην αρχή ή΄ταν ακατανόητα θα προκαλέσουν αργότερα τον θαυμασμό και σε όλο τον κόσμο Ο Καβάφης είναι ο περισσότερο μεταφρασμένος Νεοέλληνας  ποιητής το εξωτερικό.

---